အိမ္
September 10, 2008
”ဒုတ္”
ပထမဆံုး သူ့ခႏၶာကိုယ္ေလး တုန္ခါသြားသည္။ သူနား စြင့္ၾကည့္မိ၏။ ေနာက္ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ သူလန့္ဖ်တ္သြားသည္။ ဆက္တိုက္ထြက္ေပၚလာေသာအသံမ်ားက ဓားခုတ္သံ၊ မန္က်ည္းကိုင္းကို ဓားခုတ္ေနေသာ အသံမ်ားႏႇင့္တုန္ခါမႈမ်ား။ သူ အျပင္သို့ထြက္လိုက္ သည္။ ဘုရား၊ ဘုရား။ သူ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏႇင့္ ေဆြမ်ိဳးအားလံုး ေဆာက္တည္ရာမဲ့ ေျပးလႊားေနၾကသည္ကို သူေတြ႕လိုက္ရသည္။
သြားၿပီ။ အႏၲရာယ္သည္ ႐ုတ္တရက္ သူတို့အေပၚေရာက္႐ႇိ လာခဲ့ၿပီ။ သူသည္ အနီး႐ႇိ အိမ္ေခါင္မိုးတစ္ခု၏ အစြန္းသို့ ခုန္ထြက္လုိက္ သည္။ အိမ္ေခါင္ႏႇစ္ခုကူးၿပီးသည္ႏႇင့္ အေမာတေကာ ျပန္လႇည့္ၾကည့္လိုက္ သည္။ လူတစ္ေယာက္မႇာ မန္က်ည္းကိုင္းခြဆံု၌ စိမ္ေျပနေျပထိုင္ကာ ခုတ္ထစ္ေန၏။ ညိဳေမာင္း၍ သန္မာလႇေသာထိုသူမႇာ သူ၏ဘယ္လက္ အားမ်ားကို ထုတ္ေျမႇာက္ရင္း သူ့တစ္သက္က်င္လည္လာခဲ့ေသာ သစ္ခြဆံု ႀကီးအား တစ္စခ်င္းခုတ္ျဖတ္ေနသည္။ ႀကီးမားေသာ ႀကိဳးႀကီးႏႇစ္ေခ်ာင္း ကလည္း ႀကီးမားတုတ္ခိုင္လႇသည့္ မန္က်ည္းကိုင္းႀကီးအား ထိန္းပတ္ ခ်ည္ထုပ္ထားသည္ကိုပါ သူေတြ႕ရသည္။ အေမတို့ အေဖတို့ ဘယ္ေရာက္ ေနပါလိမ့္။ ၿပီးေတာ့ သူ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား။
သူ ေရာက္ေနရာအရပ္ကို သူျပန္သံုးသပ္မိ၏။ သူတို့ မန္က်ည္း ပင္ႀကီး၏ အေ႐ႇ႕ဘက္ အေတာ္လႇမ္းေသာ အိမ္ေခါင္မိုးတစ္ခုေပၚသို့ ေရာက္ေနသည္။ သူ ဘယ္သြားရမလဲမသိ။ အိမ္ျပန္လို့ေတာ့ မျဖစ္ၿပီ။
”ေဒါက္”
ထိုစဥ္ သူ့ေဘး ေခါင္အုပ္သားျပားကို ထိမႇန္သြားေသာ ႐ႊံ႕လံုး မာမာေလးကို သူျမင္လိုက္ရသည္။ တစ္ဆက္တည္းပင္ ရပ္ကြက္လမ္း ၾကားထဲမႇ သူ့ကိုၾကည့္ေနၾကေသာ ကေလးသံုးေယာက္ကို သူေတြ႕လိုက္ ၏။ သူတို့ထဲမႇ အငယ္ဆံုးေကာင္ေလး၏လက္တြင္ ေလးခြတစ္ခုအား သူျမင္လိုက္ရေသာအခါ သူသည္ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္း႐ႇိရာ ေတာင္ဘက္သို့ အေဆာတလ်င္ ခုန္ေျပးသြားလိုက္ရသည္။ သူ့ရင္မႇာ ဖားဖိုလိႈက္ေနၿပီး တစ္ကိုယ္လံုး တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္။ သူ့ဗိုက္ကလည္း အမႇန္ပင္ ဆာေလာင္ေနၿပီပဲ။ ဒီေန့ သူအိပ္ရာထေနာက္က်ၿပီး မနက္စာလည္း ဘာတစ္ခုမႇ မစားခဲ့ရေသးေပ။ ခါတိုင္းဆိုရင္ မနက္အ႐ုဏ္တက္သည္ႏႇင့္ အနည္းဆံုး မန္က်ည္းသီးတစ္ေတာင့္ ႏႇစ္ေတာင့္ေတာ့ စားၿပီးၿပီ။ မပ်င္းပါက မလႇမ္းမကမ္းက ဗာဒံပင္မႇ ဗာဒံသီးဆံကို ဇိမ္က်က် စားၿပီးၿပီ။
သူ့ အေတြးမဆံုးခင္မႇာပင္ ေလာက္စာလံုးတစ္လံုးက သူရပ္ေန ေသာေခါင္မိုးမႇ သြပ္ျပားေပၚသို့က်ကာ တေ၀ါေ၀ါျမည္၍ လိမ့္ဆင္း သြားျပန္၏။ သူ သစ္ပင္ေပၚခုန္ကူးလိုက္ရသည္။ အပင္မႇာ တ႐ုတ္ တယ္ပင္ျဖစ္ၿပီး အတန္အရိပ္အေနေကာင္းေသာ္လည္း ေနရန္မသင့္ ေၾကာင္း သူရိပ္စားလိုက္မိသည္။ သစ္ေခါင္းမ႐ႇိ။ အသီးကလည္း မစားရ။ ၿပီးေတာ့ လူသြားလမ္းေဘးျဖစ္ေနသည္။ သူသည္ တ႐ုတ္တယ္ ပင္ကိုင္းကိုကပ္ကာ ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္လိုက္သည္။ သူ့ေအာက္က လမ္းေပၚမႇာ စက္ဘီးေတြေျပးေနၾကသည္။ အသားညိဳမည္းေနေသာ ကေလးမ်ား ေျပးလႊားေနၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကားတစ္စီးျဖတ္ေမာင္း သြားတတ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ရံ ဆိုင္ကယ္သံခပ္ျပင္းျပင္းကို ၾကားရသည္။ မေ၀းလႇေသာ လမ္း၏တစ္ဘက္တြင္ လူက်ိဳးက်ဲေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေလး႐ႇိေနသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ ေတာင္ဘက္တြင္ အသက္ငယ္ ငယ္ႏႇင့္ အိမ္ေထာင္က်ဟန္႐ႇိေသာ လူငယ္လင္မယား ႏႇစ္ေယာက္၏ ကြမ္းယာဆိုင္ကေလး႐ႇိေနသည္။ ကြမ္းယာခံုေပၚတြင္ ထံုးမ်ား ျဖဴေဖြးေန ၏။ သူသည္ အျမင့္ဆံုးေခါင္ကိုင္းတစ္ခုေပၚသို့တက္ကာ သူႀကီးျပင္း ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ရေသာ အိမ္ႀကီးဆီသို့ လႇမ္းေမ်ာ္ၾကည့္မိသည္။ ရပ္ကြက္ထဲမႇ လူမ်ားသည္ မန္က်ည္းပင္ႀကီးႏႇင့္ မလႇမ္းမကမ္းတြင္ ထိုင္ေနၾကသည္။ သူတို့အနားတြင္ မန္က်ည္းကိုင္း အေတာ္မ်ားမ်ား ဟိုတစ္စုဒီတစ္စု ပံုေနသည္။ ကေလးတခ်ိဳ႕ကမူ မန္က်ည္းသီးမႇည့္မ်ား စားေနၾကသည္။ အသက္အတန္႐ႇိေသာ လူတစ္ေယာက္ကမူ ႀကိဳးစႏႇစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ထား ေသာလူငယ္မ်ားကို စကားေျပာေနသည္။ လူငယ္မ်ားမႇာ ေ႐ႊတံဆိပ္ဆု တစ္ခုစီခ်ီးျမႇင့္မည့္ လြန္ဆြဲပြဲကို က်င္းပေတာ့မည့္အလား တက္ႂကြေန ၾကသည္။ သို့ေသာ္ အားလံုးေတာ့မဟုတ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ တစတစ အပူ႐ႇိန္ျမႇင့္လာေနေသာ ေႏြေနကိုၾကည့္ရင္း စိတ္ပ်က္ေနၾကသည္။ သို့ေသာ္ ဓားခုတ္ေနေသာလူက ”တစ္၀က္ က်ေတာ့မယ္ ေဟ့” ဟု အသံျပဳလိုုက္ေသာအခါ အားလံုးႀကိဳးကို ေတာင့္ထားလိုက္ၾက ရသည္။ မန္က်ည္းပင္၏ အႀကီးမားဆံုး၊ အသန္မာဆံုး ကိုင္းႀကီးမႇာ ၿဖိဳးၿဖိဳးဖ်စ္ဖ်စ္ ငိုညည္းသံႏႇင့္အတူ တျဖည္းျဖည္း ñြတ္က်လာသည္။ ပထမေတာ့ ေအာက္ဘက္႐ႇိ ကပ္ကာဇလီထပ္၊ ကပ္မိုး အိမ္ေခါင္မိုး မည္းနက္နက္ ကေလးမ်ားေပၚသို့ အ႐ႇိန္ျပင္းျပင္း ထိုးက်ေတာ့မည္ အလား ဆတ္ကနဲက်ိဳး၏။ သို့ေသာ္ ႀကိဳးႏႇစ္ေခ်ာင္းက မက်င္မလည္ ဟန္ခ်က္မ်ားၾကားမႇပင္ လမ္းၾကားကြက္လပ္ေပၚသို့ ဆြဲယူလိုက္သည္။
သြားၿပီ။ အႏႇစ္ႏႇစ္အလလ မိုးဒဏ္ကို ခံႏိုင္ခဲ့ေသာ အကိုင္း အခက္တစ္ခုကို ခက္ခဲစြာျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လာခဲ့ရေသာ မန္က်ည္းပင္ႀကီး သည္ လ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမႇာပင္ ပ်က္စီးသြားေလၿပီ။ ေနေရာင္ျခည္ သည္ သူမေရာက္ဖူးေသးေသာ အိမ္ေလးမ်ား၏ အႀကိဳအၾကားထဲကို ေျပးဆင္း၏။ ကေလးမ်ားသည္ ေနေရာင္က်လာသျဖင့္ ငံု့လိုက္ၾကရသည္။ လူႀကီးမ်ားကေတာ့ မ်က္လံုးကို လက္ျဖင့္ကာကြယ္ထားလိုက္ၾက၏။ မန္က်ည္းပင္တြင္ တစ္ေခ်ာင္းတည္းေသာ ကိုင္းအတက္ေလးသာ ထီးထီး က်န္ရစ္ေတာ့၏။
သူသည္ သူ ဘယ္လိုမႇ ျပန္မျဖစ္ေတာ့သည့္ သူ့အိမ္အိုေဟာင္း ႀကီးကို ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ တယ္ပင္၏ အစြန္ကိုင္းသို့ ကူးလိုက္ သည္။ သူ၏ ေအာက္တည့္တည္တြင္ မုန့္ပဲသေရစာ ေရာင္းေသာဆိုင္ ကေလးကို ျမင္ေနရ၏။ သူသည္ တဆက္တည္း႐ႇိေနေသာ အ႐ြက္က်ိဳးက်ဲ စျပဳေနသည့္ ကုကၠိဳသီးမ်ား တြဲရ႐ြဲက်ေနသျဖင့္ သူ၀မ္းသာအားရ ေျပးသြား လိုက္သည္။ ကုကၠိဳသီးေတာင့္၏ အညႇာကို သူသြားျမည့္ျမည့္မ်ားျဖင့္ ျဖတ္၍ အေစ့ကို သူစားလိုက္၏။ တစ္ေစ့။ ႏႇစ္ေစ့။
သူ့ေနာက္မႇ ေအာ္၍ လာေနသာ အသံေၾကာင့္ သူ့လက္ထဲမႇ ကုကၠိဳသီးေတာင့္မႇာ ေအာက္ဘက္အလႇမ္းေ၀းေသာ အိမ္ေခါင္တစ္ခုေပၚသို့ ‘ဖုတ္’ခနဲ က်သြား၏။ ပထမ သူမႇင္ေသေနမိသည္။ ၿပီးမႇ လည္ဆံေမြး ေထာင္၍ ႏႈတ္ခမ္းေမြးကားကား အၿမီးတန္းလ်က္ ေျပးလာေနေသာသူ ႏႇစ္ေယာက္၏ သေဘာထားကို သေဘာေပါက္သြားသည္။ သူေျပးသည္။ အနီးဆံုးထင္ရသည့္ ေခါင္မိုးေပၚ ေျပးသည္။ တ႐ုတ္တယ္ပင္ေပၚ ေျပး သည္။ အေနာက္ဘက္ ဗာဒံပင္ေပၚသို့ ေျပးသည္။ ရန္သူမ်ားမႇာ ေအာ္ဟစ္ လိုက္လာၾကဆဲ။ ဗာဒံပင္မႇ ျဖတ္သြားေသာ လ်ပ္စစ္၀ါယာႀကိဳးေပၚသို့ တက္ကာ လမ္းတစ္ဘက္သို့ ကူးေျပးလိုက္ရသည္။ ထို့ေနာက္ အ႐ြက္ေႂကြစ ျပဳေနသည့္ ပိေတာက္ပင္ေပၚသို့ တက္သည္။ ရန္သူေတာ္မ်ားမႇာ ၀ါယာ ႀကိဳးကို ျဖတ္မလာ။ ေအာ္-နယ္ေျမက်ဴးလိုက္မိတာကိုး။ ပိေတာက္ပင္မႇာ အကိုင္းက်ဲ၍ ႐ႇင္းသည္။ ညိဳညစ္၀ါေရာ္ေသာ အ႐ြက္မ်ားကလည္း ဖုန္မ်ား တေထာင္းေထာင္း။ သူေနလို့ မရ။
သို့ေသာ္ သူကား ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ႏႇာဖ်ားတြင္ ေပေနေသာ ကုကၠိဳသီးဖတ္မ်ားကို လက္ႏႇစ္ဘက္ျဖင့္ ပြတ္လိုက္၏။ ေနေတာင္ျမင့္လႇၿပီ။
ကုကိၠဳပင္ႀကီးဆီသို့ သူၾကည့္လိုက္သည္။ အသံတို့ တိတ္ဆိတ္ ေနၿပီ။ သူသည္ ၀ါယာႀကိဳးေပၚ ျပန္ေလ်ာက္သည္။ ဗာဒံပင္ေပၚတက္ သည္။ ဗာဒံပင္အဖ်ား႐ႇိ အသီးတစ္လံုးကို အñႇာေခြၽကာ ၀ါယာႀကိဳးေပၚ ျပန္တက္သည္။ ၀ါယာႀကိဳးမႇာ အတန္တုတ္ေသာ္လည္း ၀န္ပါေသာ သူ့အတြက္ ñြတ္လႇသည္။ တစ္ဆက္တည္းေျပးလို့မျဖစ္။ တစ္ေထာက္၊ ႏႇစ္ေထာက္ နားရသည္။
ပိေတာက္ပင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဗာဒံသီးကိုကိုက္ကာ အဆံကို သူစားသည္။ အစာစားၿပီးသည္ႏႇင့္ ပိေတာက္ပင္ႏႇင့္ ဆက္ေနေသာ ကပ္မိုး အိမ္ေခါင္ေပၚ သူတက္လိုက္သည္။ အိမ္ေခါင္မိုး၏ ေတာင္ဘက္ အစြန္တြင္ ဘုရားစင္ထားေသာ ဘုရားေဆာင္ေလးကို သူေတြ႕သည္။ ထိုေနရာကား လံုၿခံဳမႈရႏိုင္မလားဟု သူေတြး၏။
”ေဟး . . .ေ႐ႊး . . .ေဟး”
ထိုစဥ္ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ သူ့အားလႇမ္းေျခာက္ေနေသာ ဆံပင္ေကာင္းေကာင္းႏႇင့္ ႐ုပ္ရည္သန့္ျပန့္လႇေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦးကို သူေတြ႕လိုက္သည္။ သူသည္ ေခါင္ေထာင့္ကို ေျပးကပ္လိုက္၏။
”ဟဲ . . .ဘုရားဆြမ္းကပ္ေနပါတယ္ဆို ဘာလာေျခာက္ေနတာ လဲ”
ထိုစဥ္ သြားမ႐ႇိေတာ့သည့္ ဆံပင္ျဖဴျဖဴ ပါးေရတြန့္ေနေသာ အဘြားအိုက ေျပာေနသည္ကို သူျမင္ေတြ႕ရသည္။
”႐ႇဥ့္ႀကီး အဘြားရဲ႕”
”အို . . .႐ႇဥ့္က လူကိုက္တာလည္းမဟုတ္၊ ပစၥည္းဖ်က္တာ လည္း မဟုတ္ကြယ္၊ သူ့ဘာသာေနပါေစ”
အဘြားအိုကေျပာဆိုရင္း ဘုရားစင္ေ႐ႇ႕ ဒူးတုပ္ကာ ဖ်င္တ ဘက္အၾကားစင္းႀကီးကို ေ႐ႇ႕ခ်၍ ဆြမ္းကပ္ေလသည္။ သူသည္ အဘြားအုိ ၏ ႏႈတ္မႇထြက္လာေသာ သူနားမလည္သည့္ အသံမ်ားကို နားစြင့္ေနမိ၏။ ခဏၾကာေသာ္ ဆြမ္းခြက္ထဲမႇ ထမင္းႏႇင့္ဟင္းမ်ားကို ျပတင္းေပါက္ ၀အနီး႐ႇိ ကလပ္ကေလးေပၚ စြန့္လိုက္ေလသည္။ စာကေလးမ်ားက အလုအယက္စားၾကသည္။ ခုိႏႇစ္ေကာင္၀ဲလာ၏။ သူသည္ အစာေကာက္ ေနၾကေသာ စာကေလးမ်ားအၾကား ထမင္းတစ္ခဲကို၀င္စား၏။ စာက ေလးမ်ားကု လန့္ပ်ံသည္။
”ေဖေဖ ဟိုမယ္ ႐ႇဥ့္ေလး”
ေနာက္ဘက္ဆီမႇ ကေလးငယ္တစ္ဦး၏ အသံႏႇင့္အရိပ္ေၾကာင့္ သူသည္ ထမင္းခဲကိုခ်ီကာ အိမ္ေခါင္စြန္းသို့ ေျပးရျပန္သည္။ သူ့ပါးစပ္မႇ ထမင္းခဲသည္ ျပဳတ္က်သြား၏။
”ေဖေဖ ႐ႇဥ့္ယူမယ္”
ခဏၾကာေသာ္ အသားလတ္၍ ေပ်ာ့တိေပ်ာ့ေခြႏိုင္လႇေသာ လူႀကီးတစ္ေယာက္ႏႇင့္ အငိုသန္ဟန္႐ႇိေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ကို သူျမင္လိုက္ရသည္။ အေဖလုပ္သူ၏ လက္ထဲတြင္ ေလးခြတစ္ခု။ သူ ေျပးသည္။ အိမ္ေခါင္ေပၚတက္သည္။ သူ့ညာေျခမႇာ ပူခနဲျဖစ္သြား၏။ သို့တိုင္ ပိေတာက္ပင္ေပၚသို့ေျပးသည္။ ပိေတာက္ပင္၏ အကိုင္းတစ္ခုကို ကြယ္ထားလိုက္သည္။ သူ့ရင္မႇာ တလႇပ္လႇပ္ေမာေနၿပီး တစ္ကိုယ္လံုး လည္း ေခ်ာက္ခ်ားေနသည္။ သူ့ညာေျခမႇာ ပိေတာက္ကိုင္းကို တြယ္မရ ေတာ့။ တစစ္စစ္ နာက်င္ကိုက္ခဲေနသည္။
၀ါယာႀကိဳးမ်ား ႐ႈပ္ေနေသာအၾကားမႇ ရပ္ကြက္လမ္းၾကား ေလး၏ ႐ႈခင္းကိုေၾကာက္႐ြံ႕စြာ ျမင္ေနရသည္။ လူတို့သည္ ပံုမႇန္အတိုင္း သြားလာ လႈပ္႐ႇားေနၾကသည္။ ေႏြေလအလႇည့္ ပိေတာက္႐ြက္တခ်ိဳ႕ ေႂကြက်သြားသည္။
လမ္းေပၚတြင္ ဧရာမမန္က်ည္းျဖတ္သားတံုးႀကီးမ်ားကို တြန္း လႇည္းမ်ားႏႇင့္ အျပည့္သယ္သြားၾကသည္ကုိ သူေတြ႕ျမင္ေနရသည္။ တြန္းလႇည္းသမားကမူ ေနပူသည္ကို လသာသည့္အလား အလႈပ္အ႐ႇား မပ်က္။ လူအခ်ိဳ႕သည္ အလုပ္တစ္ခု ၿပီးေျမာက္သြားရသျဖင့္ ေက်နပ္ ေနၾကသည္။ သူသည္ မ်က္လံုးျပဴး၍နားစြင့္ေသာ္ ဘာမႇ မည္မည္ရရ မေ၀ကြဲ။
ခုတ္ထစ္ၿပီး မန္က်ည္းတံုးမ်ားကို ပုတ္ျပတ္ခြဲ၍ေရာင္းကာ ဆန္၀ယ္သြားရင္း အေအးဆိုင္ထိုင္ေနသည့္ မန္က်ည္းပင္ပိုင္႐ႇင္၏ အေၾကာင္းကို သူမသိ။ ေစ်းတြင္ စဥ္းႏႇီးတံုးအျဖစ္ အပိုင္းပိုင္းျဖတ္ကာ ေစ်းေကာင္းေကာင္းျဖင့္ေရာင္းရန္ ေငြေၾကး အရင္းႏႇင့္အျမတ္ကို တြက္ ခ်က္ေနေသာ စဥ္းႏႇီးတံုးသည္၏ ပီတိကို သူမသိ။ အစိုမို့ ထင္းအျဖစ္ ေစ်းသက္သာစြာရသြားသည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ပိုင္႐ႇင္၏ ေက်နပ္အၿပံဳး ကိုလည္း သူမသိ။ တစ္ေနကုန္ တြန္းလႇည္းတုိက္ရမည္ကို ေတြးရင္း တြန္းလႇည္းခေငြကို ေမ်ာ္မႇန္းရည္တြက္ကာ စိတ္ကူးယဥ္ေနေသာ တြန္း လႇည္းသမား၏ အေၾကာင္းကိုလည္း သူမသိ။ မသိ။ မသိ။
သူသိသည္က ေနပူသည္။ ေနာက္ ေမာသည္။ ေနာက္ ေရငတ္ သည္။ ။
ေနထြတ္
——————————
ေရႊစည္းစိမ္မဂၢဇင္း။ အမႇတ္ ၂၊ ဇြန္လ၊ ၁၉၉၆။
——————————–
