သကၠရာဇ္ခရီးႏႇင္႕ လမ္းေလ်ာက္ျခင္း
September 10, 2008
သက္ရႇိပုဂၢိဳလ္သုံးဦးသည္ ခုံရႇည္တစ္ခုေပၚတြင္ ထုိင္ေနၾက၏။ ¤င္းတုိ့အနက္ ပထမဆုံးပုဂိၢဳလ္မႇာ အသက္အလြန္ရင့္ေရာ္ေနသကဲ့သို့ ရႇိသည္။ အသားအေရမဲြေျခာက္ေျခာက္၊ ဆံပင္ ဖုိ့႐ို့ဖားလ်ား။ စိတ္က် ေ၀ဒနာသည္တစ္ဦးႏႇင့္ အလြန္တူလႇသည္။ အလယ္ေခါင္မႇ ဒုတိယ ပုဂိၢဳလ္မႇာ တက္တက္ႂကြႂကြရႇိ၏။ ဂဏႇာမၿငိမ္လႇဘဲ အလြန္လႈပ္လႈပ္ရႇားရႇား ႏုိင္လႇသည္။ အရြယ္ကလည္း သက္လတ္ပိုင္းျဖစ္၍ အသားအေရ အလြန္စိုျပည္သည္။ သို့ေသာ္ သာမန္က်န္းမာေရးမ်ား မၾကာခဏ ခ်ဳိ႕တဲ့တတ္၏။ တတိယပုဂိၢဳလ္မႇာ အငယ္ဆုံးႏႇင့္ စကားေျပာအသန္ဆုံး၊ အႂကြား၀ါဆုံးလူတစ္ေယာက္ပင္။ အေတြ႕အၾကံဳ အလြန္နည္းပါးဟန္ရႇိ၍ ေလာက၏ကန့္ သတ္ခ်က္မ်ားကို အလြန္စိန္ေခၚတတ္ေလ့ရႇိ၏။
”လူေတြဟာ သိပ္ၾကည္ညိဳဖို့ေကာင္းတယ္ဗ်ာ”
တတိယပုဂိၢဳလ္က က်န္ႏႇစ္ေယာက္ကိုမၾကည့္ဘဲ စကား စေျပာ၏။ က်န္ပုဂိၢဳလ္ႏႇစ္ေယာက္မႇာ ထိုပုဂိၢဳလ္၏စကားကုိ မၾကားသလို ပင္ေန၏။ သူတို့လည္း ဤသို့ပင္ ငယ္ရာမႇႀကီးလာရသူမ်ား ျဖစ္သည္။
”ေနာင္ႀကီးအေနနဲ့ လူေတြကိုဘယ္လိုျမင္သလဲ”
ဤေမးခြန္းကို အေမးခံရသူမႇာ ဒုတိယပုဂိၢဳလ္ျဖစ္၏။ သူသည္ ဤေမးခြန္းအတြက္ အလြန္စိတ္ကုန္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သို့ေသာ္ သူ့အဖို့ ဤေမးခြန္းကို မေျဖဘဲလည္း မေနႏုိင္။ အေျဖကလည္း သူ့ ထံတြင္ အစဥ္အျမဲ ႐ႇိေနတတ္သည္ခ်ည္းပင္ ျဖစ္၏။
”လုူေတြဟာ သစၥာတရားအလြန္နည္းတဲ့ သတၲ၀ါမ်ဳိးပဲလို့ ကြၽန္ေတာ္ျမင္တယ္”
ဒုတိယပုဂိၢဳလ္၏ လြယ္လြယ္ကူကူ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေပး၍ ေကာက္ ခ်က္ခ်ျခင္းကို တတိယပုဂိၢဳလ္အေနျဖင့္ လက္မခံခ်င္ေပ။ ထို့ေၾကာင့္ တစ္ဖက္အစြန္မႇ ပထမပုဂိၢဳလ္အား ထပ္တူေတာင္းရန္ျပင္လုိက္၏။ ပထမပုဂိၢဳလ္သည္ အလြန္ေၾကကဲြစြာစဥ္းစားလုိက္ၿပီးမႇ။
”က်ဳပ္အျမင္ေမးမယ္ဆိုပါေတာ့။ က်ဳပ္အေတြ႕အၾကံဳအရေတာ့ လူေတြဟာ အမႇတ္သည္းေျခအလြန္နည္းၿပီး ႐ူးသြပ္ေနၾကတဲ့ သတၲ၀ါ ေတြလို့ပဲျမင္တယ္” ဟူ၍ ခပ္တိတိေျပာလုိက္သည္။ ပထမ ပုဂိၢဳလ္၏ စကားကို ၾကားလုိက္ရေသာအခ်ိန္တြင္ တတိယပုဂိၢဳလ္ေရာ၊ ဒုတိယ ပုဂိၢဳလ္ပါ အလြန္အံ့အားသင့္သြားၾက၏။
တတိယပုဂိၢဳလ္ကား ထိုပထမပုဂိၢဳလ္အား မလိုတမာၾကည့္ရင္း ဒုတိယပုဂိၢဳလ္အား ေျပာလုိက္သည္။
”လူေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္အေလးထားၾကသဗ်၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မႇာ ဘယ္ဟာက အေရးႀကီးဆုံးလို့ထင္လဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္ကူးနဲ့ ႀကိဳတင္ၾကံဆတာ ီေပ ီမနော ပဲ။ လူ တစ္ေယာက္မႇာ တီထြင္ၾကံဆတတ္တဲ့စြမ္းအား ဃမနေအငလငအပ ဆိုတာ ရႇိတယ္။ နိစၥဓူ၀အလုပ္ေတြထဲမႇာခ်ည္း က်င္လည္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ဆုံးခဲ့တဲ့ လူေတြဟာ ေသသာသြားတယ္။ သူတို့ရဲ႕စြမ္းအားကို အသုံးမခ်လုိက္ရဘူး။ တီထြင္ႀကံဆတတ္တဲ့ စြမ္းအားကိုသာ လူေတ ြမႇန္မႇန္ကန္ကန္အသုံးခ် ႏုိင္ရင္ ေလာကႀကီးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ရာအတိၿပီးတဲ့ ဘုံဗိမာန္တစ္ခုျဖစ္လာ လိမ့္မယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မႇာ အဲဒီကိစၥျဖစ္ပၚလာဖို့ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြ အမ်ား ႀကီးပိုင္ဆုိင္ထားတယ္”
ဒုတိယပုဂိၢဳလ္က လက္ပတ္နာရီကို ၾကည့္ရင္ စကားေထာက္ လုိက္သည္။
”ေနပါဦး၊ ဒါနဲ့ လူေတြကို ဘာလို့ခင္ဗ်ားက ေလးစားမိတာလဲ”
”အိုဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားပဲစဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ လူေတြရဲ႕ စြမ္းအားဟာ မယုံၾကည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ထက္ျမက္ၾကတယ္၊ ထူးခြၽန္ၾကတယ္၊ သူတို့ဟာ သဘာ၀တရားႀကီးကို သူတို့ရဲ႕စြမ္းရည္ေတြနဲ့ ခုခံကာကြယ္ ႏုိင္ၾကတယ္။ လက္ေတြ႕က်တဲ့ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြကို လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ၾက တယ္။ လူေတြဟာ ၾသကာသေလာကရဲ႕ နတ္ဘုရားေတြပဲ မဟုတ္လား။ အနာဂတ္အတြက္ သူတို့ရဲ႕ ရာထားခ်က္ေတြ၊ စီမံကိန္းေတြနဲ့ ကမၻာ့ေျမ ႀကီး လႇသထက္လႇေအာင္ စိတ္ကူးၾကံစည္ထားၾကတယ္ေလ။ ဒါနဲ့ ခင္ဗ်ားမို့ လူေတြကို ပစၥလကၡတ္ ေ၀ဖန္ရက္တယ္ဗ်ာ”
တတိယပုဂိၢဳလ္၏ စကားအဆုံးတြင္ ဒုတိယပုဂိၢဳလ္သည္ သူ့အယူအဆႏႇင့္ သူ့ဘ၀၏ ပစၥကၡျပႆနာမ်ားကိုေျပာျပရန္ ဟန္ျပင္ လုိက္၏။ ဤသည္ကို ပထမပုဂိၢဳလ္က ႀကိဳတင္သိရႇိလိုဟန္ျဖင့္ မခ်ဳိမ ခ်ဥ္ၿပံဳးကာ အေ၀းသို့သာ ေငးရီေနေလသည္။
”ကြၽန္ေတာ့္အေပၚမႇာ လူေတြအသိအမႇတ္ျပဳ လဲြေနတာေတြ ေပါ့ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္ပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြထဲက သာမန္ အရည္အခ်င္းတခ်ဳိ႕သာ သူတို့လုပ္ကိုင္ေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚမႇာ ႀကိဳတင္ထားခဲ့တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရည္ñႊန္းခ်က္ေတြဟာ သူတို့ရဲ႕ မေသသပ္လႇတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြရဲ႕ ဆဲြဖ်က္ျခင္းကို ခံေနၾကရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ တကယ္ေတာ့ သိပ္စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးတာေပါ့။ (ဤတြင္ တတိယပုဂိၢဳလ္မႇာ အနည္းငယ္ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္သြားရသည္။) ဒါေပ မယ့္ဗ်ာ၊ ကြၽန္ေတာ္က အျပဳခံသက္သက္ကိုး။ လူေတြက ကြၽန္ေတာ့္ အေပၚ အေလးထားဂ႐ုမူမႇ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အျမင့္မားဆုံးအရည္အေသြးေတြ ေပၚလာမႇာ မဟုတ္လား။ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ဘ၀မႇာ လူေတြအက်ဳိးအတြက္ ဆန္းသစ္ျခင္း၊ တုိးတက္ျခင္းေတြနဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြ အျပည့္ရႇိတာေပါ့။ ဒါေတြကို အသိအမႇတ္ျပဳတဲ့သူေတြကေတာ့ ဒီကမၻာၿဂိဳဟ္ရဲ႕ သက္ရႇိလူသား ငါးပုံတစ္ပုံေလာက္ေတာ့ ရႇိပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ၊ ဒီလူေတြကေရာ ဘာ သားနဲ့ထုထားလို့လဲ။ သူတို့ရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးတို့၊ လူေနမႈမနိမ့္က်ေရးတို့နဲ့ အေၾကာင္းျပၿပီး က်န္တဲ့ေလးပုံထဲကို ျပန္၀င္သြားၾကတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ျပႆနာေျဖရႇင္းျခင္းပဲဗ်။ ခင္ဗ်ားစဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါဗ်ာ၊ လူရယ္လို့ ျဖစ္လာရင္ ဘယ္သူမဆို ျပႆနာေတြကိုပဲ ေျဖရႇင္းေနၾကရတာပဲ။ လူေတြအဖို့ေတာ့ စားတာဟာလည္း ျပႆနာပဲ။ ေနဖို့ထုိင္ဖို့ကလည္း ျပႆနာပဲ။ အိမ္ေထာင္မႈတည္ေဆာက္တာဟာလည္း ျပႆနာပဲ။ ေန့စဥ္ အေသးအဖဲြေတြအားလုံးဟာလည္း ျပႆနာပဲ။ လူေတြဟာ ဒီျပႆနာ ေတြကို ပုံသ႑ာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ့ ေျဖရႇင္းေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ဒီျပႆနာေျဖရႇင္းျခင္းေတြဆိုတာ ဟိုးလူ့သမုိင္းမစတင္ခင္ကတည္းက ရႇိေနခဲ့တဲ့ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပါ။ ျပႆနာပုံစံနဲ့ ျပႆနာေျဖရႇင္းပုံနည္း လမ္းသာ ေျပာင္းလဲတိုးတက္ခဲ့မယ္။ ေက်ာ႐ိုးကေတာ့ အတူတူပဲ။ ဒါနဲ့မ်ားဗ်ာ၊ ဒီကိစၥေလးေတြကိုပဲ အေၾကာင္းႀကီးလုပ္ၿပၿပီး သူတို့ေပးထား တဲ့ ကတိစကားေတြ၊ အေကာင္းဆုံးလို့ ယုံၾကည့္ခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးနဲ့ ေဖာ္ထုတ္လုပ္ကိုင္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္မႇန္းခ်က္ေတြကို ဖ်က္ပစ္ေရာ။ တကယ္ တမ္းေတာ့ ခင္ဗ်ားေျပာသလို စိတ္ကူးနဲ့ ႀကိဳတင္ၾကံဆတာဟာ သဘာ ၀တရားႀကီးက လူဆိုတဲ့သတၲ၀ါတစ္မ်ဳိးထဲကို မ်က္ႏႇာလုိက္တပ္ဆင္ေပး ထားတဲ့ အျမင့္ျမတ္အေကာင္းမြန္ဆုံး ဆုထူးႀကီးပါ။ (ဤတြင္ တတိယ ပုဂိၢဳလ္ေရာ၊ ပထမပုဂိၢဳလ္ပါ မတုိင္ပင္ရဘဲ စိတ္ထဲမႇာက်ိတ္၍ သေဘာတူ လုိက္ၾက၏။) ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အိပ္မက္ကို ဘယ္သူမ်ား က်ားကုပ္က်ားခဲ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရဲသလဲ။ ေဖာ္ခဲ့သလဲ။ အိပ္မက္ေတြရႇိခဲ့ၿပီး တကယ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ၾကသူေတြကို စာရင္းဆဲြၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ ေတာ္ေျပာရဲတယ္။ ဆယ္ပုံတစ္ပုံ မျပည့္တျပည့္ပဲ ရႇိမယ္ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို့ လူေတြဟာ သစၥာတရားအလြန္နည္းတဲ့ သတၲ၀ါပဲလို့ ကြၽန္ ေတာ္ ေျပာလုိက္တာပါ”
ဒုတိယပုဂိၢဳလ္သည္ ေျပာခ်င္ေနသည္ကို ေျပာလုိက္ရသျဖင့္ စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားဟန္ရႇိေသာ္လည္း သူ့ရင္ထဲတြင္ေတာ့ သိပ္ မေကာင္းလႇေပ။ သူ့ကိုယ္သူလည္း အလြန္ယူၾကံဳးမရျဖစ္ေနေတာ့သည္။
ဤတြင္ တတိယပုဂိၢဳလ္က ပထမပုဂိၢဳလ္ဘက္သို့ တစ္ခ်က္ လႇည့္ၾကည္လုိက္သည္။ ဒုတိယပုဂိၢဳလ္ကလည္း ေခါင္းငု့ံလ်က္မႇ ေမာ္ၾကည့္ ၏။ ပထမပုဂိၢဳလ္မႇာ ပို၍ ရင့္ေရာ္သြားသည္ဟုပင္ ထင္ရေလသည္။ သူ့မ်က္ႏႇာသည္ ညိဳေန၏။ မ်က္လုံးမ်ားမႇ မႈိင္းရီေနသည္။ အသားအေရ မဲြေျခာက္ေျခာက္ႏႇင့္ ဆံပင္ဖို့႐ုိ႕ဖားလ်ားႏုိင္လြန္း၍လည္း သိပ္အက်ည္း တန္ေန၏။
”ခင္ဗ်ားတို့ မေမးဘဲနဲ့ က်ဳပ္ေျဖပါရေစ။ လူေတြဟာ ခင္ဗ်ား တို့ေျပာသလို မႇန္သင့္သေလာက္ မႇန္ပါတယ္။ (ဤတြင္ က်န္ႏႇစ္ေယာက္ သည္ ပညာရႇိဆရာႀကီးဆန္လႇသည့္ စကားအတြက္ ႏႇာေခါင္း႐ႈံ႕သြားၾက ရၿပီး ၿပံဳးစစျဖစ္သြားၾက၏။) ဒါေပမယ့္ လူေတြဟာ သူတို့ဘ၀မႇာရတဲ့ အခ်ိန္ကာလ အတိုေလးကို နိ၀ရဏတရားေတြနဲ့ အခ်ိန္ျပည့္ သုတ္လိမ္း ေနၾကသည္။ လူအခ်င္းခ်င္းပဲဗ်ာ၊ ရတဲ့ ခ်ိန္ေလးမႇာ သာယာေအာင္ စိုေျပၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ လူ့ေဘာင္ေလာကတိုးတက္ေအာင္ သင့္တင့္ေအာင္ ေနၾကရမႇာေပါ့။ ႐ုပ္၀တၴဳပစၥည္းေတြဟာ ဒီလူေတြရဲ႕ ဖန္တီးမႈေတြပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ လူေတြဟာ သူတို့ေမြးထားတဲ့ ထမင္းလုံး တေစၧက သူတို့ျပန္ေခ်ာက္တာကို ခံေနၾကရတယ္။ ဒီလို ခံေနၾကရတာ ကိုပဲ သူတို့ေက်နပ္ေနလိုက္ၾကေသးတယ္။ ေလာကမႇာ လူထက္တန္ဖိုး ရႇိတာ လူဆန္တဲ့ဘ၀ထက္ တန္ဖိုးရႇိတာရႇိေသးလားဗ်ာ၊ အသားအေရ ကဲြျပားတာ၊ လူမႈစ႐ုိက္ကြာတာ၊ ဒါျပႆနာအစစ္မႇ မဟုတ္ဘဲကလား။ တကယ္ေတာ့ ဒီကမၻာေျမႀကီးကို ဒီကမၻာသားေတြအားလုံးကပဲ ပိုင္ဆုိင္ ထားၾကတာပါ။ ဘယ္အဟိတ္တိရစၧာန္ကမႇ ဘယ္ျပင္ပၿဂိဳလ္သားေတြကမႇ မလႊမ္းမိုး၊ မခ်ဳပ္ကိုင္၊ မပိုင္ဆုိင္ပါဘူး။ ဒါကိုမ်ား ဘာလို့အေၾကာင္းမရႇိ အေၾကာင္းရႇိ မာန္မာနေတြထားၾကသလဲ၊ ေလာဘတရားေတြ၊ မစၧရိယ စိတ္ေတြေမြးၾကသလဲ။ လူဆိုတာ ကမၻာေျမႀကီးရဲ႕ ေစာင့္ေ႐ႇာက္မႈနဲ့ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရတာ၊ ၿပီးေတာ့ သူ့ခႏၶာကိုယ္ကို ကမၻာေျမႀကီးရဲ႕ အစိတ္ အပိုင္းတစ္ခုအျဖစ္ ေပးဆပ္ထားခဲ့ရမယ္။ ဘယ္လို႐ုပ္၀တၴဳပစၥည္း ေတြမ်ား အပိုယူသြားခ်င္လဲဗ်ာ၊ ဘယ္သူေတြအတြက္ ဒီ႐ုပ္ပစၥည္း ေတြကိုပဲ သက္သက္အေမြစစ္ အေမြမႇန္အျဖစ္ေပးခဲ့ခ်င္ေသးလဲ။ ဒါေတြ မသိလို့လားဆုိျပန္ေတာ့ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ သူတို့သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္မခံစားႏုိင္ၾကတာ။ မခံစားရဲၾကတာ။ မခံစားခ်င္ၾကတာ။ သူတို့ ရာစုႏႇစ္မႇာတင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အရင္လူေတြလည္း ဒီလုိပဲျဖစ္ သြားၾကရတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို့မႇာ အမႇတ္သည္းေျခမရႇိဘူး။ ဒါကိုသိတဲ့ လူ၊ ဒါကိုအမႇတ္သည္းေျခထားတဲ့လူဆိုတာေတာ့့ ေစာေစာက ဒီလူ (အလယ္တြင္ထုိင္ေနေသာ ဒုတိယလူကိုၾကည့္သည္။) ေျပာတာထက္ အဆရာေထာင္မက နည္းပါတယ္။ လူေတြဟာ ဒီနိ၀ရဏစိတ္ေတြရဲ႕ ဖိစီးမႈကို သူတို့ရဲ႕ ၀မ္းတြင္းပါအဂၤါတစ္ရပ္လို့ပဲ ခံယူထားၾကတယ္။ ဒီေနရာမဟာ တိရစၧာန္ေတြကမႇ ေတာ္ေသးတယ္။ သူတို့ကမႇ ႐ုိးသား တယ္၊ အသိတရားမရႇိလို့ မုိက္မဲတယ္လို့ မဆိုသာဘူး။ သူတို့ရဲ႕ဘ၀က သူတို့ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေခတ္ကိုလည္းကအတုိင္း မေျပာင္းလဲဘူး။ ဒါဟာ စိတ္ကူးယဥ္ေတြးေတာမႈဆိုတဲ့ ဆုလာဘ္ကို သဘာ၀တရားက ကန့္သတ္ထားခဲ့လို့ပဲ။ လူေတြကေတာ့ဗ်ာ အသိတရားရႇိလ်က္နဲ့ မုိက္မဲတယ္၊ ရက္စက္တယ္၊ ႐ူးသြပ္ၾကတယ္၊ ျပႆနာမဟုတ္တာေတြ ကို ျပႆနာထပ္လုပ္တယ္။ ရႇိၿပီးသားျပႆနာေတြကို မေတာ္မေလ်ာ္တဲ့ ေျဖရႇင္းနည္းေတြနဲ့ ကစားၾကည့္ၾကတယ္။ လူေတြရဲ႕ ႐ုပ္ပစၥည္းဖန္တည္းမႈ ေတြသာ အဆင့္အတန္းျမင့္လာခဲ့တယ္။ စာရိတၲပိုင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ခြၽတ္ယြင္းၿခံဳက်သြားၾကတယ္။ သိသိႀကီးနဲ့ ေၾကာင္ေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ လည္း ေရာတိေရာရာ ႐ူးသြပ္ၾကတယ္။ အရင္ကလည္း ႐ူးသြပ္ခဲ့ၾကတယ္၊ အခုလည္း ႐ူးသြပ္ေနၾကဦးမႇာပဲ။ က်ဳပ္စကားကို ခင္ဗ်ားတို့ ၾကိဳက္ ခ်င္ၾကိဳက္၊ မၾကိဳက္ခ်င္ေနပါ။ ဒါေပမယ့္ မေမ့ၾကေစခ်င္ဘူး”
ပထမပုဂိၢဳလ္သည္ စကားစကိုျဖတ္၍ သက္မရႇည္ႀကီးတစ္ခုကို ခ်သည္။ အေနာက္ဘက္တြင္ ေနလုံးကြယ္လုၿပီျဖစ္၍ ေလာကဓာတ္ သည္ ေမႇာင္ရီစျပဳေနၿပီ။
ထိုပထမပုဂိၢဳလ္သည္ ထုိင္ရာမႇထလုိက္၏။ ထုိ့ေနာက္ ဒဏ္ရာ အျပည့္ႏႇင့္လူတစ္ေယာက္လို ယိုင္နဲ့စြာ အေမႇာင္ထုထဲသို့ ဦးတည္ လမ္းေလ်ာက္သြားေလသည္။
အေမႇာင္ပ်ဳိးလာသည္ႏႇင့္အတူ ဒုတိယပုဂိၢဳလ္သည္လည္း ပထမပုဂၢိဳလ္၏ေနရာသို့ အလိုေလ်ာက္ တေရြ႕ေရြ႕တိုးေရြ႕ေနရၿပီျဖစ္သည္။
ဒုတိယပုဂိၢဳလ္သည္ ပထမပုဂိၢဳလ္အား စိတ္မေကာင္းစြာ ေငး စုိက္ၾကည့္ေနမိ၏။ ထိုစဥ္ ပထမပုဂိၢဳလ္၏ ေက်ာျပင္တြင္ ျပယ္လြင့္စ စာတန္းတစ္ခုရႇိေနသည္ကို မေမ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႕လုိက္ရသည္။ ¤င္းစာမႇာ ”ယမန္ေန့” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ဒုတိယပုဂိၢဳလ္သည္ စာတန္းေၾကာင့္ ႐ုတ္တရက္ ဇေ၀ဇ၀ါခံစားသြားရၿပီး သူ၏ ရင္ဘတ္ကိုငုံ႕ၾကည့္မိ၏။
သူ့ရင္ဘတ္ရႇိ ”ယေန့” ဟူေသာ စာတန္းမႇာ အေရာင္ပင္ ျပယ္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ၀မ္းနည္းစြာ ေတြ႕လုိက္ရေလသည္။ ။
ေနထြတ္
———————–
ပန္းေ၀သီမဂၢဇင္း။ ႏို၀င္ဘာလ၊ ၁၉၉၆။
—————————–
