ဖေယာင္းတိုင္တစ္ထုပ္

အလြန္ သက္ေတာင့္သက္သာ႐ႇိလႇေသာ ေမြ႕ရာတစ္ခုေပၚ ေရာက္ေနမႇန္း သတိထားမိ၏။ သူ၏ညာဘက္ပါးျပင္ႏႇင့္ နဖူးသည္ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း နာက်င္လ်က္႐ႇိသည္။ မ်က္လံုးမ်ားကို အားယူဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ စူး႐ႇ႐ႇလ်ပ္စစ္မီးေရာင္ကို သူျမင္ေတြ႕ရၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန္မႇိတ္ထား လိုက္ရသည္။ ငါ့သားမထနဲ့ေနာ္ဟု အနား၌ ထိုင္ေနဟန္႐ႇိေသာ သူ၏ အေမက ရင္ေခါင္းသံျဖင့္ေျပာ၏။ ေန့လည္ခင္းတုန္းကေတာ့ အေမသည္ သူ့အားဖေယာင္းတိုင္  ေရာင္းေသာဆိုင္သို့ ဖေယာင္းတိုင္ အ၀ယ္ခိုင္းခဲ့ သည္။ အေဖက သူ့အား ဖေယာင္းတိုင္တစ္ထုပ္၀ယ္ရန္ ေငြႏႇစ္ဆယ္ ေပးခဲ့၏။
လြန္ခဲ့သည့္တစ္ရက္က အေဖသည္ အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္ လိုင္းကားစီးရသည္ကို ညည္းညဴေနခဲ့၏။ လိုင္းကားက လူက်ပ္သည္။ အခ်ိန္ကုန္သည္ဟု အေဖဆို၏။ အေဖသည္ ၀င္ေငြမေကာင္းေသာ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္၏။ အေဖငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမေနခဲ့ရဟု သူထင္ သည္။ အေဖ စာအုပ္ဖတ္သည္ကို သူမျမင္ဖူးခဲ့။ သို့ေသာ္ အေမႏႇင့္ေတာ့ အေဖညားခဲ့သည္။ အေဖ့၀င္ေငြမႇာ မိသားစုမေလာက္ငႇဟု အေမေျပာခဲ့ ဖူး၏။ သို့တိုင္ သူ့အထက္ အစ္မႏႇစ္ေယာက္၊ သူ့ေအာက္က ညီငယ္ႏႇစ္ ေယာက္ေတာ့ လူျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ။ မမႀကီးသည္ ေလးတန္းသာေအာင္၏။ မမငယ္က သံုးတန္းႏႇစ္ကတည္းက ေက်ာင္းမေနေတာ့ေပ။ သူသည္ မႏႇစ္က ငါးတန္းေအာင္ခဲ့ၿပီ။ အေမကေတာ့ သူ့ကို ေက်ာင္းဆက္မထားႏိုင္ ေတာ့ဟု ဆိုခဲ့သည္။ သို့ေသာ္ ေန့လည္ခင္းကေတာ့ အေမသည္ သူ့ အား ဖေယာင္းတိုင္အ၀ယ္ခိုင္းခဲ့၏။ အေဖက သူ့အား ဖေယာင္းတိုင္ တစ္ထုပ္၀ယ္ရန္ ေငြႏႇစ္ဆယ္ေပးခဲ့သည္။ ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္တစ္႐ြက္ ႏႇင့္ တစ္က်ပ္တန္ ငါး႐ြက္။ ဒီေန့ည မီးပ်က္မည္ဟု အေဖကေျပာသည္။
ငါ့သား ဆာေနပလား၊ ပန္းသီးေတြ႐ႇိတယ္။ ဆာရင္စားဟု အေမ ကဆို၏။ သူ ပန္းသီးေကာင္းေကာင္း မစားဖူးေပ။ မ်က္လံုးထပ္မံ ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ညာဘက္မ်က္စပ္က နာက်င္သြား၏။ နာသလား ငါ့သားဟု အေမက အလြန္၀မ္းနည္းမႈ ေရာစြက္ေနေသာ အသံမ်ိဳးျဖင့္ ေျပာသည္။ သူသည္ အေမ၏ မ်က္ႏႇာကို လ်ပ္စစ္မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ေ၀၀ါးစြာ ျမင္ရ၏။ အေမသည္ သူ့အတြက္ သိပ္စိုးရိမ္ပူပန္ေနပံုရသည္။ အေမသည္ သူ့ထက္ညီငယ္ႏႇစ္ေယာက္ကိုသာ အျမဲအသာေပးတတ္ခဲ့၏။ ခုေတာ့ အေမသည္ သူ့အားပိုမိုဂ႐ုစိုက္လာသည္ထင္၏။ မနာပါဘူးဟု အားယူၿပံဳး၍ သူေျပာလိုက္သည္။
သူ့အနားတြင္ လူေတြ၀ိုင္းေန၏။ အေမမႇလြဲ၍ အားလံုးမႇာ သူမသိသူေတြခ်ည္းျဖစ္၏။ သူတို့မႇာ ျဖဴစင္ေသာအသားအေရ၊ အလြန္ ေတာက္ပေသာ အ၀တ္အစားကိုယ္စီျဖင့္ ၾကည့္လို့ေကာင္းလႇသည္။ အေမသည္ ထိုသူမ်ားအၾကားတြင္ အလြန္အသားမည္းလႇသည္ထင္ရ၏။ အေမသည္ ပြဲေနပြဲထိုင္ အ၀တ္အစားမ်ားကို ၀တ္ထားသည္။ သို့ေသာ္ အေမ့ေဘးမႇ မိန္းမႀကီးေလာက္ေတာ့ သန့္႐ႇင္းေခ်ာေမာမႈမ႐ႇိ။ အေမ့တြင္ ေ႐ႊဆြဲႀကိဳးမ႐ႇိ။ ေ႐ႊလက္ေကာက္မ႐ႇိ။ ထိုမိန္းမႀကီးမႇာ ေ႐ႊမ်ားအိေနသည္။ အေမသည္ သူ့အား အိုဗာတင္းေသာက္မလားဟုေမးသည္။ သူ အံ့အား သင့္သြား၏။ အိုဗာတင္းကိုလည္း သူမေသာက္ဖူးေပ။ အိုဗာတင္းက ခ်ိဳရင္ေတာ့ေကာင္းမယ္ဟု သူေတြးသည္။ သူ့အာေခါင္မႇာ ေျခာက္ေသြ႕ေန သည္။ ေသာက္မလို့နဲ့တူတယ္ဟု ေ႐ႊမ်ားအိေနသည့္ မိန္းမႀကီးက ညင္သာစြာေျပာသည္။
အေမက သူ့ႏႈတ္ခမ္း၀သို့ ေႂကြပန္းကန္လႇလႇတစ္လံုး တိုးေပး လာသည္။ အေမ့မ်က္ႏႇာက ၾကည္လင္ေနသည္။ အေမသည္ သူ့အား လမ္းထိပ္က လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရန္ပင္ အျမဲၾကည္ျဖဴသူမဟုတ္ခဲ့။ နင္က ၀င္ေငြ႐ႇိလို့လားဟု အျမဲေမးတတ္ခဲ့၏။ အေမသည္ အိမ္ေထာင္မႈ မ်ားႏႇင့္ အျမဲမသာမယာ႐ႇိတတ္ခဲ့၏။ မီးေသြးကုန္ရင္ စိတ္ထိခိုက္ၿပီး ေငးငိုင္ေနတတ္၏။ ေစ်းဖိုးမ႐ႇိလ်င္ တစ္ေယာက္တည္း ဗ်စ္ေတာက္ ဗ်စ္ေတာက္လုပ္တတ္၏။ ေန့လည္ခင္းတုန္းကေတာ့ သူသည္ ဖေယာင္း တိုင္၀ယ္ရန္ ဖေယာင္တိုင္ဖိုးရခဲ့၏။ ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္တစ္႐ြက္ႏႇင့္ က်ပ္တန္ငါး႐ြက္။ ဒီေန့ည မီးပ်က္မည္ဟု အေဖကေျပာသည္။ ေငြႏႇစ္ဆယ္ အား သူ့ဘယ္ဘက္အကႌ်အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္ယူလာခဲ့၏။
မင္းဖို့ မုန့္ဖိုးေပးတာတဲ့ဟု အေမက မတိုးမက်ယ္ေျပာသည္။ သူ့ဘယ္ဘက္အကႌ် အိတ္ကပ္တြင္ ေငြစကၠဴေတြထပ္ေနသည္။ ႏႇစ္ဆယ္ တန္ေတြခ်ည္းပဲသားရဲ႕ဟု ေ႐ႊမ်ားအိေနသည့္ မိန္းမႀကီးက အလြန္ၾကင္ နာတတ္စြာေျပာသည္။ အားဟု သူေအာ္မိသည္။ ပါးစပ္မႇာ ေကာင္း ေကာင္းဟ၍မရ။ ညာဘက္ပါးျပင္သည္ ေယာင္ေန၏။ နာသလား ငါ့သားဟု အေမကေျပာရင္း အိုဗာတင္းပါသည့္ ေႂကြပန္းကန္လံုးကို စားပြဲေပၚျပန္တင္သည္။ အေမ့ပခံုးကတစ္ဘက္ႏႇင့္ သူ့ပါးကို ၾကက္ပူထိုး ေပးသည္။ ေ႐ႊမ်ားအိေနသည့္ မိန္းမႀကီးႏႇင့္ သူမသိေသာ အသားျဖဴျဖဴ လူမ်ားက ဆရာ၀န္ျပန္ေခၚရင္ ေကာင္းမလားဟု ေျပာဆိုေနၾကသည္။ သူတို့သည္ မိသားစုတစ္ခုတည္းကပဲျဖစ္မည္ဟု သူေတြး၏။
အေမ – ဖေယာင္းတိုင္ ဘယ္သူ၀ယ္မႇာလဲဟု သူေမးသည္။ မင့္မမႀကီး၀ယ္မႇာေပ့ါ။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနငါ့သားဟု အေမကသူ့အား မ်က္ရိပ္မ်က္ ကဲျပကာဆို၏။ မမႀကီးသည္ အသက္တစ္ဆယ့္ခုနစ္ႏႇစ္ျပည့္ၿပီဟု တေလာက အေမေျပာဖူးသည္။ မမႀကီးသည္ တစ္ေန့က အေနာက္ဘက္ က လူတစ္ေယာက္ႏႇင့္တြဲ၍ အလည္ထြက္သြားတာျမင္သည္။ မမႀကီး ထက္နည္းနည္းေတာ့ အသက္ႀကီးမည္ထင္၏။ အဲဒီလူက စီးကရက္ေတြ သိပ္ေသာက္သည္။ မမႀကီးက အလုပ္လုပ္ရသည့္ေငြကို အေမ့ဆီ အျမဲခ်န္အပ္တတ္လာသည္ကို သူသိသည္။ မမႀကီးစုသည့္ပိုက္ဆံမ်ားက ဟိုလူ့စီးကရက္ဖိုးေတြလား။ အေဖက အဲဒါကို မသိသလို၊ သိသလိုေန၏။ ဟိုလူက နည္းနည္းေလးပိုက္ဆံ႐ႇိသည္ကို အေဖက ဘယ္လိုတြက္လို့လဲ။ မမငယ္က အျမဲဗီဒီယိုၾကည့္တာပဲ။ အေမေျပာလည္း ခဏ။ မမငယ္က တစ္ေလာက အေမ့ကို ေ႐ႊဆြဲႀကိဳးပူဆာေသးသည္။ အေမက စိတ္မ ေကာင္းစြာနဲ့ဆိုသည္။ ညည္းအေဖအလုပ္က ေအးေနေသးသည္ဟု ေျပာသည္။ ညည္းလည္း အလုပ္ႀကိဳးစားလုပ္ေပ့ါ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အေမတကယ္စုေပးပါမယ္ကြယ္ ဟု ေျပာသည္။ ေငြစုပါက မမငယ္ ႏႇစ္ႏႇစ္ေလာက္စုမႇ ေ႐ႊႀကိဳးတစ္ကံုးရမည္ဟု သူသိ၏။
ပန္းသီးေတြ ထည့္ယူသြား။ အိုဗာတင္းဘူးလည္း မေမ့နဲ့ေနာ္ဟု ေ႐ႊမ်ားအိေနသည့္ မိန္းမႀကီးကေျပာေနသည္။ သူ၏ေခါင္းမႇာ ေရာင္ရမ္း ေနသည္ထင္ရ၏။ သူ့ညာလက္မႇာ လႈပ္႐ႇား၍မရေပ။ သူ ေမႇးကနဲ ျဖစ္သြားသည္။
သူသတိ၀င္လာေတာ့ သူအိပ္ေနက် ၾကမ္းျပင္မာမာ ခုတင္ေပၚ သူေရာက္ေနျပန္၏။ သူ၏ ညာဘက္ပါးျပင္ႏႇင့္ နဖူးသည္ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း နာက်င္လ်က္႐ႇိသည္။ မ်က္လံုးကို အားယူဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ၀ါက်င့္က်င့္ ဖေယာင္းတိုင္မီး ႏႇစ္ခုကို သူျမင္ရ၏။ ခ်က္ခ်င္းျပန္မႇိတ္လိုက္ရသည္။ သို့တိုင္ မီးေရာင္သည္ အနီတစ္လႇည့္၊ အ၀ါတစ္လႇည့္ျဖင့္ သူ့အာ႐ုံထဲတြင္ စူးစူး႐ႇ႐ႇ လြင့္ေမ်ာေန၏။ သူတျဖည္းျဖည္းခ်င္း မ်က္လံုးမ်ားကို ေမႇးဖြင့္၏။ သူ့အနားတြင္ အေမႏႇင့္အေဖ။ ၿပီးေတာ့ အစ္မႏႇစ္ေယာက္ အရပ္ထဲက မိန္းမႀကီးေလးငါးေယာက္ႏႇင့္ ကေလးမ်ား။ ကံသီလို့ေပါ့ေအ၊ မေသ ေကာင္းမေပ်ာက္ေကာင္းဟု ဆံပင္ျဖဴျဖဴခါးကုန္းကုန္း အဘြားႀကီးတစ္ဦး ကေရ႐ြတ္၏။ နဖူးက ေလးခ်က္ခ်ဳပ္လိုက္ရတယ္ဟု အေမက သူတို့ အား လႇည့္ေျပာ၏။ အေမ့အနားက ေၾကာင္အိမ္ေဟာင္းေလးေပၚမႇာေတာ့ အိုဗာတင္းဘူးေလးႏႇင့္ ပန္းသီးမ်ား၊ ဖေယာင္းတိုင္မီး၏ အေရာင္သည္ အသားက်လာ၏။ လမ္းကူးတာဂ႐ုစိုက္ေပါ့။ ေခတ္ကာလ သိပ္မေကာင္း ဘူး။ ကားသရဲ၊ ဆိုင္ကယ္သရဲေတြက ေပါလိုက္တာဟု ဆံပင္ျဖဴျဖဴ၊ ခါးကုန္းကုန္း အဘြားႀကီးကေျပာသည္။
လမ္းမႇားတာက ကေလးက မႇားတာတဲ့။ ကားေမာင္းတဲ့ေကာင္ ေလးက မြန္မြန္ရည္ရည္နဲ့ေျပာတယ္ဟု အေမကေဖာက္သည္ခ်ေနသည္။ ေကာင္ေလးက သေဘာေကာင္းပါတယ္။ တစ္အိမ္လံုးကလည္း သူ့ကို လိုေလေသးမ႐ႇိဘူးဟု အေမက ၾကည္လင္စြာေျပာသည္။ သူကလည္း ခပ္ေငးေငးရယ္။ သူကမႇားတာေနမႇာေပါ့။ ဖေယာင္းတိုင္ထုပ္ အ၀ယ္ခိုင္း လိုက္တာေလ။ မီးကပ်က္ရက္ မဟုတ္လားဟု အေမက အဘြားႀကီးကို ေျပာေနသည္။ မီးကလည္းတစ္ရက္ျခားတဲ့ေအ၊ ညည္းတို့ေခတ္ကာလမ်ား မလဲဟု ဆံပင္ျဖဴျဖဴ ခါးကုန္းကုန္းအဘြားႀကီးကေျပာသည္။ ကံပဲေပ့ါ အေမရယ္ဟု သူ့အေမက သူ့အေပၚ ေစာင္ေလးဆြဲတင္ေပးရင္းဆိုသည္။
သူသည္ သူတို့အိမ္က အိပ္ရာထဲမႇာလဲႇေနရသည္။ ေန့လည္ ေစာင္းတုန္းကေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္တစ္ထုပ္၀ယ္ရန္ လမ္းထိပ္ကဆိုင္ကို သူသြားခဲ့၏။ ဒီေန့ည မီးပ်က္မည္ဟု အေဖကေျပာခဲ့သည္။ ထုိစဥ္က ကားျဖဴျဖဴေလးတစ္စီးသည္လည္း သူျဖတ္ေတာ့မည့္လမ္း၏ ညာဘက္ အရပ္မႇ ေျပးလာေနခဲ့သည္။ သူ၏အိတ္ေထာင္ထဲတြင္ ယခု ႏႇစ္ဆယ္တန္ ေတြ ထပ္ေနသည္။ ေန့လည္တုန္းကေတာ့ သူ့အိတ္ထဲ႐ႇိ ဆယ့္ငါးက်ပ္ တန္ တစ္႐ြက္ႏႇင့္ က်ပ္တန္ငါး႐ြက္ကို သူ့ဘယ္လက္ႏႇင့္ အုပ္ထားခဲ့ရ၏။ သူက ကားလာေန၍ရပ္ေနသည္။ သို့ေသာ္ ကားျဖဴျဖဴေလးက ႀကိဳးျပတ္ လာေသာ ႏြား႐ိုင္းတစ္ေကာင္လို လမ္းမေပၚေ၀ႇ့ရမ္းေျပးလာ၏။ သူ့ေျခ ရင္း ညာဘက္ယြင္းယြင္းမႇ ဖေယာင္းတိုင္မီးႏႇစ္ခုသည္ ကားျဖဴျဖဴေလး၏ ေခါင္းမီးခြက္ႏႇစ္ခုလို သူ့မ်က္ႏႇာႏႇင့္နီးလာသည္ သူထင္၏။ သူ့မ်က္လံုးမ်ား ကို စံုမႇိတ္ထားလိုက္သည္။
၀ုန္းကနဲ အသံက်ယ္တစ္ခုကို သူၾကားရျပန္၏။ ညည္းကလည္း ေတာင္းႀကီးတစ္လံုးလံုးမႇ မျမင္ဘူးလားဟု အေမကေအာ္ေငါက္သည္။ မမငယ္သည္ သူ့ခုတင္နားသို့ ကပ္လာ၏။ ယခု သူ့ခုတင္နားတြင္ အေမ၊ အေဖႏႇင့္ မမငယ္မႇလြဲ၍ ဘယ္သူမႇ မ႐ႇိေတာ့။ ပန္းသီးေတြ အငယ္ႏႇစ္ေယာက္စားခ်င္ရင္ တစ္လံုးစီေကြၽးလိုက္၊ အိုဗာတင္းေတာ့ မနက္က်မႇ ေရေႏြးနဲ့ေဖ်ာက္ေသာက္ရေအာင္ဟု အေဖက ေျပာေနသည္။ ေအးပါသမီးရယ္၊ ညည္းအေဖဖို့ တ႐ုတ္စက္ဘီးကေလးတစ္စီးရယ္၊ ညည္းတို့ႏႇစ္ေယာက္ဖို့ တစ္မတ္သားႀကိဳးေလးႏႇစ္ကံုးရယ္၊ ေမာင္ေလးေတြ ဖို့ အ၀တ္အစားေလးရယ္၊ ေနဦး အစ္ကိုေရ၊ ဟိုဘက္က အ၀ႇာ့ဆီက ယူထားတဲ့ ေငြႏႇစ္ေထာင္ဆပ္ဖို့ရယ္ေရာေနာ္ဟု အေမ တိုးတိုးေလး ေျပာေနသည္ကို သူၾကားေနရသည္။
ထပ္ၿပီးေျပာဦးမလို့။ ေဆးလည္းကုေပးတယ္။ ေငြလည္းရတယ္  ဆိုေတာ့ အမႈဖြင့္ရင္ ႐ုံးကနားသြားရလာရနဲ့  အလုပ္ပ်က္တယ္ေလ။ ဒဏ္ရာကလည္း သိပ္ႀကီးက်ယ္တာမႇတ္လို့ေနာ္ဟု အေမက အေဖ့နားကပ္ ေျပာေနသည္။ အေဖက သူ့အား က႐ုဏာသက္စြာ စိုက္ၾကည့္ေန၏။ သူ၏ ညာဘက္ပါးျပင္ႏႇင့္ နဖူးသည္ စပ္ဖ်ဥ္းနာက်င္ေနဆဲ႐ႇိ၏။ သူတို့မ်ား ခ်မ္းသာလိုက္တာ အစ္ကိုရယ္၊ ေငြသံုးေသာင္းကို ရက္ရက္ေရာေရာ ဟူေသာ အေမ့အသံကို သူၾကားရျပန္သည္။ ဖေယာင္းတိုင္မီး ၿငိမ္းေတာ့ မယ္ဟု မမႀကီး၏အသံက အေဖႏႇင့္အေမၾကားက ျဖတ္ေပၚလာ၏။ အသစ္လဲညိႇလိုက္ေလဟု အေမက ေျပာေန၏။ ပန္းသီးေတြကို ကိုကိုႀကီး ဖို့ခ်န္ဦးေနာ္ဟု အေဖကေနာက္ေဖးကို လႇမ္းေအာ္ေနသည္။ ေန့လည္ခင္း တုန္းကေတာ့ သူ၏အေဖသည္ သူ့အား ဖေယာင္းတိုင္တစ္ထုပ္၀ယ္ရန္ ေငြႏႇစ္ဆယ္ေပးခဲ့၏။    ။
ေနထြတ္

——————————-

ေ႐ႊအျမဴေတမဂၢဇင္း။ အမႇတ္ ၇၈၊ ဧၿပီလ၊ ၁၉၉၆။

ခံစားသူအႀကိဳက္၀တၳဳတိုမ်ား (ပထမတြဲ)။ ၁၉၉၆။

Advertisement