ကားတိုက္မႈ
September 10, 2008
မီးေတာက္ေတြက ကြၽန္ေတာ္ဆံပင္ေတြကို ေနာက္ဆံုးျပန္လႊတ္ ေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မီးသၿဂိဳဟ္စက္ထဲက ျပန္ထြက္လာတယ္။ နံ႐ိုးအၿပိဳင္းၿပိဳင္းနဲ့ ပိန္လႇီေနတဲ့ လူႏႇစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ေတြက ကြ်န္ေတာ္ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ ေဆးနီမေျခာက္ေသးတဲ့ ခေနာ္ခနဲ့ တလားေခါင္းကို ကပ္ဆြဲထုတ္လိုက္တာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အေမကလည္း ငိုေနရာကျပန္တည္ သြားတယ္။ အေမ့ရဲ႕အသံဟာ ေလာကဓာတ္တစ္ခြင္လံုးကေန ျပန္လာၿပီး အေမ့လည္ေခ်ာင္းထဲကို ၀င္သြားၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အေမရဲ႕လက္က ကြၽန္ေတာ့္ညာေျခေထာက္ကို ကိုင္ထားရကာလႊတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႕အၾကည့္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္ဆီကေန ဖယ္ခြာသြား တယ္။ လူတခ်ိဳ႕က ကြၽန္ေတာ့္ကို အသုဘယာဥ္ထဲ ေနာက္ျပန္ထမ္းသြား ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ လဲေလ်ာင္းေနရတဲ့၊ အသုဘယာဥ္ဟာ ေနာက္ဆံုးကေန ေနာက္ျပန္ထြက္တယ္။ အသုဘပို့တဲ့ သူေတြဟာ ကားေတြေပၚမႇာ ေနာက္ျပန္ထိုင္ေနၾကရဲ႕။ ကားတန္းဟာ ၿမိဳ႕႐ႇိရာ ေတာင္အရပ္ကို ေနာက္ဆုတ္ခုတ္ေမာင္း ေနၾကတယ္။ ကားလမ္းေဘး တစ္ေလ်ာက္ လယ္ကြင္းေတြဟာ ေျမေပၚမႇာ ငိုက္စိုက္က်လို့ ေနဟာ မြန္းလြဲပိုင္း အပူခ်ိန္ကေန တေျဖးေျဖး ျပန္ျမင့္လာေနတယ္။ အသုဘပို့ ကားတန္းဟာ ၿမိဳ႕ထဲကို ေနာက္ဆုတ္၀င္လာၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ္ေနခဲ့တဲ့ အရပ္ထဲကို ေနာက္ျပန္၀င္လာၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ပါတဲ့ အသုဘကားဟာ ၀ိုင္းအံုငိုယိုေနၾကတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕အလယ္မႇာ ျပန္ေရာက္ သြားတယ္။ လမ္းမေပၚမႇာ တစ္စစီလြင့္ေနတဲ့ အိုးျခမ္းပဲ့ေတြဟာ ေရအိုး တစ္လံုးအျဖစ္ အရပ္ထဲက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ထဲမႇာ ၀ုန္းကနဲ ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ လက္ႏႇစ္ဘက္မႇာ ပတ္တီးျဖဴျဖဴေတြ စည္းထားတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ညီမေလးဟာ ကြၽန္ေတာ့္အေဒၚရဲ႕လက္ထဲမႇာ သတိေမ့သြား ရင္းက ျပန္သတိ၀င္လာတယ္။ ညီမေလးရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္ဟစ္သံဟာ ျပန္ပိတ္သြားတဲ့ ညီမေလးရဲ႕ ပါးစပ္ထဲကို ျပန္၀င္သြားၾကတယ္။ ကြၽန္ ေတာ့္ကို ကြၽန္ေတာ့္ညီရယ္၊ ကြၽန္ေတာ့္အစ္ကို၀မ္းကြဲရယ္၊ ေနာက္ဆံုး ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္က အသုဘယာဥ္ေပၚကေန အိမ္အျပင္ ဘက္မႇာခင္းထားတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ခုတင္ေပၚ ျပန္တင္ေနၾကတယ္။ ေရအိုးကို ကိုင္ထားတဲ့လူဟာ ေရအိုးကို ကြၽန္ေတာ့္ကုတင္ေဘးမႇာ ေနာက္ျပန္ လာတင္ထားတယ္။ ေနဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ့ မြန္းတည့္္သြားတယ္။ အေ႐ႇ႕ဘက္ကို ႐ႇည္ယိုင္ေနတဲ့လူရိပ္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း ျပန္တိုသြား တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အေမဟာ ငိုေနတယ္။ တစ္စံုတစ္ခုကိုေျပာၿပီး အံႀကိတ္ သြားတယ္။ ဘုန္းႀကီးသံုးပါးဟာ ကြၽန္ေတာ္အေလာင္းျပင္ထားတဲ့ ကုတင္ ေဘးမႇာ႐ႇိတဲ့ ေကာ္ေဇာနီနီခင္းထားတဲ့ တန္းလ်ားေပၚကို ေနာက္ျပန္ႂကြ လာၿပီး ထိုင္ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ေဆြမ်ိဳးေတြက ကန္ေတာ့ပြဲသံုးပြဲကို ဘုန္းႀကီးသံုးပါးေ႐ႇ႕ ျပန္လာပို့ၾကတယ္။ သာဓုေခၚသံ သံုးႀကိမ္ဟာ ေလာကဓာတ္တစ္ခုလံုးကေန ျပန္လာၾကတယ္။ အေမ့လက္ထဲက ေရခရားထဲကို ေအာက္ဖလားထဲက ျပန္၀င္သြားတယ္။ အမ်သံုးႀကိမ္ ေ၀သံဟာ ထပ္ၿပီးေပၚလာျပန္တယ္။ ေနာက္ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ ႐ြတ္ဖတ္သံ ေတြက ႐ႇည္လ်ားစြာျပန္၀င္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေဘးက ဘုန္းႀကီးေတြ ျပန္ႂကြသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေဘးမႇာ ကြၽန္ေတာ့္မိသားစုရယ္၊ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ကြၽန္ေတာ့္ေက်ာင္းက ဆရာ၊ဆရာမေတြပဲ က်န္ခဲ့တယ္။ အားလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ ဆီေရာက္ေနတဲ့အၾကည့္ကို ျပန္႐ုပ္သိမ္းသြားၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ တူညီ တဲ့အံႀကိတ္ျခင္းနဲ့ မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ျခင္းေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚ ခ်ေပးလာခဲ့တဲ့ က႐ုဏာအၾကည့္ေတြနဲ့အတူ ျပန္႐ုပ္သိမ္းျခင္းခံၾကရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေမရယ္၊ ကြၽန္ေတာ့္ ညီမေလးရယ္၊ ၿပီးေတာ့ အနားက အသားမည္းမည္း မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္က အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ကို ေဒါသသံေတြနဲ့ ေျပာေနရက္က ႏႈတ္ဆိတ္သြားၾကတယ္။ အိမ္နံရံမႇာ ကပ္ထားတဲ့ နာရီလက္တံဟာ ေနာက္ျပန္ လည္ပတ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ မနက္႐ႇစ္နာရီထိုးခါနီးမႇ ကြၽန္ေတာ့္ကို ကားတစ္စီးေပၚ တင္ၾကတယ္။ ဒီကားရဲ႕စာ႐ြက္မႇာ ေဆး႐ုံရဲ႕ လူနာတင္ယာဥ္လို့ အဂၤလိပ္လို ေရးထား တယ္။ အဲဒီထဲမႇာ အေမဟာ ျပန္ထိုင္တယ္။ ကားေလးဟာ ကြၽန္ေတာ္ ေနတဲ့အရပ္ထဲကေန ေနာက္ျပန္ထြက္ခြာလာၿပီး ေဆး႐ုံႀကီးထဲက ဆင္ ၀င္တစ္ခုရဲ႕ အလုံပိတ္အခန္းတစ္ခုထဲကို ျပန္သြင္းၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို အခန္းထဲမႇာ တစ္ေယာက္တည္း ထားရစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေမ့ရဲ႕အသံဟာ တျဖည္းျဖည္းေ၀းသြားတယ္။ အ႐ုဏ္တက္ၿပီးလို့ မနက္ေလးနာရီ ေလာက္ကတည္းက ညသန္းေခါင္ယံအထိ ကြၽန္ေတာ္ ေနတဲ့အခန္းေလးထဲကို မႈခင္းဆရာ၀န္ေတြ၊ ရဲအရာ႐ႇိေတြ၊ ယာဥ္ထိန္း ခ်ဳပ္ေတြ ေနာက္ျပန္ အဆက္မျပတ္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ျပန္လႇည့္သြား ၾကတယ္။ ည ၁၀-နာရီေလာက္ကေန ညေန ၇-နာရီေလာက္ထိ ကြၽန္ေတာ့္ကို စစ္ေဆးခ်က္ယူေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕က်ိဳးေက်သြားတဲ့ နံ႐ိုးေခ်ာင္းေတြကို ဆရာ၀န္ႀကီးက ျပန္ထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေၾကမြ သြားတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးကို စူးစမ္းၾကတဲ့ မ်က္လံုးေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ဆီကေန သူတို့အခ်င္းခ်င္းဆီကို ျပန္ေရာက္သြားၾကတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ဆရာ၀န္ႀကီးရဲ႕လက္ပတ္နာရီက ေျခာက္နာရီဆယ့္ငါး အေလ်ာ့မႇာ ကြၽန္ေတာ့္ကို အေရးေပၚဌာနေဘးမႇာ႐ႇိတဲ့ ကားတစ္စီးကို ေနာက္ျပန္ျပန္တယ္။ အဲဒီထဲကို အသားမည္းမည္းနဲ့ မိန္းမႀကီးရယ္၊ ယာဥ္ထိန္းေလးေယာက္ရယ္၊ ရဲသားႏႇစ္ေယာက္ရယ္ လာထိုင္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီကားက ကြၽန္ေတာ့္ကို ၿမိဳ႕ရဲ႕ၿမိဳ႕လယ္ လမ္းမႀကီး ႏႇစ္ခုဆံုရာ လမ္းေဘးေထာင့္တစ္ခုကို သယ္သြားတယ္။ လမ္းအခ်က္ျပမီးတိုင္ေတြဟာ စိမ္းလိုက္၊ ၀ါလိုက္၊ နီလိုက္ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ရဲအရာ႐ႇိႏႇစ္ေယာက္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ေၾကမြေနတဲ့ခႏၶာကိုယ္ကို ကားေပၚကေန လမ္းမကိုျပန္ေ႐ႊ႕ ထားလိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ျပတ္သြားတဲ့ညာလက္ကို ယာဥ္ထိန္းရဲ တစ္ေယာက္ကေကာက္ၿပီး လမ္းေပၚက ေခြေခါက္က်ိဳးပဲ့ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ စက္ဘီးၾကားထဲ ျပန္ထားတယ္။ ၀ိုင္းအံုေနတဲ့ အျပာနက္ေရာင္ လူအုပ္ ႀကီးၾကားထဲကို ရဲအရာ႐ႇိႏႇစ္ေယာက္ ေနာက္ျပန္တိုးေ၀ႇ့သြားၾကတယ္။ ယာဥ္ထိန္းေတြဟာ ႀကိဳး၀ိုင္းတစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္တို့ကို ေစာင့္ၾကပ္ ေနၾကတယ္။ ယာဥ္ထိန္း တစ္ေယာက္ဟာ မ်က္စိေမႇးက်ဥ္းက်ဥ္း အသား နီစပ္စပ္လူနဲ့ စကားေျပာေနရက္က ေဒါသေတြထြက္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ေဘးက ညီမေလးရဲ႕လက္မႇာ ေသြးေတြဟာ ခ်င္းခ်င္းနီညိဳေနတယ္။ ကားလမ္းမေပၚမႇာ ျပန္စီးေနတဲ့ ညိဳညိဳရဲရဲေသြးေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲကို တစိမ့္စိမ့္ ျပန္၀င္ေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ေဘးက အသားမည္းမည္းနဲ့ မိန္းမႀကီးရယ္၊ ယာဥ္ထိန္းတခ်ိဳ႕ရယ္ ခြာ႐ႇဲသြားၾက တယ္။ လူအုပ္ႀကီးဟာ တစ္စတစ္စက်ဲပါးသြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္ကနာရီလက္တံဟာ ေနာက္ျပန္လည္ေနတယ္။ မၾကာ ခင္မႇာဘဲ အဲဒီလူရဲ႕ကားဟာ လဲေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ေပၚကို ေနာက္ျပန္ေဆာင့္ၿပီးတက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပတ္လုျပတ္ခင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ညာလက္နဲ့ ေသြး၊ ကြၽန္ေတာ့္ညီမေလးရဲ႕ လက္ႏႇစ္ဖက္ရယ္၊ ေခြေခါက္တြန့္ေၾကေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္စက္ဘီးေလးရယ္ကို တုန့္ကနဲ ဆက္ၿပီးေက်ာ္တယ္။ ကားက ေနာက္ျပန္ ေမာင္းေက်ာ္သြားတဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ့္ညီမေလးဟာ ခ်က္ခ်င္းေကာင္းသြားတဲ့ စက္ဘီးေပၚကို ေျမႀကီး ေပၚက ၿပိဳင္တူႂကြတက္သြားၿပီး ေနာက္ျပန္ ထိုင္စီးေနၾကတယ္။ ညီမေလး က စက္ဘီးကယ္ရီယာရဲ႕အေပၚ ကြၽန္ေတာ္ကအေ႐ႇ႕ကပါ။ လမ္းမီးဟာ စိမ္းေနတယ္။ မၾကာခင္ နီသြားၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို့ရဲ႕ ေနာက္ျပန္ေနတဲ့ စက္ဘီးက လမ္းတစ္ဘက္မႇာ ရပ္သြားတယ္။ ညီမေလးရဲ႕ ”ညေစ်းတန္း ဘက္သြားရေအာင္ေနာ္”လို့ ေျပာတဲ့အသံဟာ ယာဥ္ထိန္းခရာသံနဲ့အတူ ေလာကဓာတ္တစ္ခြင္လံုးကေန ျပန္ေပၚလာတယ္။ ။
ေနထြတ္
————————-
ပန္းေ၀သီမဂၢဇင္း။ ဇြန္လ၊ ၁၉၉၆။
—————————-
