အဲဒီတုန္းက ၁၉၉၆-၉၇ ကာလေတြျဖစ္ပါတယ္။ မႏၱေလးမွာ က်ေနာ္စာပို႔ေနက်။ ပါဆယ္ထုတ္ေနက် စာတိုက္က ကြမ္းျခံစာတိုက္ပါ။ အရင္ ကြမ္းျခံရပ္မွာရွိရာက ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ရြာဟိုင္းေစ်းေဘးက ၃၉ လမ္း၊ ၈၅ လမ္းေထာင့္က အဂၤလိပ္ေခတ္ တိုက္ေဟာင္းၾကီးတခုရဲ့ အခန္းတခန္းမွာ ဖြင့္ခဲ့တာလို႔သိရပါတယ္၊  က်ေနာ္ မႏၱေလးစေရာက္တဲ့ ၉၁ ခုႏွစ္ကတည္းက အဲဒီေနရာမွာရွိေနရာက ၉၆ ေလာက္အထိျဖစ္ပါတယ္။ အတိက်ေတာ့ မသိပါ။

ဒါေပမယ့္ နာမည္ေက်ာ္ မႏၱေလးရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ရြာဟိုင္းေစ်းအေနာက္ဖက္က ရြာဟိုင္းသုႆန္ၾကီးကို ဖ်က္ျပီးေတာ့ ႏွစ္အတန္ၾကာေတာ့ အဲဒီကြမ္းျခံစာတိုက္ကို သုႆန္ေဟာင္းရဲ့ ကြင္းျပင္ၾကီးကို ေက်ာ္ျပီး ေတာင္ဖက္ အင္းစပ္စပ္ေတြၾကား ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။

ဒီသုႆန္က နာမည္ၾကီးလို႔ေျပာရတာက ႏုိင္ငံေရးအထင္ကရျဖစ္တဲ့ သခင္ဗဟိန္းအုတ္ဂူနဲ႔ စာဆိုၾကီး အလကၤာေက်ာ္စြာ ျမိဳ႔မျငိမ္းတို႔ ရဲ့ ေနာက္ဆံုး ေျမျမဳပ္သျဂၤဳဟ္ရာ အမွတ္တရ ေနရာၾကီးျဖစ္လို႔ပါပဲ။

ဒီျမင္ကြင္းေတြနဲ႔ လူတေယာက္အေၾကာင္း ခံစားေရးခဲ့ပါတယ္၊ မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္၊

———————————————————————

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ

ျပာလဲ့ေသာ ေကာင္းကင္ကားတစ္ခ်ပ္ထဲ ျဖဴလြလြသိုးအုပ္မ်ား အလုအယက္တိုးေ၀ႇ့ေနသကဲ့သို့ တိမ္လိပ္မ်ား ခပ္နိမ့္နိမ့္ပ်ံသန္းေနသည္။

ေနသာေသာတစ္ရက္တြင္ စာတိုက္သို့ ကြၽန္ေတာ္ပထမဆံုး ေရာက္႐ႇိသြား ခဲ့သည္။ ဤေရာင့္ရဲႏိုင္ၾကေသာ ၿမိဳ႕ကေလး၏ တစ္ခုတည္းေသာ စာတိုက္မႇာ ၿမိဳ႕၏ အျခားညစ္ေထးေသာ အေဆာက္အအံုမ်ားအတိုင္းပင္ အေရာင္မြဲမြဲ ခိုအုပ္မ်ားလည္း ႐ႇိေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ စာတိုက္႐ႇိရာ အေဆာက္အအံု၏ အညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အုတ္႐ိုးမ်ားသည္ ႏႇစ္ကာလမ်ားစြာ၏ ႐ိုက္ႏႇက္မႈကို အႀကိမ္ႀကိမ္ခံထားရသျဖင့္ အလြန္ညိဳးေရာ္ေန၏။ စတုဂံ က်က် ႏႇစ္ခန္းတြဲ အေဆာက္အအံု၏ နဖူးတြင္မူ အဂၤလိပ္အကၡရာျဖင့္ ေ႐ႊဟူေသာ အဓိပၸါယ္ရသည့္ စကားလံုးတစ္လံုးကို စပါးႏႇံႏႇစ္ခုရံ၍ သ႐ုပ္ေဖာ္ထားသည္။ စာ၏ေအာက္တြင္မူ ၁၈၉၁ ဟူ၍ ဂဏန္းေလး လံုးကို ေတြ႕ရသည္။

”မႇတ္ပံုတင္ စာပို့ခ်င္လို့ပါ” စာတိုက္မႇဴးသည္ ကြၽန္ေတာ္၏ ခပ္လြင္လြင္ စာအိတ္ကေလး အား ‘အာရ္’ဟူေသာ တံဆိပ္တံုးကို ဒုန္းကနဲထုကာ စာပို့တန္ဖိုး သံုးက်ပ္ဟူသည့္ ျဖတ္ပိုင္းကေလးကို လႇမ္းေပး၏။ ကြၽန္ေတာ္သည္ အျခားၿမိဳ႕မ်ားမႇ စာတိုက္မ်ားနည္းတူ ၀တ္ေက်တန္းေက် ခ်ိတ္ဆြဲထား ေသာ ေလ်ာ့ရဲရဲဇယားမ်ား ျဖဴေရာ္ေရာ္ ေျမပံုတစ္ခ်ပ္ႏႇင့္ ေဆးက်ေဆးန မေကာင္းေသာ ျပကၡဒိန္မ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္နံရံမ်ားမႇ အၾကည့္လႊဲကာ ေငြသံုးက်ပ္ကုိ စာတိုက္မႇဴးထံ လႇမ္းေပးလိုက္သည္။

စာတိုက္ပံုးနီနီေလး ၏အလြန္ အုတ္ေလႇကားေပၚတြင္မူ လူတစ္ေယာက္အိပ္ေမာက်ေန၏။ ေန့စဥ္ရက္ဆက္ အိပ္ေရးပ်က္ထားသူ တစ္ေယာက္ သုိ့မဟုတ္ ပစၥကၡ ေလာကႀကီးအား ေန့မ်ားအျဖစ္သာ ျမင္လုိသူတစ္ေယာက္ အိပ္စက္ေန သကဲ့သို့ ေျခပစ္လက္ပစ္အိပ္ေနသူျဖစ္သည္။ သူ့ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္း တြင္ အ၀တ္အစားမပါ႐ႇိပါ။ သို့ေသာ္ ထိုသူမႇာ အလြန္အားမာန္ခ်ိနဲ့ေနသူ တစ္ေယာက္ဟု ျမင္႐ုံႏႇင့္ သိႏိုင္သူျဖစ္သည္။ စာသား၏တစ္ဘက္ခန္းမႇာ ေဆးမ႐ႇႇိေတာ့သည့္ တံခါးမႀကီးႏႇစ္ခ်ပ္ပိတ္ထားေသာ လူေနအိမ္သာ ျဖစ္ဟန္႐ႇိပါသည္။ မီးေသြးခဲမ်ားကလည္း အိမ္ေ႐ႇ႕တြင္ တစ္စစီျပန့္က်ဲ ေန၏။ သစ္သားတံခါးမႀကီးႏႇင့္ အုတ္နံရံမ်ား၏ ညာဘက္ အထက္ က်က်တြင္မူ မီးေသြးခဲႏႇင့္ ေရးသားထားေသာစာမ်ား ဟိုတစ္ခု ဒီတစ္ခု ႐ႇိေန၏။ ‘ဒီေန့ ထမင္းမစားရေသး’ ဟူေသာ စာေၾကာင္းမႇာ ခပ္နိမ့္နိမ့္ ေနရာတြင္႐ႇိသည္။ ထိုစာလံုးမ်ား၏ ညာဘက္အထက္က်က်တြင္မူ ‘ငါးက်ပ္တန္စုတ္လို့ လက္ဖက္ရည္၀ယ္မရ’ ဟု ေရးထားသည္။

စာတိုက္က ကြၽန္ေတာ္ ျပန္လာေသာအခါ ပလက္ေဖာင္းေပၚ တြင္ အစာ႐ႇာေနေသာခိုကေလးမ်ား ျဗဳန္းကနဲ အေပၚသို့ပ်ံတက္သြား ၾကသည္။ တနလၤာေန့တစ္ရက္တြင္ ကြၽန္ေတာ့္ထံ စာပို့သမားတစ္ေယာက္ ေရာက္လာကာ ေငြလႊဲစာတြင္လက္မႇတ္္ထိုးဖို့ ေငြပို့လႊာကဒ္အားေပးသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ထံ ပို့လိုက္ေသာေငြမႇာ မဂၢဇင္းတိုက္တစ္ခုမႇ စာမူချဖစ္၍ ေနာက္တစ္ေန့မနက္ စာတိုက္တြင္ ေငြလာထုတ္ယူရန္လည္း မႇာသြား သည္။

အဂၤါေန့မနက္ပိုင္းတြင္ ကြၽန္ေတာ္စာတိုက္ကို ေရာက္ခဲ့သည္။ စာတိုက္သို့မ၀င္ခင္ စာတိုက္ႏႇင့္တစ္ဆက္တည္း႐ႇိသည့္ တစ္ဖက္ခန္းကို ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္မိသည္။ တစ္ခါက ေတြ႕ခဲ့ဖူးေသာလူမႇာ အိမ္ေ႐ႇ႕အ၀င္၀ ေလႇကားခံုေပၚတြင္ ခပ္ငူငူထုိင္ေန၏။ သူ့၏မ်က္ႏႇာမႇာ တစ္စံုတစ္ရာကိုမေက်နပ္ေသာ လူတစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏႇာမ်ိဳးျဖစ္သည္။ သူ့ခႏၶာကိုယ္မႇာ ေခ်းအထပ္ထပ္ႏႇင့္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အသားအေရ စိုေျပခဲ့သူျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ျမရသည္။ ထိုလူ႐ႇိ အထူးဆန္းဆံုး အဂၤါရပ္မႇာ မ်က္လံုးမ်ားျဖစ္ၿပီး၊ မ႐ႇိေသာ တစ္စံုတစ္ရာကို စူူးစိုက္ၾကည့္ေနသကဲ့သို့ ျဖစ္သည္။ သူ့မ်က္ကြင္းမ်ားမႇာလည္း ခ်ိဳင့္ခြက္ေနၿပီး သူ့ဘ၀၏ က်န္ခဲ့ ေသာေန့ရက္မ်ားတြင္ တစ္ႀကိမ္မ် အိပ္စက္ပစ္ခဲ့ဘူးသူမဟုတ္ဟု ထင္ရ သည္။

ကြၽန္ေတာ္ စာတိုက္႐ုံးထဲ၀င္လိုက္ခ်ိန္တြင္ မေန့က စာပို့သမား ေရာက္မလာေသးပါ။ စာတိုက္မႇဴးမႇာ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို စူူးစူး စိုက္စိုက္ဖတ္ေန၍ အေထြေထြ အလုပ္သမားျဖစ္ဟန္႐ႇိသူမႇာ ႐ုံးဖိုင္မ်ားကို ေနရာတက် ျပင္ဆင္ေနသူကို ေတြ႕ရ၏။

”ကြၽန္ေတာ့္နာမည္နဲ့ ေငြပို့လႊာေရာက္လာတယ္ဆိုလို့ ေငြထုတ္ ဖို့လာတာပါ” ကြၽန္ေတာ္က အေထြေထြလုပ္သားကို ေျပာလိုက္သည္။ ထို အခါ သတင္းစာဖတ္ေနေသာ စာတိုက္မႇဴးက ”ေၾသာ္ – ထိုင္ပါဦး” ကြၽန္ေတာ္သည္ အနီး႐ႇိ ခံုတစ္လံုးေပၚတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။

”စာပို့သမား မေရာက္ေသးဘူးဗ်။ သူယူလာလိမ့္မယ္။ ခဏ ေစာင့္ပါ” ဟုေျပာကာ သတင္းစာကို ဆက္ဖတ္ေနေတာ့၏။ ကြၽန္ေတာ္မႇာ အုတ္နံရံတစ္ဘက္႐ႇိ အခန္းထဲသို့သာ စိတ္ေရာက္ေနသည္။ ထိုလူ မိနစ္အတန္ၾကာေသာအခါ စာပို့သမား ေရာက္လာသည္။ ထို့ေနာက္ စကားစျမည္ေျပာက စာမူခေငြကို ကြၽန္ေတာ့္အားေပးေလသည္။ ကြၽန္ ေတာ္သည္ မျဖစ္စေလာက္ေသာ စာမူခေငြအေရအတြက္ကို အထူး အဆန္းၾကည့္ေနသည့္ စာပို့သမားအား အၾကည့္လႊဲလိုက္၏။

ခိုမြဲမြဲေလးမ်ားသည္ လမ္းတစ္ဖက္ ပလက္ေဖာင္းဆီသို့ တ ဖ်တ္ဖ်တ္ ျပန္ဆင္းသြားၾက၏။ ဤစာမူခမႇာ လြန္ခဲ့ေသာႏႇစ္က ထုတ္ခဲ့ ေသာ လစဥ္မဂၢဇင္းစာအုပ္မႇ စာမူချဖစ္သည္။ ဒီလ ၀တၴဳတစ္ပုဒ္မႇ ပါမလာေသးပါ။

စာတိုက္ပံုးကေလးထဲသို့ ေကာင္မေလးႏႇစ္ေယာက္ စာလာထည့္ေန၏။ ကြၽန္ေတာ့္ခ်စ္သူဆီမႇ စာမလာေတာ့သည္မႇာ တစ္ ႏႇစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ စာပို့သမားအားႏႈတ္ဆက္ကာ ခပ္ဖြဲဖြဲက်ေန ေသာ ေနေရာင္မ်ားထဲသို့ လမ္းေလ်ာက္ထြက္လာခဲ့သည္။

”ေဒါင္”

ပလက္ေဖာင္းေပၚသို့ အေရာက္တြင္ ဒန္ခြက္တစ္လံုးက ကြၽန္ေတာ့္ေျခေထာက္နား လြင့္ေရာက္လာ၏။ ကြၽန္ေတာ္ ခြက္လာရာ တစ္ဖက္ခန္းကို လႇည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

”ေငြငါးဆယ္ လာေပးသြားတယ္” ”လံုး၀ လက္မႇတ္မထိုးဘူး” မီးေသြးခဲမ်ားျဖင့္ ေရးထားေသာ တံခါး႐ြက္ႀကီးမ်ားေပၚမႇ စာမ်ားကို အထင္းသားဖတ္လိုက္ရေလသည္။ ထိုသူမႇာ ကြၽန္ေတာ့္ကို မၾကည့္ဘဲ ေျမႀကီးကိုသာၾကည့္ကာ တံေတြးကို တပ်စ္ပ်စ္ေထြးေန၏။ ကမၻာေျမႀကီးမႇာ အလြန္သည္းခံႏိုင္ ေၾကာင္း သူသိေရာ့ေလသလား မသိႏိုင္ပါ။

ကြၽန္ေတာ္ေနထိုင္ရာသို့ စာမ်ားေရာက္လာသကဲ့သို့ ကြၽန္ေတာ္ ကလည္း စာတိုက္သြား၍ အႀကိမ္ႀကိမ္ စာသြားပို့ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ စာတိုက္သို့ ေရာက္တိုင္းလည္း စာတိုက္ေဘးခန္းမႇလူႏႇင့္ သူ၏လက္ရာ မ်ားကို အျမဲေတြ႕ခဲ့ရသည္ခ်ည္းျဖစ္သည္။

မိန္းမ = သစၥာမ႐ႇိ ေငြမက္တယ္။ မုန္းတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ၾကားဖူးတာပဲ ႐ႇိတယ္။ လုံး၀ လက္မႇတ္မထိုး။ နမ္းတယ္။ လက္မခံ။ ေပါင္မုန့္ေတြဟာ အသုိးေတြ။ တံခါး႐ြက္စာမ်ားသည္ တစ္ႀကိမ္တစ္ႀကိမ္ ကြၽန္ေတာ္ စပ္စု လိုက္တိုင္း ႏိႈးဆြေနတတ္သည္။ ေႏြတစ္ရက္တြင္ ႏႇစ္ႏႇစ္ၾကာသည့္တိုင္ စာျပန္ဖို့ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ကြၽန္ေတာ့္ခ်စ္သူထံသို့ စာတစ္ေစာင္ႏႇင့္ မဂၢဇင္းတိုက္တစ္ခုသို့ ၀တၴဳတိုတစ္ပုဒ္ပို့ရန္ ထိုစာတိုက္ေဘးသို့ ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။

စာတိုက္သည္ အလြန္အိုစာသြားေသာလူတစ္ ေယာက္လို ႏြမ္းလ်ေန၏။ သို့ေသာ္ စာထည့္သူတို့၏ ခပ္ေဆြးေဆြး သီခ်င္းမ်ားကို သီဆိုေနၾကသည္။ စာတိုက္ေ႐ႇ႕မႇ စာတိုက္ပံုးေလးမႇာ ဖုန္မႈန့္ေတြ ေဖြးေဖြးထင္ေနၾက၏။

”ခင္ဗ်ားစာေတြ အလာက်ဲသြားတယ္ဗ်ာ” စာတိုက္မႇဴးက တရင္းတႏႇီး ႏႈတ္ဆက္ေလသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ တြင္႐ႇိေသာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ လြန္ခဲ့ေသာႏႇစ္က ေပ်ာက္႐ႇသြားခဲ့သည့္ အေၾကာင္းကို ကြၽန္ေတာ္မေျပာျဖစ္ပါ။ ေႏြသည္ မည္မ်ပူေလာင္ေၾကာင္း ကိုသာ ေျပာျဖစ္ခဲ့၏။

”ဟား ဟား ဟား”

ထိုစဥ္ ရယ္သံေပ့ါေပါ့တစ္ခုသည္ ကြၽန္ေတာ္တို့ၾကားသို့ ပ်ံ႕လြင့္ လာ၏။ စာတိုက္မႇဴး မ်က္ႏႇာပ်က္သြားသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္လိုက္ သည္။

”သူက တစ္မ်ိဳးဗ်ာ” ကြၽန္ေတာ္သည္ ေရငတ္ခ်ိန္ျဖစ္၍ စမ္းေခ်ာင္းကို ေတြ႕ေသာ အခါ ေပ်ာ္သြားမည့္သူျဖစ္သည္။ ”ေနပါဦး။ သူက ဘာျဖစ္လို့လဲ” ”သူက ဒီအေဆာက္အအံု ပိုင္႐ႇင္ေလဗ်ာ” လမ္းေပၚမႇာအိပ္ရသည့္လူက အေဆာက္အအံုပိုင္ဆိုင္သည္ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အံ့အားတသင့္ျဖစ္ရသည္။

”သူက ဘြဲ႕ရတစ္ေယာက္ပဲ။ အမႈတစ္ခုနဲ့ ပထမေထာင္က်ၿပီး ဒုတိယ စိတ္ေရာဂါကုေဆး႐ံုကို ပို့ထားရတာဗ်ာ။ ေဆြမ်ိဳးမ႐ႇိဘူး။ မိန္းမေတာ့႐ႇိတယ္။ မေပါင္းဘူးဗ်။ သားသမီးလည္းမ႐ႇိဘူး။ သနားပါ တယ္ဗ်ာ။ ကုလို့မရေတာ့ဘူးဗ်။”

”နမ္းတယ္။ လက္မခံ” တဲ့။

ထိုေန့မႇ ၿမိဳ႕ကေလးသည္ အလြန္ဆိတ္ၿငိမ္ေနသည္။ ကြၽန္ ေတာ္သည္ ပူေႏြးစူး႐ႇေသာ ေနေရာင္မ်ားေအာက္တြင္ လမ္းေလ်ာက္ လာခဲ့သည္။ ေလသည္ လူတစ္ေယာက္၏ နား၀မႇထြက္ေသာ အာေငြ႕ မ်ားကဲ့သို့ လတ္ဆတ္မႈမ႐ႇိပါ။ ႐ြက္သစ္ေလာင္းစ သစ္ပင္ရိပ္မ်ားကလည္း ေနသားက်ေအာင္ အရိပ္မေပးတတ္ေသးပါ။ အိုေဟာင္းေနေသာ အ ေဆာက္အအံုမ်ားေပၚတြင္ ခိုငႇက္မ်ား မ႐ႇိေတာ့သည့္အလား တိတ္ဆိတ္ ေနသည္။

လမ္းတစ္ဖက္ ပလက္ေဖာင္းေပၚအေရာက္ စာတိုက္႐ႇိရာ ကြၽန္ေတာ္လႇမ္းၾကည့္လိုက္သည္။

စာတိုက္အား ကစားကြင္းအသစ္ေတာင္ဘက္တြင္ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ ထားပါသည္။ စာတိုက္အေဆာက္အအံုတစ္ခုလံုး တံခါးပိတ္ထားပါသည္။

တစ္ဖက္ခန္းမႇ ဒိုင္ယာရီကား မ႐ႇိေတာ့ပါ။ သန့္ျပန့္ေသာ နီညိဳေရာင္ ေဆးအသစ္ သုတ္ထားသည္ကိုသာ ေတြ႕ရပါသည္။ လူအရိပ္ တစ္စံု တစ္ရာမ်လည္း မျမင္ေတြ႕ရပါ။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲက စာအိတ္တစ္ လံုးသည္ ၀တၲဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုလမ္းအတိုင္း အေနာက္ဘက္သို့ ဆင္းခဲ့ သည္။ မိုးသစ္ပင္ႀကီးမ်ားသည္ လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီတြင္ တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ တိတ္ဆိတ္ေန၏။ လမ္းေဘးကေဖးဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕တြင္ေတာ့ လူအမ်ားထိုင္ေနၾကသည္။ သူတို့အဖို့ ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲသြား ဟန္မရိႇပါ။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ေက်ာက္ၾကမ္းခင္းထားေသာလမ္းေပၚမႇ ေျခာက္ေသြ႕ေသာကြင္းျပင္ဆီသို့ေရာက္သြား၏။ ပလတ္စတစ္အမိႈက္မ်ား၊ သားေရပုပ္နံ့မ်ားျဖင့္ အက်ည္းတန္လႇေသာ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲသို့ ေရာက္ လာခဲ့သည္။ ေနပူလႇေသာ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲတြင္ တံလႇပ္မ်ားက တမလြန္မႇ ၀ိညာဥ္မ်ားအလား တလႇပ္လႇပ္ခုန္ေနၾကသည္။ အထီးထီးေသာ ကြင္းျပင္ က်ယ္ထဲတြင္ ေခြးေလးမ်ား တစ္ေကာင္စႏႇစ္ေကာင္စေတြ႕ရသည္။ ကြင္း၏ ျခံဳႏြယ္မ်ား၊ ျမက္႐ုိင္းမ်ားရႇိေနေသာ အစပ္တြင္မူ အညိဳေရာင္ျမင္းတစ္ ေကာင္ ျမက္စားေန၏။

တစ္ခါတစ္ရံတြင္ အေ၀းမႇကားဟြန္းသံမ်ား ၾကားရတတ္သည္။ ဟိုယခင္ကေတာ့ ဤကြင္းျပင္တြင္ ေျခသလံုးအိမ္တိုက္မ်ား၊ အိမ္ေျပးမ်ားႏႇင့္ စည္ကားခဲ့ဖူးပါသည္။ ငိုေႂကြသူမ်ား၊ အလြမ္းေျပလာ ၾကသူမ်ား နိစၥဓူ၀ရိႇပါမည္။ ကြင္း၏ ေတာင္ဘက္တြင္ စာတိုက္အေဆာက္ အအံုသစ္ကို ထင္ထင္ရႇားရႇား ျမင္ေနရသည္။

လူသူေလးပါး အလြန္တိတ္ ဆိတ္ေသာေနရာတြင္ အနီေရာင္စာတိုက္ပံုးေလးမႇာ ခပ္ငိုင္ငိုင္ရပ္ရႇာ၏။ ကြၽန္ေတာ္သည္ စာတိုက္ရႇိရာသို့ ဦးတည္ကာ ကြင္းျပင္ကိုျဖတ္ လာခဲ့သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကြၽန္ေတာ္ဖိနပ္မ်ားသည္ ေျမထဲမႇ မထင္မရႇား ေပၚေနေသာ အ႐ုိးအႂကြင္းအက်န္မ်ားအား ထိခိုက္သြားတတ္၏။ ျမက္ ႐ုိင္းမ်ားႏႇင့္ အသံုးမ၀င္ေသာအပင္ငယ္မ်ားသည္ စိမ္းစိုေနၾကသည္။

”ေဟာ တစ္ဦးတည္းေသာေဖာက္သည္ႀကီးပါလား။ လာဗ်ိဳ႕”

အျပာႏုေရာင္ အေဆာက္အအံုထဲမႇာ စာတိုက္မႇဴး၏အသံသည္ ကြၽန္ေတာ့္အား လႇမ္း၍ ဆီးႀကိဳေန၏။ ကြၽန္ေတာ္သည္ စားပြဲတစ္လံုး အနီးမႇ ခံုတစ္လံုးေပၚတြင္ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္လိုက္သည္။

”ေနက အေတာ္ျပင္းတာပဲဗ်ာ” ကြၽန္ေတာ္က စာတိုက္မႇဴးကို ေျပာလိုက္သည္။ စာပို့သမားမ်ား ေရာက္လာေသးဟန္ မတူပါ။

”ကြၽန္ေတာ္လည္း တစ္ေယာက္တည္းဗ်ာ။ ညဆိုလည္း ေခြးအူသံအ႐ႇည္ႀကီးပဲ ၾကားရတယ္။ ဒီအနားမႇာ လူေတြမေနရဲၾက ဘူးဗ်ာ” စာတိုက္မႇဴး၏ မ်က္လံုးမ်ားမႇာ အနည္းငယ္ျပဴးေနသေယာင္ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ရသည္။

သူ၏ အသားအေရမႇာလည္း ေလႇာင္အိမ္ထဲမႇ သတၲ၀ါေကာင္အလား ညႇိးေျခာက္ေနသည္။

”မႇတ္ပံုတင္ၿပီး ပို့မႇာပါ” ကြၽန္ေတာ္သည္ စာအိတ္ကို မႇတ္ပံုတင္ေကာင္တာေပၚ တင္ လိုက္ကာ စာတိုက္မႇဴးကို မၾကည့္ေတာ့ဘဲ အေ၀းကြင္းျပင္ႀကီးကိုသာ ေငးေနမိ၏။ တံဆိပ္ထုသံ၊ မႇတ္ပံုတင္ျဖတ္ပိုင္း ဆုတ္သံမ်ားမႇာ ကြၽန္ ေတာ့္အာ႐ုံထဲတြင္ အက်ယ္ႀကီးၾကားေနရသည္။

”၀တၴဳပဲလားဗ်ာ”

ကြၽန္ေတာ္က မၾကားသလိုႏႇင့္ ကြင္းျပင္က်ယ္ကိုျဖတ္၍ တိုက္ လာေသာ ေလစိမ္းမ်ားကို တစ္၀႐ႇဴပစ္လိုက္၏။ ကြၽန္ေတာ္ အလန့္ တၾကားျဖစ္သြားရသည္။

ေလမ်ားတြင္ စိမ္းေ႐ႊေ႐ႊအနံ့မ်ား ပါလာေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

”ခင္ဗ်ားတို့ ဘာလို့ဒီေနရာမ်ိဳးကို ေ႐ႊ႕လာရတာလဲ”

ကြၽန္ေတာ္ကေမးလိုက္ေတာ့ စာတိုက္မႇဴးက အသံနက္ႀကီးျဖင့္ တဟားဟား ရယ္ပါသည္။

ထို့ေနာက္မႇ အရယ္ရပ္ကာ ခပ္မ်င္းမ်င္း ေျပာသည္။

”လူေတြက ေၾကာက္စရာေကာင္းသဗ်ာ။ အငႇားစာခ်ဳပ္က ကုန္သြားၿပီ။ သူ့မိန္းမက ဆက္မငႇားေတာ့ဘူး” စာတိုက္မႇဴး၏စကား အစီအစဥ္မက်လႇေပ။

သို့ေသာ္ ဘယ္သူ့ မိန္းမလဲဟု ကြၽန္ေတာ္ျပန္မေမးမိပါ။

”ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီလူက လက္မႇတ္ထုိးေပလိုက္တာဗ်။ ေနပါ ဦး။ ခု ခင္ဗ်ား၀တၴဳက ဘာအေၾကာင္းလဲ”

ကြၽန္ေတာ္သည္ စာတိုက္မႇဴးအား ဘာမႇမေျပာမိဘဲ ျပန္လာ ခဲ့သည္။

စာတိုက္မႇဴး၏ရယ္သံမႇာ ကြၽန္ေတာ့္ေက်ာဘက္တြင္ ေ၀၀ါး၍ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီး၏အလြန္ အမႈိက္ပံုးမ်ား အၾကား အေရာက္တြင္ ကြၽန္ေတာ္တစ္စံုတစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။

လူ – သစၥာမ႐ႇိ ဒါေပမယ့္ ငါလက္မႇတ္ ထိုးေပးလိုက္တယ္။

အုတ္နံရံတစ္ခုေပၚတြင္ မီးေသြးခဲျဖင့္ေရးထားေသာ စာႏႇစ္ ေၾကာင္းသာ ျဖစ္သည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုေန့က စာတိုက္သို့ပို့ျဖစ္ေသာ ၀တၴဳမႇာ ယခုေရးေနေသာ ၀တၴဳျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ စာတိုက္မႇဴးအား ကြၽန္ေတာ္ေျပာခဲ့ဖို့ ေကာင္းပါသည္။ ။

———-

ေနထြတ္

မေဟသီမဂၢဇင္း ၁၉၉၈။

——————————-

”ေက်ာက္မဲ”၊ ”ဆိုင္းေထာင္”စေသာ အမည္မ်ားႏႇင့္ ျမန္မာ စားေသာက္ဆိုင္တို့တြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား ဟိုတစ္စုဒီတစ္စု ႐ႇိေနၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ ေလျပည္ျမဴး၍ လႈပ္႐ႇားသြားတတ္ေသာ အုန္းထန္းပင္တန္း မ်ားသည္ ထူးထူးျခားျခား စိမ္းစိုေနသည္။ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ မြန္းလြဲ ၃-နာရီခြဲခန့္ ႐ႇိၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေနပူ႐ႇိန္က ေလ်ာ့မသြားေသးေပ။ လမ္းမတစ္ဘက္႐ႇိ ျမန္မာလက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳး အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ႏႇင့္ လူလတ္ပိုင္း လူ႐ြယ္တစ္ေယာက္သည္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္စီ ေသာက္ေနၾကရင္း ေ႐ႊလီ၏ ပူျပင္းလႇေသာ ရာသီဥတု အေၾကာင္းကို ေျပာဆိုေနၾကသည္။

”ဘေမာင္ရ၊ မႏၲေလးေနေလာက္ပဲ ပူတာပါေမာင္ရာ၊ မင္း မႏၲေလးသားမဟုတ္လားကြ”
”မဟုတ္ဘူး၊ ဘိုးျမတ္ကလည္း ေ႐ႊလီေနက ကြၽန္ေတာ္တို့ မႏၲေလးထက္ ဆယ္ဆကိုပူတယ္ဗ်”

ကိုဘေမာင္သည္ ”ႀကံေအာင္” လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မႇ ထြက္လာ ၾကေသာ ျမန္မာကုန္သည္အမည္ခံ ေက်ာက္စိမ္းသမားမ်ား၏ အဆီျပန္ ႏြမ္းလ်မ်က္ႏႇာမ်ားကို တစ္ခ်က္လႇမ္းေငးရီရင္း ေျပာသည္။
”အေရာင္းအ၀ယ္က ေအးေလ ရင္ေတြပူလာေလပဲ။ တ႐ုတ္ ေတြက ကြၽန္ေတာ္တို့ေက်ာက္စိမ္းကို စက္႐ုံေတြက ထြက္ေနတယ္လို့မ်ား ထင္ေနသလားမသိပါဘူးဗ်ာ။ မတတ္သာလို့သာေနာ္။ မင္းတို့ေကာင္ ေတြကို အလကားေပးခဲ့ရသလိုေတာ့ မေရာင္းႏိုင္ဘူး။ လမ္းမေပၚခ်ၿပီး တူနဲ့သာထုထားခဲ့မယ္လို့ကို ေျပာခ်င္တာ”

သူ့စကားကုိ ၾကားေတာ့ ဘိုးျမတ္ကရယ္သည္။ ဘိုးျမတ္မႇာ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္၊ အသားမည္းမည္း တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္ႏႇင့္ ခပ္ေပေပ ေက်ာက္သမားႀကီးျဖစ္သည္။ ေနကာမ်က္မႇန္ အညိဳႀကီးတပ္၍ ကြမ္းမ်ားကို မႏိုင္မနင္းစားေနေသာေၾကာင့္ အေတာ္အသင့္ ကေလးငယ္ ဆိုလ်င္ လန့္ျဖန့္ေတာင္သြားႏိုင္သည္။

ကိုဘေမာင္မႇာမူ အသက္ေလးဆယ္အ႐ြယ္သာ ႐ႇိေသးသည္။ သူ့လက္ထဲတြင္ ပီနန္အိတ္အေသးစားႏႇင့္ အထုပ္တစ္ထုပ္ကို ကိုင္ ထား၏။
”ကြၽန္ေတာ္တို့့ တက္လာတာေလးေယာက္၊ ေလးေယာက္ထဲမႇာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးဘျမင့္တစ္ေယာက္ပဲ အိမ္ကေတာင့္တင္းတာ။ ကြၽန္ေတာ္တို့ သံုးေယာက္က ဒီကရပါမႇ ေနာက္အရင္းအႏႇီးလုပ္ဖို့ရမႇာ။ အိမ္မႇာလည္း ဘာမႇျပည့္ျပည့္စံုစံု ႐ႇိတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီၾကားထဲ ကိုသိမ္းေမာင္ ေငြေပါင္ (မႏၲေလးက အတိုးနဲ့ ႀကိဳယူသံုးထားေငြ) ခုနစ္ေသာင္းကို ကြၽန္ေတာ္ အာမခံေပးထားရတာ။ သူက ႏႈတ္ခမ္းေမႊးဘျမင့္တို့နဲ့ အတူတည္းတာ။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးဘျမင့္ဆိုတဲ့လူကလည္းၾကည့္ဦး ဘိုးျမတ္ရ။ ဖဲ႐ိုက္တယ္၊ ဂ်င္ထိုးတယ္၊ တီဗီြဂိမ္းကစားတယ္။ တီဗီြဂိမ္းကစားတာနဲ့တင္ တ႐ုတ္ ေငြငါးေထာင္ေလာက္ကုန္ေနၿပီ။ ထမင္းမစားခင္ ဘီယာေလးက ႏႇစ္ ေယာက္သားတြယ္လိုက္ေသးတာ။ ခု ဒီေရာက္တာဆယ့္ငါးရက္႐ႇိၿပီ။ ပစၥည္းက တစ္လံုးမႇ မေရာင္းရေသးဘူး။
အမႇန္မႇာ တစ္ဘက္ကမ္းမႇ တရား၀င္ခြင့္ျပဳလည္ပတ္ခ်ိန္တြင္ ညအိပ္ခြင့္မ႐ႇိေပ။ ကိုဘေမာင္သည္ လက္ထဲမႇအိတ္အား ခံုေဘးသို့ အသာအယာခ်လိုက္သည္။

”ကိုသိန္းေမာင္ေပါ့ ဘိုးျမတ္ရာ။ ပစၥည္းကလည္း ေစ်းကြက္  မေကာင္းလို့ဆိုၿပီး တစ္လံုးမႇခ်မေရာင္း၊ ထိန္ခ်ဳန္းကမလာလို့ ေခြးမင္း (ကူမင္း) ကမလာလို့နဲ့။ ခု ထန္ခ်ဳန္းက ၀ယ္လက္ေတြလာတယ္ဆိုျပန္ ေတာ့ ပစၥည္းေစ်းႏႇိမ္တယ္။ ႏႇိမ္မႇာေပါ့ သူတို့ပဲ ၀ယ္မယ့္သူ႐ႇိတာကိုး။ မႏၲေလးမႇာ ငါးေသာင္းေပးတဲ့ပစၥည္းကို ဒီမႇာ တ႐ုတ္ေငြတစ္ေထာင္ ေပးမဲ့သူ တစ္ေယာက္ပဲ႐ႇိတယ္။ က်န္တဲ့လူေတြက ကိုင္ေတာင္မၾကည့္ဘူး။ ကိုသိန္းေမာင္ေျပာတာလည္းၾကည့္ဦး ဘိုးျမတ္ရ။ ‘ထိန္ခ်ဳန္းကုန္သည္၊ ထိန္ခ်ဳန္းကုန္သည္နဲ့ ဘာမႇ ေက်ာက္ပညာနားလည္တာမဟုတ္ဘူး ဘေမာင္ရ။ ထြန္တံုးနဲ့ႏြားဖက္ေနတဲ့ ေတာသားေတြ။ ခုမႇ ေငြေလးကိုင္ရလို့ ေက်ာက္စိမ္းလာလုပ္ေနတာ။ ဘာအဆင့္မႇ မ႐ႇိတဲ့ေကာင္ေတြကို ငါတို့လို ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္လုပ္လာၾကတဲ့သူေတြက ကိုယ့္ပစၥည္း ၀ယ္ပါေစ၊ ၀ယ္ ပါေစနဲ့ ဒီေကာင္ေတြ မ်က္ႏႇာၾကည့္ၿပီး ပုတီးစိပ္ေနရတာတဲ့။ ေအာက္ တန္းက်တယ္။ ႐ႇက္စရာေတာင္ ေကာင္းတယ္ကြာ’ တဲ့။ အဲဒီလူကမႇ အိညတ္ အိညတ္နဲ့ ခပ္႐ြတ္႐ြတ္ ေျပာတာဗ်”
ဘိုးျမတ္မႇာ ပလတ္စတစ္တစ္အိတ္ထဲမႇ ကြမ္းတစ္ယာကို ထုတ္ယူရင္း ကိုဘေမာင္ကိုေပးသည္။ ကိုဘေမာင္က ေခါင္းရမ္း၍ ”ေတာ္ၿပီ”ဟု ဆို၏။ ”ေ႐ႊလီမႇာ ကြမ္းဖိုးခ်ည္းကိုက မသက္သာဘူးကြာ” ဟုေျပာရင္း ထိုကြမ္းယာကို ပါးစပ္ထဲထည့္လိုက္သည္။ ကိုဘေမာင္မႇာ စကားမျပတ္ေသး။

”ႏႈတ္ခမ္းေမြးဘျမင့္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း ဘယ္ေလာက္ေပြ သလဲၾကည့္ဦး။ သူ့မိန္းမက မေန့ကမႇ မူဆယ္ကူးသြားတာ။ ဒီေကာင္ႀကီး က မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္လံုးလည္း ေဘးမႇာပါလာေသးတယ္။ ညေန ေစာင္းရင္ ေဒါင္း၀ိုင္း ေညာင္ပင္ေအာက္သြားၿပီး အငႇားမိန္းမေတြကို ေခၚေသးတာဗ်။ ေ႐ႊလီေရာက္ရင္ အဖိုးႀကီးေတြကပိုဆိုးတယ္ ဘိုးျမတ္ ေရ။ ႀကီးမိုက္ႀကီးေတြ ဒီမႇာလာစုေနၾကတာ။ မေဆာ့တတ္ပါဘူးဆိုေတာင္ ေမ်ာက္ေလာက္ေတာ့ ေဆာ့ၾကတယ္”
”ေဟ့ေကာင္ ငါမပါပါဘူးေမာင္ရာ” ဟု ဘိုးျမတ္က စကား ေထာက္ရင္း ရယ္ေလသည္။
”ကြၽန္ေတာ့္အသိ ေက်ာက္သမားတစ္ေယာက္ဆို တီဗီဂိမ္း ကစားလို့ ဘ၀ပ်က္ၿပီး စားစရာမ႐ႇိ။ ေသာက္စရာမ႐ႇိနဲ့ တည္းခိုခန္းခေတြ လည္းမ႐ႇင္းႏိုင္၊ မႏၲေလးလည္း မျပန္ႏိုင္ျဖစ္ေနတာ ေလးလေလာက္ ႐ႇိေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေ႐ႊလီေနာက္တစ္ေခါက္ေတာ့ ေတာ္ပါၿပီ ဘိုးျမတ္ရာ”
”ဟ ဘေမာင္ရ၊ အဲသလို မေျပာရဘူးကြ။ ေ႐ႊလီေရာက္ရင္ မနက္ျဖန္ျပန္မယ္လို့လည္း မေျပာရဘူးတဲ့ကြ။ အဲလိုေျပာရင္ မျပန္ႏိုင္ ဘူးတဲ့ေမာင္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ မလာေတာ့ဘူးလို့လည္း မေျပာရဘူးတဲ့။ ဒါဆို ခဏ ခဏေရာက္ရသတဲ့”

ေ႐ႊလီေနသည္ အမႇန္တကယ္ ပူျပင္းေနပါသည္။ သုိ့ေသာ္ ကိုဘေမာင္ အပူထက္ေတာ့မသာႏိုင္ပါေပ။ သူ ဒီေရာက္တာ ၁၅ ရက္႐ႇိၿပီ။ ကယ္ရီခ၊ လမ္းစရိတ္က ႏႇစ္ေသာင္းေက်ာ္သည္။ ေ႐ႊလီမႇာ တစ္ရက္ကို ျမန္မာေငြေလးရာ အနည္းဆံုးကုန္သည္။ မႏၲေလးတြင္က်န္ ခဲ့ေသာမိသားစု၌လည္း ကေလးသံုးေယာက္ ေက်ာင္းစရိတ္၊ အိမ္သံုး စရိတ္ မ်ားမ်ားမက်န္ရစ္ခဲ့။ အရင္းအႏႇီးကလည္း ဒီဟာေတြေရာင္းရ မႇျဖစ္မည္။

”ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ ႐ူးခ်င္တာပါပဲ ဘိုးျမတ္ရာ။ ကြၽန္ေတာ္တို့က ပစၥည္းကို တာမခန္၊ ဖားကန့္က ပင္ပင္ပန္းပန္း၊ ခက္ခက္ခဲခဲ ႐ႇာေဖြ ၀ယ္ရတာ။ ဒီေရာက္ေတာ့ ဟင္း႐ြက္ကန္စြန္း႐ြက္ေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုး မ႐ႇိေတာ့ဘူး။ ေပါလိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြမ်ားဗ်ာ။ ဟိုဘက္မႇာ က်န္မႇက်န္ ေသးရဲ႕လားမသိပါဘူး။ ကိုယ္ကသာ ကိုယ့္တြက္ကိန္းနဲ့ကိုယ္ မေရာင္းႏိုင္ တာဗ်။ ေရာင္းႏိုင္တဲ့သူက်ေတာ့လည္း ေပးတဲ့ေစ်းေရာင္းၿပီး ျပန္သြား ၾကတာပဲ”
”ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ မႏၲေလးကအစ္မႀကီးတစ္ေယာက္ ေျပာ သြားတဲ့စကား သေဘာက်တယ္။ သူကေျပာတယ္ ‘ဘေမာင္ရယ္ ငါတို့က ပစၥည္းကို ဖားကန့္မႇာ ေ႐ႊလို႐ႇာၿပီး၀ယ္ရတယ္။ ေ႐ႊလီေရာက္ေတာ့ ခ်ီးယိုသလိုယိုထားခဲ့ရတယ္တဲ့။ မူဆယ္ဘက္မႇာ တရား၀င္ပြဲ႐ုံဖြင့္ခြင့္႐ႇိရင္ ကြၽန္ေတာ္တို့ ဒီလိုနာမႇာ မဟုတ္ဘူူးေနာ္။ တည္းခိုခန္းခလည္း ျမန္မာပဲ ေပး။ ကယ္ရီခလည္းသက္သာ။ စားစရိတ္၊ ေနစရိတ္လည္း မေထာင္း ေတာ့ဘူး။ ဟိုေကာင္ေတြလည္း ေစ်းမႏႇိမ္ရဲေတာ့ဘူး။ ဒီမႇာက် ႏႇဲ့ၿပီး ႏႇိမ္၀ယ္တာခံေနၾကရတာမႇ”

သူသည္ ေျပာခ်င္ရာေျပာရင္း လက္ဖက္ရည္ ေနာက္ဆံုးလက္ က်န္ကို အၿပီးသတ္ေသာက္လိုက္သည္။ ဘိုးျမတ္သည္ သူ့အားၾကည့္ကာ ရယ္ေမာရင္းစကားစေျပာ၏။

”မင္းတို့ ငါတို့က ေလႇမႇားၿပီးစီးလာၾကတာ ဘေမာင္ရ။ ငါ တို့စီးမိတဲ့ေလႇႀကီးက ဇာတ္သမေလႇႀကီး ျဖစ္ေနတာကိုး”
”ဇာတ္သမေလႇ၊ လုပ္စမ္းပါဦး”
”ဒီလိုကြ။ ဟိုတုန္းက ျမစ္တစ္ခုထဲမႇာ ေဗဒါဒိုက္ေတြက စီးေနသတဲ့ကြ။ ‘ေဟ့ အားလံုးေနာက္ဆုတ္ၾကကြ၊ အ႐ႈပ္တကာ့အ႐ႈပ္ ေဗဒါဒိုက္လာၿပီ’လို့ ေအာ္လာသတဲ့။ အဲ – သူတို့ေနာက္က ကပ္ပါလာ တာက သပြတ္အူဒိုက္တဲ့။ ”ေဟ့ ေဗဒါဒိုက္ ေနာက္ဆုတ္ကြ။ အ႐ႈပ္တ ကာ့အ႐ႈပ္ သပြတ္အူဒိုက္လာၿပီ”လို့ ေျပာေတာ့ ေဗဒါဒိုက္လည္း ေနာက္ ဆုတ္ေပးရသတဲ့။ အဲ သူတို့ေနာက္က ပါလာတာကေတာ့ ဇာတ္သမ ေလႇႀကီးတဲ့ကြ။ ”ေဟ့ ေဗဒါဒိုက္နဲ့ သပြတ္အူေတြ အကုန္ေနာက္ဆုတ္ ၾကစမ္း။ ဒီမႇာ အ႐ႈပ္တကာ့အ႐ႈပ္ ဇာတ္သမေလႇလာၿပီ” လို့လည္း ေျပာေရာ ေဗဒါေတြေရာ၊ သပြတ္အူေတြပါ ဖယ္ေပးလိုက္ရသတဲ့ေမာင္။ ခု ငါတို့လည္း ဇာတ္သမေလႇ စီးလာမိတာေပါ့ကြာ”

ထုိစဥ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေ႐ႇ႕ ပလက္ေဖာင္းမႇ ျမန္မာသံုး ေယာက္ ျဖတ္ေလ်ာက္သြား၏။
”ေဟ့ေကာင္ – ျမေဆာင္ ဘယ္လဲ”
ကိုဘေမာင္က ဘိုးျမတ္စကားကို ၿပံဳးနားေထာင္ေနရင္းမႇ အသားအေရခပ္ႏြမ္းႏြမ္းႏႇင့္ လူတစ္ေယာက္ကို လႇမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္ သည္။ ထိုသူသည္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေ႐ႇ႕သို့ ေရာက္လာေလ၏။
”ကိုဘေမာင္ ဒီမႇာဘာလုပ္ေနတာလဲ။ ဟို ဦးျမပြဲ႐ုံမႇာ ၀ယ္ လက္ကုန္သည္ေတြေရာက္လို့ က်ဳပ္ပစၥည္းေတြေတာင္ အျခားကေျပာင္းပို့ ထုတာ ႏႇစ္တံုးေတာင္ေရာင္းၿပီးၿပီ”
ကိုဘေမာင္လည္း ၀မ္းပန္းတသာျဖစ္သြားကာ
”ေစ်းေပးေတာ့ မိုက္ရဲ႕လား”
ဒီရက္ပိုင္းေတာ့ မႏၲေလးေစ်း ဘယ္ေရာက္မလဲဗ်ာ။ ဒီမႇာၾကာ ၾကာေနရင္လည္း တည္းခိုခန္းခနဲ့၊ စရိတ္နဲ့၊ အရက္ဖိုး၊ ဟိုဖိုး၊ ဒီဖိုးနဲ့ အိမ္ေငြပါမႇာ မဟုတ္ဘူး။ ဘ၀ပ်က္ေတာ့မယ္။ ရတဲ့ေစ်းနဲ့ေရာင္းရတာပဲ။ ကိုက္တဲ့ ဟာလည္း ကိုက္ေပါ့ဗ်ာ”
”ဟုတ္လား ဒါဆိုငါလည္း ငါ့ပစၥည္းေတြလိုက္ပို့ဦးမႇ။ ေဟ့ – ဒီ၀ိုင္းက ပိုက္ဆံယူမယ္”
သူသည္ ေျပာေျပာဆိုဆို ထိုင္ရာမႇထသည္။ မီးခိုးေရာင္ စ ပို့႐ႇပ္အကႌ်အိတ္ထဲမႇ တ႐ုတ္ေငြစကၠဴမ်ားႏိႈက္၍ ေငြကို႐ႇင္း၏။ ထို့ေနာက္ သူ့ခံုေဘးတြင္ခ်ထားေသာ ေက်ာက္ထုပ္ထားသည့္ ပီနန္အိတ္ကေလးကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။
”ဘိုးျမတ္ ေနာက္မႇေတြ႕ၾကတာ့ေပ့ါဗ်ာ။ ဒီမႇာလိုက္သြားလိုက္ဦး မယ္။ ျဖစ္လိုျဖစ္ျငားေပါ့ဗ်ာ”

သူသည္ ကိုျမေဆာင္ႏႇင့္အတူ ဆိုင္အျပင္သို့ ထြက္ခဲ့၏။ ဆိုင္ႏႇင့္မလႇမ္းမကမ္းေရာက္ေသာအခါ -
”ေဟ့ေကာင္ . . .ဘေမာင္”
ဘိုးျမတ္အသံ။ ဘိုးျမတ္႐ႇိရာ ေက်ာဘက္သို့ သူလႇည့္ၾကည့္ လိုက္သည္။
”ေဗဒါဒိုက္၊ သပြတ္အူဒိုက္နဲ့ ဇာတ္သမေလႇေတြ အကုန္ ေနာက္ဆုတ္ၾကေနာ္။ ေဟာဒီမႇာ အ႐ႈပ္တကာ့အ႐ႈပ္ဆံုး ေက်ာက္သမား ေလႇႀကီးလာေနၿပီေဟ့”
သူမခ်ိၿပံဳး ၿပံဳးလိုက္မိ၏။ ဘိုးျမတ္ကေတာ့ သူ့စကားသူ သေဘာက်၍ ရယ္ေမာက်န္ရစ္ခဲ့သည္။

မူဆယ္ၿမိဳ႕ႏႇင့္ ေ႐ႊလီျမစ္ျခားထားေသာ ေ႐ႊလီၿမိဳ႕၏ ေက်ာက္ ၾကမ္းခင္းလမ္းမတစ္ခုေပၚတြင္ တ႐ုတ္ဆိုကၠားသမားမ်ား၊ တကၠစီကား မ်ားႏႇင့္ ျမန္မာေက်ာက္စိမ္းကုန္သည္မ်ား ဥဒဟိုသြားလာေနၾကသည္။ ေ႐ႊလီေနသည္ မႏၲေလးေနလိုပင္ ပူျပင္းလႇပါသည္။    ။

ေနထြတ္

—————————

ျမန္မာ့ဓနမဂၢဇင္း။ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၁၉၉၈။
—————————-

ျမန္မာစာျပေသာ ဆရာကမူ သတင္းစာအေဟာင္းေလး မ်က္ ႏႇာအုပ္ကာ သမ္းေနသည္။ သခၤ်ာဆရာႏႇင့္ သိပၸံဆရာႏႇစ္ေယာက္က ေတာ့ စကားတစ္ေျပာေျပာႏႇင့္ စစ္တုရင္ကစားေနၾက၏။ ထိုင္ခံုခုႏႇစ္ခံုႏႇင့္ ၀န္းရံထားေသာ ေလးေထာင့္အသားစားပြဲေပၚတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းထည့္ ေသာ ဓာတ္ဗူးအ၀ါၾကားေလးတစ္လံုး၊ ေႂကြအၾကမ္းပန္းကန္ ငါးလံုး၊ ေဆးလိပ္ျပာခြက္တစ္ခြက္ႏႇင့္ လက္ဖက္အုပ္တစ္လံုး ႐ႇိေနသည္။ သမိုင္း ႏႇင့္ ပထ၀ီသင္ေသာဆရာမႇာ စားပြဲ၏ေျမာက္ဆံုး အစြန္ျပတင္းေပါက္ ေဘးတြင္ မီးခိုးအူေနေအာင္ ဖြာ႐ိႈက္ရင္း အဂၤလိပ္ဆရာႏႇင့္ စကားေျပာ လိုက္ စစ္တုရင္ကစားေနေသာ ဆရာႏႇစ္ေယာက္ကုိ မထိတထိ စေန သည္။

ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးကေတာ့ ေထာင့္ဘက္စားပြဲအစြန္း ျပ တင္းေပါက္ကို ေက်ာေပးကာ သူနားမလည္ေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို တစူးတစိုက္ ဖတ္ေနသည္။ တကယ္ေတာ့ သူ့ကို အလယ္တန္းပညာ သင္ၾကားေပးေနၾကေသာ ဆရာမ်ားမႇာ မူလတန္းျပဆရာမ်ားႏႇင့္ ဘြဲ႕ရၿပီး ခါစ အငႇားဆရာမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးမႇာလည္း မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္သာ ျဖစ္သည္။

”ေမာင္ေက်ာ္မင္းထြန္းလား – လာေဟ့”

ဆရာႀကီးက ေခါင္းေမာ့လာသည္ဆို႐ုံမ် အနည္းငယ္ေစာင္းကာ ပါ၀ါမ်က္မႇန္ကိုင္း အနက္ႀကီးေပၚမႇေက်ာ္၍ သူမရင္းႏႇီးဖူးေသာ မ်က္ လံုးမ်ားႏႇင့္ ပင့္ၾကည့္ၾကည့္သည္။ အတန္ၾကာ စာအုပ္ကိုဆက္ဖတ္ၿပီးမႇ စာအုပ္ကုိ စကၠဴေခါက္ကာ စကားစသည္။

”အဲဒီခံုမႇာထိုင္”

ဆရာႀကီး ညြန္ျပေသာ မ်က္ႏႇာခ်င္းဆိုင္ အေနအထား႐ႇိ ခံုေပၚသို့ မ၀ံ့မရဲ သူထိုင္လိုက္သည္။ စိုး႐ြံ႕စိတ္ေၾကာင့္လားမသိ။ ႀကိမ္ ခင္းခံုေပၚ သူထိုင္ေနမိသည္ဟု မခံစားမိေခ်။

”မင္း ေက်ာင္းသံုးရက္ ပ်က္တယ္ေနာ္”

ဆရာႀကီးအသံက ခပ္ေအးေအးပင္။ ႏႇာတံေပၚမႇ မ်က္မႇန္ကို ညာဘက္လက္ညိႇးတစ္ေခ်ာင္းထဲႏႇင့္ ျမႇင့္လိုက္ကာ သူ့ကိုစူးစိုက္ၾကည့္ေန သည္။ ႐ုတ္တရက္ သူမေျဖႏိုင္ဘဲ ႐ႇိ၏။

”ဟို ကြၽန္ေတာ္ ခြင့္တိုင္စာ ပို့ခဲ့ပါတယ္”
”ခြင့္တိုင္စာဆိုတာ အေၾကာင္းျပခ်က္ မခိုင္လံုလည္း ေရးလို့ရ တာပဲကြာ၊ မင္းတို့႐ြာနဲ့ ဒီ႐ြာဆိုတာက ေရအိုးနဲ့ ေရမႈတ္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို့ ပ်က္ရတာလဲ ေျပာပါဦး”

ဆရာႀကီးမႇာ ေက်ာင္းအုပ္ဆိုေသာ္လည္း အသက္မႀကီးလႇေသး ေပ။ ေလးဆယ္ေက်ာ္ခန့္ ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ပင္ ျဖစ္သည္။ သို့ေသာ္ ဆရာမ်ားႏႇင့္ယႇဥ္ပါက အႀကီးဆံုး။

”ကြၽန္ေတာ္ အေအးမိၿပီး ဖ်ားလို့ပါ”
”ေအး – ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ကြာ”

ဆရာႀကီးမႇာ စကားမဆက္ေသးဘဲ စာအုပ္ကိုကိုင္ရင္း ရပ္ေန ၏။ အာေခ်ာင္း႐ႇင္းေနတာလား၊ တမင္ အာ႐ုံဆြဲေဆာင္ေစရန္လား ဆရာ ႏႇစ္ေယာက္ဆီမႇ ခပ္က်ယ္က်ယ္ရယ္သံမ်ား ထြက္လာၿပီး ျပန္လည္ တိတ္ ဆိတ္သြား၏။

”တို့-တြဲဘက္ေက်ာင္းမ်ိဳးဆိုတာ၊ ႐ႇင္း႐ႇင္းေျပာမယ္။ ကိုယ့္ ဆရာနဲ့ ကိုယ့္တပည့္နဲ့၊ ကိုယ့္ေမးခြန္းနဲ့ ကိုယ့္အေျဖနဲ့ဆိုရင္ အေရး မႀကီးဘူးပဲ ဆိုပါစို့၊ အခုမင္းတို့ ႐ႇစ္တန္းဆိုတာက အစိုးရစစ္ – စုစုေပါင္းမႇ အေယာက္ႏႇစ္ဆယ္ပဲ႐ႇိတယ္။ ႐ႇစ္တန္းေအာင္ခ်က္ ရာခိုင္ ႏႈန္းဟာ ဒီၿမိဳ႕နယ္မႇာ ဘယ္ႏႇစ္မဆို အျမင့္ဆံုးရခဲ့တာ ေလးႏႇစ္ဆက္ တိုက္႐ႇိၿပီ။ ေက်ာင္းသားငါးဆယ္ဆိုလည္း အားလံုး ေအာင္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ဟိုမႇာၾကည့္”

ဆရာႀကီးက ေျပာေျပာဆိုဆို စာအုပ္ကိုကိုင္ရင္းက ေပါလစ္ မသုတ္ေသာ သစ္သားဗီ႐ိုႀကီးကို လႇမ္းñႊန္ျပသည္။ တကယ္ေတာ့ သစ္သားဗီ႐ုိႀကီးထဲမႇာ ဘာမႇ ထူးထူးေထြေထြမ႐ႇိသည္ကို သူသိသည္။ ေျမျဖဴဘူူးခြံ တခ်ိဳ႕ႏႇင့္ ေဘာပ်က္တစ္ခု၊ ႏႇစ္ခုသာ႐ႇိမည္။ ဤလခ ေပးတက္ရေသာ၊ ေက်ာင္းဆရာ မလံုေလာက္ေသာ၊ စည္းကမ္းအလြန္ ႀကီးေသာ၊ စာအုပ္စာတမ္း အလြန္ဆင္းရဲလႇေသာ တြဲဖက္ေက်ာင္း႐ႇိ သံုးလံုးတည္းေသာ ဗီ႐ုိမ်ားအေၾကာင္း ေက်ာင္းသက္ေလးႏႇစ္႐ႇိခဲ့ေသာ သူ ေနာေက်ေအာင္ သိေနၿပီးျဖစ္သည္။

သို့ေသာ္ ဗီ႐ိုေပၚမႇာ ဘယ္တုန္းကတင္ထားမႇန္း မသိေသာ သို့မဟုတ္ သူ ဘယ္တုန္းကမ် သတိထားမျမင္မိေသာ ေငြဒိုင္းႀကီးတစ္ခု ႏႇင့္ ဆုတံဆိပ္တခ်ိဳ႕။ သူၾကည့္ေနလိုက္ရ၏။ သို့ေသာ္ စိတ္မ၀င္စားလႇပါ။

”အဲဒါ ေအာင္ႏႈန္းအျမင့္ဆံုးနဲ့ ဂုဏ္ထူးေတြအမ်ားဆံုး ရခဲ့တဲ့ အတြက္ ၿမိဳ႕နယ္က ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ဆုဒိုင္းနဲ့ တံဆိပ္ေတြေပ့ါ”

ဆရာႀကီးက စကားျဖတ္ကာ သူ့ကို စိုက္ၾကည့္ျပန္သည္။

”မင္းက အခု႐ႇစ္တန္း-႐ႇင္း႐ႇင္းေျပာမယ္။ မင္းဆီက တို့ အမ်ားႀကီး ေမ်ာင္လင့္ထားတယ္။ စာေမးပြဲက ေဖေဖၚ၀ါရီလထဲမႇာ။ အခုကို ဒီဇင္ဘာလကုန္ေနၿပီ။ စာေမးပြဲကျဖင့္ ေက်ာကပ္ေနၿပီ။ ေနာက္ ဆို ေသေရး႐ႇင္ေရးကလြဲလို့ ဘာအေၾကာင္းနဲ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းမပ်က္ပါ ေစနဲ့။ ေက်ာင္းပ်က္ခြင့္လည္း ဆရာႀကီးကမေပးႏိုင္ဘူး ၾကားလား”

သူေခါင္းငုံ့ေနရင္းမႇ ေမာ့ကာ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။

”ကဲ ေက်ာင္းတက္ေတာ့မယ္။ အတန္းျပန္ၿပီး စာၾကည့္ေတာ့”
သူ႐ုံးခန္းက ထြက္လာခဲ့ေသာ္လည္း သူ့စိတ္ထဲမႇာ ဆရာႀကီး စကားမ်ားႏႇင့္ မပတ္သက္လႇေသာ ခံစားမႈတခ်ိဳ႕ ကပ္ပါလာခဲ့သည္။

—————————–

သူ႐ြာျပန္္မေရာက္သည္မႇာ သံုးႏႇစ္သံုးမိုး႐ႇိၿပီ။ ႐ြာမႇာ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရးမေကာင္း။ ႐ြာႏႇင့္ငါးမိုင္ေက်ာ္ေ၀းေသာ ေတာင္ဘက္႐ြာတြင္ ကားလမ္း႐ႇိ၍ ထြက္စီးႏိုင္သည္။ ႐ြာႏႇင့္ႏႇစ္မိုင္ခန့္ကြာေသာ အေ႐ႇ႕ဘက္ ႐ြာတြင္ ကားတစ္စီး႐ႇိသည္။ သူသည္ သူတစ္ခါမ် မစီးခဲ့ဖူးေသာ အ ေ႐ႇ႕ဘက္႐ြာမႇကားကို စီး၍ျပန္ခဲ့သည္။

ကားမႇဆင္းေသာ္ ေလးႏႇစ္ေက်ာ္မ် ပညာသင္ၾကားခဲ့ရေသာ တြဲဘက္အလယ္တန္းေက်ာင္းႀကီးကို ေဆးေရာင္ မ်ား ျပယ္သြားသည္မႇလြဲ၍ အရင္အတိုင္း မေျပာင္းမလဲ ျပန္ျမင္ရသည္။ ဤေျမဘက္ ေျခမခ်ျဖစ္သည္မႇာ ေျခာက္ႏႇစ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ေက်ာင္း အေနာက္ဘက္ လမ္းမႇေန၍ ျဖတ္ေလ်ာက္ရင္း လည္ျပန္ၾကည့္ပါက တစ္စံုတစ္ခုသည္ သူ့ရင္အား ဆြဲႏႈတ္ေနသေယာင္ပင္။

ဤေျမဤေရတြင္ ေပ်ာ္တစ္လႇည့္ မေပ်ာ္တစ္လႇည့္ ေနထိုင္ခဲ့ရေသာရက္မ်ားကို သတိရ မိသည္။ မနက္ခုနစ္နာရီမႇ ညေနငါးနာရီအထိ ထမင္းမစားဘဲ ေက်ာင္း တက္ခဲ့ရေသာ တစ္ခ်ိန္က သူ့ဘ၀ကို ျပန္သတိရသည္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ မ႐ႇိေသာ၊ ဥပုဒ္ေန့မႇလြဲ၍ ေက်ာင္းမပိတ္တက္ေသာ ထိုတြဲဘက္ေက်ာင္း သည္ စာေမးပြဲရာသီျဖစ္ေသာ ဤ ဇန္န၀ါရီ စေနရက္၌ပင္ ေက်ာင္း ပိတ္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ။

ႏႇစ္ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ညာဘက္အစြန္တြင္ ေသာ့ခ်ိတ္ထား ေသာ တံခါး၀အထက္က ”ဆရာမ်ား နားေနခန္းႏႇင့္ ႐ုံးခန္း” ဟူေသာ စာတန္းေလးမႇာ ေနရာမပ်က္ ႐ႇိေနဆဲပင္။ ထိုအခိုက္ သူေမ့ေပ်ာက္ မရခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသံုးရက္ပ်က္၍ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကိုယ္တိုင္ေခၚ၍ သတိေပးခံခဲ့ရေသာ ရက္တစ္ရက္ကုိ သူျပန္လည္ခံစားမိလာသည္။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးေတာ့ ပင္စင္ယူသြားၿပီလား ဟူေသာအေတြးက တစ္ဆက္တည္း ၀င္လာျပန္သည္။

႐ြာေရာက္၍ ႏႇစ္ပတ္ခန့္ေနၿပီးေသာ္ ၿမိဳ႕သို့ျပန္ရန္ သူျပင္ရ သည္။ မနက္ေစာေစာအိပ္ရာထ၍ ကားစီးရန္အလို့ငႇာ အေ႐ႇ႕ဘက္႐ြာသို့ ထြက္လာခဲ့သည္။ တကယ္တမ္း ကားေပၚေရာက္ေသာ္လည္း လူမျပည့္၍ ကားအမိုးေပၚတြင္ ထိုင္ေစာင့္ရျပန္သည္။ ထိုစဥ္ အလယ္တန္းေက်ာင္း ေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာ၍ အေဖာ္ရသြားသည္။

တကယ္ေတာ့ ထိုသူငယ္ခ်င္းမႇာ ေက်ာင္းေနေတာ့သည္ေတာ့မဟုတ္။ အရင္ကလည္း တရင္းတႏႇီးေတာ့ မ႐ႇိလႇေပ။ သို့ေသာ္ တစ္ဦးႏႇင့္တစ္ဦး ေကာင္းေကာင္း မႇတ္မိေနၾကဆဲပင္႐ႇိသည္။ သူငယ္ခ်င္းမႇာ ဟိုစဥ္က အတိုင္း ႐ုပ္မေျပာင္းလဲေပ။ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္ကား အ၀တ္အစား၊ အေနအထုိင္ႏႇင့္ အေျပာအဆို။ သူ့ဘယ္လက္တြင္ တစ္က်ပ္သားခန့္ ေ႐ႊလက္ပတ္ႀကိဳး၊ လည္ပင္းတြင္ ႏႇစ္က်ပ္သားကုံး၊ တစ္ကံုးႏႇင့္ လက္စြပ္ က ႏႇစ္ရံ။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေရေမႊးနဲ့ ႀကိဳင္ေနၿပီး ၀တ္ထားေသာ လံုခ်ည္မႇာ ေသာ့တံဆိပ္ အျပာကြက္၊ ပင္ဂြင္းစပို့႐ႇပ္ လက္႐ႇည္အစိမ္း ပုပ္ေရာင္။

”မင္း မိန္းမရၿပီလား၊ ဘာအလုပ္ေတြ လုပ္ေနတာလဲ”

သူငယ္ခ်င္းက သူ့ကို စေမးသည္။ မေရရာေသာအေျဖကို ျပန္ေျဖရင္း ေမးခြန္းမူရင္းကိုပင္ သူျပန္ေမးမိ၏။

”ငါအခု တာမခန္သြားမႇာေလ။ ဟိုမႇာ ဆိုင္ခန္းေလးခန္း ဖြင့္ထားတယ္။ မိန္းမရၿပီးၿပီ”
”အခု မင္းတစ္ေယာက္တည္းလား”
”မဟုတ္ဘူး၊ ကိုစိန္ႀကီးနဲ့ေလ”
”ေၾသာ္”

ကိုစိန္ႀကီး ဆိုသူကို သူမသိ။

ကားက လူတျဖည္းျဖည္း မ်ားလာသည္။ ကားထြက္ေတာ့ မည္မို့ စိတ္သက္သာသြားသည္။ ဒီေရ၊ ဒီေျမႏႇင့္ သူလိုလူကား သိပ္မ အပ္စပ္။ အားလံုး၏ စကားမ်ားမႇာ သိန္းသန္းစကားမ်ားျဖစ္၍ တာမခန္၊ ဆိုင္းေထာင္၊ ဖားကန့္ဟူေသာ နာမည္မ်ားႏႇင့္မကင္းလႇ။ ေၾသာ္၊ လူေတြ သိပ္ကိုေျပာင္းလဲေနၾကၿပီ။

ထိုသူငယ္ခ်င္းမႇာ မိဘဆင္းရဲ၍ ခုနစ္တန္း တစ္ႀကိမ္က်သည္ ႏႇင့္ ေက်ာင္းထြက္သြားခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ သို့ေသာ္ သူႏႇင့္ အာလာပသလႅာပ အလို့ငႇာ ဟိုတုန္းက တြဲဘက္ေက်ာင္းႀကီးအေၾကာင္း စကားစပ္မိ၏။ ႐ြာသားမ်ား အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပၾကသည္ႏႇင့္ ေက်ာင္းရန္ပံုေငြ သိန္းဂဏန္းထိ တိုးလာသည္ဟုသိရေသာ္ သူ ပီတိျဖစ္ရသည္။

”ကိုစိန္ႀကီးတို့ကိုက ေလးေသာင္းလႇဴထားတာ၊”

သူငယ္ခ်င္းက သူ့အိတ္ထဲမႇ ကြမ္းယာထုပ္ကိုထုတ္ကာ သူ့အား လႇမ္းသည္။ သူက လက္ကာျပလိုက္၏။

”ကိုစိန္ႀကီး လာေလ၊ အမိုးေပၚ ဒီမႇာက အေခ်ာင္ႀကီး”

သူငယ္ခ်င္းက ေအာက္ကိုငုံ့ကာ လႇမ္းေအာ္၏။ သူကေတာ့ သူမေတြ႕ျမင္ရတာၾကာေသာ ပတ္၀န္းက်င္ကို အျမင့္မႇ ေငးေမာၾကည့္ ေနမိ သည္။

မၾကာပါ၊ ကားစထြက္သည္။

၆-တန္ ဘတ္စ္ကားႀကီးမႇာ မညီညာေသာေျမလမ္း အေကြ႕ အေကာက္မ်ားေပၚတြင္ တလိမ့္လိမ့္ ေ႐ြ႕ေနသည္။ သူႏႇင့္သူငယ္ခ်င္းမႇာ စကားျပတ္သြားသည္။

”ေက်ာ္မင္းထြန္းႀကီးလား”

ထူးထူးျခားျခား ေခၚသည့္အသံကို တရင္းတႏႇီး သူၾကားလိုက္ရ သည္။

”ဟာ ဆရာႀကီးပါလား၊ ဟုတ္တယ္ ဆရာႀကီး၊ အခုဆရာႀကီး ဘယ္လဲ”

ဆရာႀကီးမႇာ ဖိုတိုဂေရး ႏႇစ္ထပ္မ်က္မႇန္ႏႇင့္ ငယ္ေနသလားပင္ ေအာက္ေမ့ရသည္။ ႀကိဳၾကား ျဖဴေနခဲ့ေသာ ဆံပင္မ်ားမႇာ နက္ေမႇာင္ကာ စိုေန၏။ အသားလတ္၍ အနည္းငယ္၀လာသည္ ထင္၏။

”ခရီးထြက္မလို့ကြ”
”ေက်ာင္းကေကာ”

သူအသိခ်င္ဆံုးေမးခြန္းကို အေလာတႀကီးေမးမိသည္။

”ေဆးပင္စင္ ယူလိုက္တာ ေလးႏႇစ္ေက်ာ္ၿပီ၊ တာမခန္းဘက္ မႇာ ဆိုင္ခန္းဖြင့္ ေစ်းေရာင္းေနတာ။ ဆိုင္ခန္းႏႇစ္ခန္း ႐ႇိတယ္။ အလုပ္က ေတာ့ ေမာင္ျမင့္တို့နဲ့ အတူတူပဲ”

သူသည္ တရိပ္ရိပ္ ေျပးက်န္ရစ္ေသာ သစ္ပင္မ်ားကို ေငးေန မိသည္။ ”ေမာင္ျမင့္တို့နဲ့ အတူတူပဲ” ဆိုေသာ စကားႏႇင့္ ”ကိုစိန္ႀကီး” ဟူေသာ ေမာင္ျမင့္၏ စကားအသံုးတို့ကို အဓိပၸာယ္မ႐ႇိ၊ ထပ္တူမက်စြာ ဇြတ္အခ်ိဳးခ်ေနမိ၏။

ဆရာႀကီးကေတာ့ ေမာင္ျမင့္ႏႇင့္အတူ သူစိတ္မ၀င္စားလႇေသာ စကားမ်ားကို အားပါးတရ ရယ္ေမာကာ ေျပာေနၾကသည္။ ကားေပၚမႇ တြဲေလာင္းခ်ထားေသာ ဆရာႀကီး၏ေျခအစံုမႇ ပိုးေယာကခ်င္လံုခ်ည္ ကြက္စိပ္ေလးမႇာ ေလထဲတြင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ခါေနေတာ့သည္။     ။

ေနထြတ္—————————-

႐ုပ္ရႇင္မဂၢဇင္း၊ အမႇတ္ ၆၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၁၉၉၅။

———————————

ေနထြတ္

————————-

ပန္းေ၀သီမဂၢဇင္း။ ဇြန္လ၊ ၁၉၉၆။
—————————-

”အထက္မႇာ မိုးသည္းေနၿပီ”
အႀကီးဆံုးျဖစ္သည့္ ေက်ာင္းသားက သတိေပးသည္။

”ဆရာကိုက မိုးñႇ့ိေနမႇန္းသိရက္နဲ့ အခ်ိန္ကုန္သင္တာပါကြာ”

တစ္ေယာက္က ဆရာ့ကို အျပစ္တင္သလိုမ်ိဳးျဖင့္ ညိဳမည္းေန သည့္ေကာင္းကင္ျပင္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕စြာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ တိမ္မည္း တို့သည္ ေခါင္းအထက္ ေလးငါးေပအကြာမႇ ျဖတ္သန္းေျပးလႊားေန သည္ ထင္ရ၏။ ေလ႐ူးတို့ႏႇင့္အတူ လံုျခည္ႏႇင့္စုထုပ္ထားေသာ ဖိနပ္၊ လြယ္အိတ္ႏႇင့္ အကႌ်မႇာ ႀကိဳးႏႇင့္ခ်ည္တုပ္ထားသည့္ ႏြား႐ိုင္းတစ္ေကာင္ ႏႇယ္ မၾကာခဏ ႐ုန္းကန္ပါသြားတတ္သည္။ ျပင္းထန္ေသာ ေလတို့၏ ႐ိုက္ႏႇက္မႈေၾကာင့္ ထန္းပင္မ်ားသည္ တေ၀ါေ၀ါေအာ္ျမည္ေနၾကသည္။ ေခ်ာင္းစပ္ဆူးၿခံဳမ်ားထဲတြင္ ေရေပ်ာ္ငႇက္တို့ ေၾကာက္လန့္တႀကီး ၿငိမ္ သက္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ျမင္ေနရ၏။

ေက်ာင္းသားေလးေယာက္သည္ အျမႇပ္ကေလးမ်ား အစီအရီ လြင့္ေမ်ာစျပဳလာသည့္ ေခ်ာင္းေရေၾကာထဲသို့ ေျခခ်လိုက္သည္။ ထို သည္ႏႇင့္တၿပိဳင္နက္ မိုးသည္ သည္းထန္စြာျမည္ဟီး၍  တေ၀ါေ၀ါ သြန္ခ်ေလေတာ့သည္။ ေရျပင္ေပၚသို့ မိုးစက္က်ေနပံုမႇာ တျဖည္းျဖည္း သိသာမႈ နည္းလာ၏။ မၾကာမီပင္ မိုးစက္ႏႇင့္ေရျပင္သည္ တစ္သားတည္း ျဖစ္သြားေလာက္ေအာင္ မိုးစိပ္လာေတာ့သည္။

သာမန္အေျခအေန၌ပင္ တစ္ဖက္ကမ္းေရာက္ရန္ မိနစ္ႏႇစ္ ဆယ္ခန့္ ကူးရမည္ျဖစ္သည္။ ေလျပင္းသည္ ေခ်ာင္းေရႏႇင့္အတူ စုန္၍တိုက္ေန သျဖင့္ ေက်ာင္းသားေလးမ်ားသည္ ထုထည္တိုးလာသည့္ ေရျပင္၏ဆြဲငင္ရာ၊ ေလျပင္းမ်ား၏ တြန္းပို့ရာသို့ တစစပါသြားၾကသည္။

ေလာကဓာတ္တစ္ခုလံုးသည္ ညႏႇင့္မျခား ေမႇာင္အတိျဖစ္ေန သည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ၿခိမ္းလိုက္သည့္ မိုးတိမ္တို့၏ ႀကံဳး၀ါးသံႏႇင့္ စူး႐ႇေသာ လ်ပ္ျပက္မႈတို့သည္ ဆယ့္ေလးႏႇစ္အ႐ြယ္ ေက်ာင္းသားေလး မ်ားကို အႀကီးအက်ယ္ ေျခာက္လႇန့္ေနေတာ့သည္။

”မိုးက တစ္အားသည္းတာပဲ၊ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ ကကိုင္ထား၊ မလြတ္ၾကနဲ့၊ ျမဲျမဲကိုင္ေနာ္၊ ငါကေ႐ႇ႕ဆံုးကကူးမယ္”

အႀကီးဆံုးႏႇင့္ အထြားဆံုးေက်ာင္းသားေလးက ေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ႏႇင့္တူစြာ ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

ေခ်ာင္းေရသည္ ညိဳညစ္ေသာေရျမႇပ္မ်ား ျဖဴေဖြးလ်က္ အ႐ႇိန္ ႏႇင့္ဆင္းလာေနသည္။ ေခ်ာင္းလယ္သို့ေရာက္ခါနီးေသာ ေခ်ာင္းကြင္းျပင္ သည္ ေရအတိျပည့္သြားၿပီျဖစ္သည္။ လိႈင္းတို့သည္ တစ္စစ ႀကီးထြား ခက္ထန္လာသျဖင့္ အငယ္ဆံုးေက်ာင္းသားေလး၏ မ်က္ႏႇာကို မၾကာ ခဏ ႐ိုက္ခတ္လ်က္႐ႇိ၏။

”လိႇဳင္းကလည္း ႀကီးလာၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ မေၾကာက္နဲ႕၊ ငါတို့ အတူ တြဲျဖတ္တာေပါ့ ”

လုံခ်ည္ထုပ္အသီးသီးကို ေက်ာတြင္ပိုးကာ ေရလယ္တြင္ တေရြ႕ေရြ႕ေမ်ာပါေနေသာ ေက်ာင္းသားေလးေယာက္အား မိုးသည္ ျပက္ရယ္ျပဳရင္း အၿငႇိဳးတႀကီး သည္းလ်က္ပင္ရိႇေနသည္။ ကေလးမ်ား၏ ညာသံသည္ သာမန္ေန့မ်ိဳးတြင္ ကမ္းပါးယံထိပ္၏အေ၀းမႇ သူတို့၏႐ြာ ထိေအာင္ ၾကားႏိုင္ေလာက္ေသာ္လည္း ယခုမူ ေလသံမိုးသံတို့ေအာက္ တြင္ မ႐ႈမလႇ ေပ်ာက္ကြယ္ေမ်ာပါသြားေတာ့သည္။

ထိုအခိုက္ အငယ္ဆံုးေက်ာင္းသားေလး၏ ေက်ာ၌ပိုးထားေသာ လြယ္အိတ္ထုပ္သည္ လိႈင္းအပုတ္တြင္ လက္မႇျပဳတ္ပါသြား၏။ ထိုကေလး ၏ ငိုသံသည္ က်န္သံုးဦးအတြက္ မ်က္ရည္မထိန္းႏိုင္ေစသည့္ အားေလ်ာ့ သံျဖစ္သြားသည္။

ထိုစဥ္

”မေၾကာက္ၾကနဲ့ကြ၊ လာ၊ လာ၊ ငါ တြဲေခၚမယ္”

သူတို့သည္ ေနာက္သို့ ၿပိဳင္တူေမာ္ၾကည့္လိုက္ၾက၏။ ခိုင္မာ ေတာင့္တင္းလႇေသာ လက္တစ္ဖက္က အငယ္ဆံုးေက်ာင္းသားေလး၏ ေမ်ာပါသြားေသာ လြယ္အိတ္ထုပ္ကိုကိုင္ထားရင္း တစ္ဖက္က အစြန္ ဆံုးေက်ာင္းသားေလး၏လက္ကို ဆြဲလိုက္သည္။

”ေဟး”

သူတို့သည္ မိုးစက္ႏႇင့္ မ်က္ရည္မ်ားၾကားမႇ ၀မ္းသာအားရ ေအာ္လိုက္ၾကသည္။ နီ၀ါေရာင္ ေရလိႈင္းတို့သည္ ကမ္းပါးႀကီးမ်ားကို တ၀ုန္း၀ုန္း ထုႏႇက္႐ိုက္ၿဖိဳေနၾကသည္။

”မင္းက ပုဆိုးထုတ္္ေလး ေရထဲပါသြားတာနဲ့ ငိုရသလားကြ၊ ပစၥည္းဆိုတာ ႐ႇာရင္ရတယ္။ လူမပါရင္ ၿပီးေရာ၊ လူကအဓိကကြ၊ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လားကြာ”

သူက တျခားေက်ာင္းသားေလးမ်ားကိုပါ ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

”ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္” ဟူေသာ ညာသံသည္ ေလတြင္ တစစ လြင့္ပါသြား၏။ အငယ္ဆံုးေက်ာင္းသားေလးကား ထိုသူ၏မ်က္ႏႇာ ကို မၾကာခဏ စူးစိုက္၍ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုသူအား သူတစ္ခါမႇ မျမင္ဖူး၊ မေတြ႕ဖူးေပ။

ထိုသူက သူ့ေမးေစ့႐ႇိ ေရျမႇပ္ဖက္ကို လႇမ္းပြတ္ေပးလိုက္ရင္း ၿပံဳးျပေလသည္။ သူသည္ အိမ္၀ရန္တာတြင္ ေကာ္ဖီက်က်တစ္ခြက္အား စိတ္ႀကိဳက္ေဖ်ာ္၍ တျမည့္ျမည့္ေသာက္ေနမိ၏။ သူ၏ ႏႇစ္ငါးဆယ္ျပည့္ ေမြးေန့အတြက္ သူ့တစ္သက္တာ၏ ေမ့မရဆံုးေသာ ေန့ရက္မ်ား အေၾကာင္းကို ေရးသားၿပီးစီးလုၿပီ ျဖစ္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ့ဘ၀သည္ ၾကည္ႏူးစရာမ်ား အတိိမၿပီးခဲ့ေသာ္လည္း ေက်နပ္စရာမ်ားကို ဆုလာဘ္ အျဖစ္ ရ႐ႇိခဲ့သည္သာျဖစ္၏။ သူ့ဘ၀၏ ရည္မႇန္းခ်က္ သံုးပံုႏႇစ္ပံုခန့္ သည္ ေအာင္ျမင္ၿပီးစီးေနၿပီျဖစ္သည္။ သူ၏ ပရဟိတ လုပ္ငန္းမ်ားသည္ လူငယ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာအား ထင္႐ႇားေအာင္ျမင္ျခင္းသို့ လမ္းျပပို့ ေဆာင္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သူေမ်ာ္မႇန္းခဲ့သည့္ ဘ၀ပံုစံသည္ ႐ုပ္လံုးႂကြေပၚ လြင္ခဲ့ၿပီ။ ဘ၀၏ စိန္ေခၚခ်က္မ်ားကို ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ား၊ စိတ္႐ႇည္ သည္းခံမႈမ်ားျဖင့္ သူçအလဲထိုးပစ္ခဲ့ၿပီ။ သူ့ဘ၀၏ ပုစၧာမ်ားကို စနစ္တက် သူေျဖ႐ႇင္းကာ ေၾကာင္းက်ိဳးခိုင္လံုေသာ အေျဖမ်ားစြာ ရ႐ႇိခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

လူတို့သည္ လာမည့္အပတ္ သူ၏ေမြးေန့အခမ္းအနား၌ သူ၏ ဘ၀တစ္သက္တာအတြင္း ေမ့မရဆံုးႏႇင့္ အေကာင္းဆံုး အေတြ႕အၾကံဳ တစ္ခုအေၾကာင္း ေဟာေျပာခ်က္အား စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ၾကရန္ ျပင္ဆင္လႈပ္႐ႇား ေနၾကၿပီျဖစ္သည္။

သုိ့ေသာ္ သူ့အဖို့ ထိုအခ်က္သည္ ယေန့တိုင္ ျပည့္စံုစြာ နားမလည္ႏိုင္ေသးေသာ အေျဖတစ္ခု ပိုင္ႏိုင္စြာ မရ႐ႇိေသးသည့္ ပုစၧာတစ္ရပ္ ျဖစ္ေၾကာင္း သူမႇလြဲ၍ မည္သူမ် သိမည္မဟုတ္ပါ။

ထိုအခ်က္ကို စဥ္းစားမိေသာအခါ သူအႀကီးအက်ယ္ တုန္ လႈပ္မိေလသည္။ မိုင္ေျခာက္ရာေက်ာ္ ကြာေ၀းေသာ အလြန္သီေခါင္ခဲ့ သည့္ သူ၏ ေမြးရပ္႐ြာကေလးသို့ ယေန့ပင္ခရီးထြက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ေတာ့၏။

သူသည္ ေကာ္ဖီလက္က်န္ကိုပင္ ဆက္မေသာက္ေတာ့ဘဲ ဘူတာႀကီး႐ႇိရာသို့ ေျခလ်င္လမ္းေလ်ာက္လာခဲ့သည္။

ပန္းၿခံႀကီးတစ္ခု၏ေဘး႐ႇိ ပလက္ေဖာင္းေပၚသို့ သူေရာက္ေသာ အခါ ဆယ့္ေလးငါးႏႇစ္သာသာ ေကာင္ေလးတစ္စုက အ၀တ္အစား ပိုသီပတ္သီႏႇင့္ လြယ္အိတ္စုတ္တစ္လံုးလြယ္ထားေသာ သူေတာင္းစား အဖိုးအိုႀကီး၏ ဒန္ခြက္စုတ္ႀကီးကို တစ္လႇည့္စီပစ္ေျမႇာက္ကာ ကစား ေနၾကသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

သူသည္ ေကာင္ေလးမ်ားအနားသို့ကပ္ကာ ”ဒီမယ္ ေမာင္ရင္ ေလးတို့၊ သူ့ခြက္ကို ျပန္ေပးလိုက္ပါ၊ က်ဳပ္ ပိုက္ဆံေပးပါ့မယ္”

သူက ေျပာေျပာဆိုဆို အကႌ်အိတ္ထဲမႇ တန္ဖိုးအႀကီးဆံုး ေငြစကၠဴ႐ြက္မ်ား အထပ္လိုက္ ဆြဲႏႈတ္လိုက္၏။ ေကာင္ေလးမ်ားသည္ လည္း ေငြအခ်ပ္မ်ားကို ျမင္လိုက္သည္ႏႇင့္ ဒန္ခြက္အစုတ္အား အဖိုး ႀကီးကိုျပန္ေပးကာ ေငြတစ္႐ြက္စီယူ၍ ထြက္ေျပးသြားၾကေလေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုး ေငြမ်ားကို အိတ္ထဲျပန္ထည့္ရင္ ဟန္ျပင္လိုက္ေသာအခ်ိန္ သူ့မ်က္စိေ႐ႇ႕သို့ ထိုးခံလာေသာလက္အစံုကို ေတြ႕လိုက္ရေသာအခါ အလြန္အံ့အားသင့္သြား၏။

ထိုလက္အစံုမႇာ ထူးဆန္းစြာ သူ့အာ႐ုံကို ဆြဲယူလိုက္ေတာ့သည္။ အဖိုးအို၏ လက္ခံုမ်ား၊ လက္ဖ်ံမ်ားမႇာ အေရျပားမ်ားပြန္းပဲ့၍ ေခ်းအ ထပ္ထပ္ တင္ေနေသာ္လည္း တစ္ခ်ိန္က အလြန္သန္မာခဲ့ဟန္ ႐ႇိေလ သည္။

မ်က္ႏႇာကို သူ အေသအခ်ာ ၾကည့္လုိက္၏။ ညာဘက္ေမး ဖ်ား႐ႇိ ”ပေဇာက္ပံု” အမာ႐ြတ္သည္ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ႐ႈံ႕တြလ်က္႐ႇိ ၏။ သူသည္ အႏႇစ္ႏႇစ္အလလက ႐ႇာေဖြခဲ့ေသာအေျဖကို ႐ႇာေတြ႕လိုက္ သည့္အလား အလြန္၀မ္းသာသြားမိသည္။ သူ ၿပံဳးျပလိုက္၏။ အသနားခံ ေနေသာမ်က္၀န္းမ်ားႏႇင့္ မ်က္ႏႇာက တစ္ခ်က္မႇ အရာယြင္းမသြား။

”အဘ၊ လာလာ၊ ကြၽန္ေတာ္တြဲေခၚမယ္၊ ဟိုမႇာေတြ႕လား၊ လမ္းမဟုိဘက္က စားေသာက္ဆိုင္ကို ကြၽန္ေတာ္တို့ သြားၾကမယ္”

အဖိုးအိုသည္ ဘာမႇမေျပာသာေတာ့ပဲ သူတြဲေခၚရာသို့ ဒ႐ြတ္ တိုက္ ပါလာေတာ့၏။ ရိပ္သာလမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ယာဥ္မ်ား အဆက္ မျပတ္ ႐ႈပ္ေထြးေျပးလႊားေနၾက၏။ မ်ဥ္းၾကားအေရာက္ မီးမနီခင္ပင္ သူ အေလာတႀကီး ျဖတ္လိုက္သည္။

သူသည္ လြန္္ခဲ့ေသာ အႏႇစ္ေလးဆယ္ခန့္ဆီသို့ ျပန္လည္သတိ လည္ကာ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ျဖစ္ေနမိသည္။

သူသည္ အဖိုးအိုအားစားပြဲထိုင္ေစကာ အေကာင္းဆံုး အစား အစာမ်ားကို အျမန္မႇာေလ၏။ ၿပီးမႇ ထြက္ေျပးမႇာစိုးသည့္အလား အဖိုးအို၏ ေပ်ာ့႐ြဲေနသည့္ ညစ္ေပေသာ လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ကို ကိုင္ရင္း မ်က္ႏႇာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ကာ -

”ကြၽန္ေတာ္ လံုး၀ မေမ်ာ္လင့္ဘူးဗ်ာ”

အဖိုးအိုသည္ သူ့စကားကို မၾကားသေယာင္ပင္ ခ်ေပးလာေသာ အစားအေသာက္မ်ားကို အငမ္းမရ စားေသာက္ေနေလေတာ့၏။

”အဘ မမႇတ္မိဘူး ထင္တယ္၊ ကြၽန္ေတာ္က အငယ္ဆံုးေကာင္ေလးေလ၊ လြယ္အိတ္ထုပ္ေလး ေရထဲပါသြားတာ ကြၽန္ေတာ့္အိတ္ေပါ့့။ အဲဒီအထဲက ႏႇစ္ေယာက္က အခု ႐ြာမႇ႐ႇိၾကတုန္းပဲ၊ အဲဒီအထဲက အႀကီးဆံုးေက်ာင္း သားေလးက အဲဒီေနာက္ ႏႇစ္ႏႇစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ပိုးထိၿပီးဆံုးသြား တယ္။ အခု အဘ ဘယ္လိုလုပ္ ဒီကို —”

သူသည္ စကားကို ေျပာခ်င္ရာ တရစပ္ေျပာေနမိေသာ္လည္း သူေတာင္းစား အဖိုးအိုမႇာ လံုး၀စိတ္၀င္စားဟန္မျပ။ သို့ေသာ္ တစ္ခ်က္ ေမာ့ၾကည့္ေသာ အဘိုးအို၏ မ်က္၀န္းမ်ားသည္ ၀ါက်င္၍ ñိႇဳ႕ရီေန ေၾကာင္း သတိထားမိ၏။ အဖိုးအို၏ေမးဖ်ားတြင္ အဆင္ျခင္မဲ့ စား ေသာက္ေနသျဖင့္ အစာဖတ္တခ်ိဳ႕ေပေနသည္။ သူသည္ ထိုအစာဖတ္ မ်ားကို တ႐ိုတေသပင္ သုတ္ေပးလိုက္၏။ မၾကာပါ။ အစာအားလံုးကို တစ္ေယာက္တည္း စားေသာက္ပစ္၍ အကုန္ေျပာင္စင္သြားေလသည္။ ထို့ေနာက္ သူ့ထံသို့ လက္၀ါးအစံု ထိုးေပးသည္။

”က်ဳပ္ကို ပိုက္ဆံေပးပါဗ်ာ”
”အဘ . . .”

သူ အံ့အားသင့္၍ ေၾကကြဲသြားသည္။ အဖိုးအို၏ ဆံပင္ မ်ားသည္ ျဖဴညစ္ေန၏။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ဖုန္မ်ား၊ ေခ်းမ်ားျဖင့္ ေပေရေနသည္။ သို့ေသာ္ သူ၏ညာဘက္ေမးဖ်ား႐ႇိ ပေဇာက္ပံု အ မာ႐ြတ္အား ထင္႐ႇားေနပါေသးသည္။

”က်ဳပ္ကို ပိုက္ဆံေပးပါဗ်ာ”

သူသည္ ျငင္းဆန္ရန္ မစြမ္းသာေတာ့သျဖင့္ အိတ္ကပ္ထဲမႇ အထပ္လိုက္ေသာ ေငြစကၠဴမ်ားကို တစ္ခါတည္းေပးလိုက္သည္။ အဖိုး အိုသည္ ေငြရသည္ႏႇင့္ စားပြဲမႇ ”ေဟး” ဟု ေအာ္ဟစ္ရင္း ထကာ ဆိုင္အျပင္သို့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ေျပးထြက္သြားေတာ့သည္။ ဆိုင္ထဲမႇလူမ်ားသည္ အ့ံအားသင့္ရင္း ၾကည့္ေနၾက၏။ အဖိုးအို၏ အရိပ္အေယာင္မ် မေတြ႕ရေတာ့ေခ်။ ရိပ္သာလမ္းမႀကီးကာ အေျခမပ်က္ လႈပ္႐ႇားဆူညံေနဆဲ ျဖစ္သည္။

ဘူတာႀကီးသို့ သူသြားစရာမလိုေတာ့ပါ။

စားေသာက္ဆိုင္မႇ သူ့အိမ္ႀကီး႐ႇိရာသို့ ျပန္လည္လမ္းေလ်ာက္ လာခဲ့သည့္ လမ္းတစ္ေလ်ာက္တြင္ေတာ့ အဖိုးအိုအား သူျပန္႐ႇာေနမိ သည္။ သို့ေသာ္ အဖိုးအို၏ေျခရာကား ေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ။

”ပစၥည္းဆိုတာ ႐ႇာရင္ရတယ္၊ လူမပါရင္ၿပီးေရာ၊ လူက အဓိကတဲ့”

သူသည္ တစ္ေယာက္တည္း တီးတိုးေရ႐ြတ္ေနမိ၏။

မ်က္ရည္မ်ားသည္ သူ့ပါးျပင္ေပၚသို့ အတားအဆီးမဲ့ လိမ့္ဆင္းလာေလသည္။     ။

ေနထြတ္

——————————–

ေရႊအျမဴေတမဂၢဇင္း၊ အမႇတ္ ၁၀၄၊ ဇူလိုင္လ၊   ၁၉၉၈။

——————————————————

——————————–

ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းမွာ စိစစ္ေရးအပယ္ခံရျပီး ေနာ္ေ၀းႏိုင္ငံထုတ္ ဥဒါန္းမဂၢဇင္းမွာ ၂၀၀၈ မွာ ျပန္ေဖာ္ျပပါရွိ။

ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၁၉၉၇ မွာ ေရးခဲ့ပါတယ္။

——————————-

ေနထြတ္

———————–

ပန္းေ၀သီမဂၢဇင္း။ ႏို၀င္ဘာလ၊ ၁၉၉၆။

—————————–

ေနထြတ္

—————————

ေရႊအျမဴေတမဂၢဇင္း။ အမႇတ္ ၅၇၊ ဇူလိုင္လ၊ ၁၉၉၄။

———————————-

ေနထြတ္

——————————

ေရႊစည္းစိမ္မဂၢဇင္း။ အမႇတ္ ၂၊ ဇြန္လ၊ ၁၉၉၆။
——————————–

အဲဒီအခါက်မႇ ဖေအလုပ္သူေပးလာမယ့္ အသစ္ထုတ္လိုက္တဲ့ ဆယ္တန္နဲ့ ငါးက်ပ္တန္အသစ္က်ပ္ခြၽတ္တစ္႐ြက္စီကိုယူဖို့ ေမ်ာ္ေန ၾကမယ့္  ကေလးေတြရဲ႕မ်က္ႏႇာေလးေတြကို ကိုဘေမာင ျမင္ေယာင္လာ မိတယ္။    ။

ေနထြတ္

————————–

ေရႊစည္းစိမ္မဂၢဇင္း။ အမႇတ္ ၁၃၊ ဇြန္လ၊ ၁၉၉၇။
——————————-

———————————

ေရႊအျမဴေတမဂၢဇင္း။ အမႇတ္ ၆၃၊ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၁၉၉၅။
—————————————

ေနထြတ္
————————————-
ရုပ္သံမဂၢဇင္း။ ႏို၀င္ဘာလ၊ ၁၉၉၆။

————————————–

——————————-

ေ႐ႊအျမဴေတမဂၢဇင္း။ အမႇတ္ ၇၈၊ ဧၿပီလ၊ ၁၉၉၆။

ခံစားသူအႀကိဳက္၀တၳဳတိုမ်ား (ပထမတြဲ)။ ၁၉၉၆။

ေက်ာပိုးအိတ္ကိုလက္ကဆြဲကာ ကားငယ္တစ္စီးေပၚတက္ လိုက္သည္။ ယင္းမာပင္လား၊ ပုလဲလား၊ ဂန့္ေဂါလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ့အတြက္ေတာ့ သိပ္မထူးျခားလႇပါ။ ကားငယ္ေလးသည္ တအိအိျဖင့္ လမ္းမေပၚ ေ႐ႊ႕တက္လာခဲ့သည္။ အေနာက္သို့။

မၾကာခင္ လက္ပံေတာင္းေတာင္သည္ သူ့အား စိမ္းစိမ္း၀ါး၀ါး ၾကည့္ေနသည္ကို ျမင္လာရသည္။ လြန္ခဲ့ေသာကိုးႏႇစ္ခန့္က သူ ဤ ေတာင္ေပၚတက္ခဲ့ဖူး၏။ တကယ့္ကိုေအးေဆးစြာ အပူအပင္ အေၾကာင့္ အက်မဲ့စြာ။ တမာပင္တန္းက တိုး၀င္လာသည့္ ေလစိမ္းမ်ားသည္ သူ့အိမ္နံရံမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ကားေလးသည္ သူငယ္စဥ္ကအတိုင္းပင္ ႐ြာလယ္တခ်ိဳ႕တြင္ ရပ္နားတတ္၏။ ၿပီးေတာ့ တအိအိေအာ္ျမည္ကာ ေျပးထြက္လာတတ္ျမဲျဖစ္သည္။

တယ္ပင္ကန္႐ြာတြင္ ကားရပ္ေတာ့ ေရဆင္းေသာက္ျဖစ္သည္။ ေရကေပါ့သလို၊ ငန္သလို သူ့အတြက္ ဤေရသည္ အရသာမေျပာင္းလဲ ေသးပါ။ အရင္ကေတာ့ ဤေနရာ၊ ဤ႐ြာမ်ားသည္ သူ့အတြက္အစိမ္း သက္သက္။ အခုေတာ့ သူ့အတြက္ အစိတ္အပိုင္းေတြသာ ျဖစ္လာခဲ့ သည္။ ႐ြာဘက္ အသြားလမ္းေပၚမႇာေတာ့ ေကာဇီးပင္ႀကီး၊ ေ႐ႊေညာင္ပင္၊ အုန္းေတာ၊ သီးကုန္း၊ ေတာင္သရက္၊ လက္ပံေတာတဲ့။ ေ႐ႇးလူႀကီးမ်ား ဘယ္ေလာက္ သဘာ၀ကို ျမတ္ႏိုးလိုက္ၾကသလဲ။

တကယ္ေတာ့ သူ့႐ြာမႇာ အေ႐ႇ႕ေျမာက္ဘက္ ေၾကးစင္ေတာင္၊ စံပယ္ေတာင္၊ အေ႐ႇ႕ေတာင္ဘက္ ဖိုလ္၀င္ေတာင္ေၾကာမ်ား၏ အေနာက္ ေျမာက္ဘက္ ေအာက္ဘက္ေျမနိမ့္၀ႇမ္းတြင္ တည္႐ႇိျခင္းျဖစ္၏။ အေနာက္ ႐ိုးမအရိပ္ကလည္း အတန္ငယ္ျဖန့္က်က္ထားေသးသည္။ ႐ြာကိုပတ္ ေနသည့္ ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ေတာ့ ႐ြာနံ့မ်ားရလာ၏။ မန္က်ညး္ပင္နဲ့ အုန္းပင္မ်ားၾကားမႇ တိုးထြက္လာတဲ့ေလ။

ေမႊးလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း၊ ေသာင္ျပင္အစပ္တြင္ ႐ြာကလူအမ်ား ေသာက္ေရခပ္ေနၾကသည္။

သူ့ကို သိသူတခ်ိဳ႕က ႏႈတ္ဆက္ၾက၏။ ေနာက္ေပါက္ကေလးမ်ား မႇာ သူ့အား ေကာင္းေကာင္းသိပံုမရ။ သူ့ကို စူးစမ္းသြားၾက၏။ သူသည္ လက္ယက္ေရတြင္းကေလးမႇ စိမ့္ထြက္လာေသာ ျဖဴလဲ့လဲ့ေရကို အ႐ိုး ႐ႇည္အုန္းမုတ္ခြက္ျဖင့္ ခပ္ေသာက္လိုက္၏။ ၿမိဳ႕ေတာ္ေရေပးေရးဌာနက ေပးေ၀ေသာေရႏႇင့္ ေရသန့္ဗူးမ်ားစြာကိုသာ အကြၽမ္းတ၀င္ေနခဲ့သူမ်ားအဖို့ ဤေရသည္ အနည္းငယ္ အမႈန္ပါçပါမည္။ အနံ့အနည္းငယ္ ႐ႇိပါမည္။ သို့ေသာ္ သူ့အတြက္ကား ဤေရသည္ ေရအစစ္ျဖစ္၏။ အုန္းမႈတ္ခြက္ အန့ံေလးကလည္း ေမႊးသည္။ ေအးလည္းေအးစိမ့္သည္။

တစ္မႈတ္၊ ႏႇစ္မႈတ္၊ သံုးမႈတ္။
ဗိုက္ျပည့္သြား၍သာ ရပ္လိုက္ရသည္။ သူမ၀ေသးပါ။ ႐ြာဆီ အသြား သဲလမ္းေလးသည္ ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္ႏႇင့္ ခ်စ္စရာေလး ျဖစ္သည္။ ႐ြာလမ္းမ်ားတြင္ သူ့အားေတြ႕တူတိုင္းက ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ၾက သည္။ အလပသလႅာပ ေျပာၾကသည္။ အဘိုးအိမ္သို့ သူအရင္၀င္သည္။ အဘိုးကား သူ့အား သိပ္မႇတ္မိဟန္မတူ။ အဖိုးအသက္က ၉၀ ပင္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ ၀မ္းကြဲအစ္မမ်ားႏႇင့္ အစ္ကိုမ်ား၊ ေဒၚႀကီး၊ ေဒၚေလးမ်ားက သူ့အား စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာၾကသည္။ သတိရသည့္အေၾကာင္း၊ ႐ြာမႇာ ၾကာၾကာေနဖို့အေၾကာင္း၊ အရင္ကလို ေန့တိုင္းထမင္းလာစားဖို့ အေၾကာင္းမ်ား။

သူတို့အားလံုး သူမႇတ္မိေနသည့္ ပံုရိပ္မ်ားထဲလို မဟုတ္ေတာ့။ ဆံပင္ေတြ ျဖဴသူကျဖဴကုန္ၿပီ။ အသားအေရ က်သူက် ကုန္သည္။ သူငယ္စဥ္က စက္ေရပိုက္ႀကီးကို လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ့ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ထမ္းသြားတတ္သည့္ ၀မ္းကြဲအစ္ကိုမႇာ အခု ေတာ့ သာမန္အေနအထားျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ဇရာသည္ သူ႐ြာမႇာမ႐ႇိခင္အေတာ အတြင္း သူ့ပတ္၀န္းက်င္အေဟာင္းအား အေတာ္ႀကီး ျပဳျပင္သြား ခဲ့သည္။ သူ့ရင္သည္ တလႇပ္လႇပ္ခုန္ေန၏။ တစ္နာရီခန့္ၾကာၿပီးေနာက္ သိမ္ဘက္ကို သူျပန္လာခဲ့သည္။

ငယ္စဥ္ကလမ္းမ်ားတြင္ အက်ယ္ဆံုးဟုထင္ခဲ့ေသာ အိမ္ေ႐ႇ႕ လမ္းမႀကီးကား သူ့ေျခငါးလႇမ္းစာပဲ႐ႇိ၏။ ငယ္စဥ္က အေဖ၊ အစ္ကိုမ်ား ျဖင့္ သံ႐ိုက္၍ကာရံခဲ့ရေသာ ႏႇစ္တစ္လက္မ ၀န္းထရံအသစ္ႀကီး ခ် စား၍ၿပိဳလဲေနၿပီျဖစ္ေသာ သစ္သားအေဟာင္းတန္းေလးမ်သာ ျဖစ္ေန၏။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းအား၍ အစ္မႏႇင့္အတူ ျမက္ေပါက္ရေသာ အိမ္ ေနာက္ေဖးမႇ သလင္းက်ယ္ႀကီးမႇာ ဖ်ာႏႇစ္ခ်ပ္စာ ႐ႇိေနေလသည္။ အစ္ကိုျဖစ္သူႏႇင့္ ေန့စဥ္ ေရထမ္းျဖည့္ဖို့ အျမဲတြက္ကပ္ခဲ့ရသည့္ အုန္းပင္ေျခရင္းမႇက စဥ့္အိုးႀကီးမႇာ မယံုႏိုင္စရာ ေသးေသးေလးျဖစ္ ေန၏။ ႐ြာတြင္ အရင္က တစ္ခုတည္းေသာ ကြၽန္းပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးမႇာ ေရနံေခ်းမ်ား ေျခာက္ေသြ႕ေနၿပီး အလြန္အက်ည္းတန္လႇသည္။

အိမ္ ပတ္၍ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏႇင့္ တူတူပုန္းတမ္းကစားေသာအခါ ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴေပၚတြင္ ေရနံေခ်းမ်ား အျမဲေပတတ္၍ အေမဓာတ္ဆီႏႇင့္ခြၽတ္ကာ ေလ်ာ္ဖြပ္ခဲ့ရသည္မႇာ သူ့မူလတန္းႏႇင့္ အလယ္တန္းေက်ာင္း တစ္သက္စာ ျဖစ္သည္။ အေမက အေဖႏႇင့္မတူ၊ အေဖက တစ္ခြန္းဆိုတစ္ခြန္း ေျပာခဲသည္။ ႐ိုက္ခဲသည္။ ႐ိုက္ရင္လည္း နာေအာင္႐ိုက္၏။ သူ အျပစ္တစ္စံုတစ္ခုခုလုပ္လာတိုင္း အေမသည္ တစ္္တြတ္တြတ္ေျပာမၿပီး တတ္။ ႐ိုက္ရင္လည္း လက္၀ါးကိုခံုး၍ မနာေအာင္ ႐ိုက္ေလ့႐ႇိသည္။ အေမသည္ သူ ကိုးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀တိုင္ေအာင္ သနပ္ခါးလိမ္း၍ အုန္းဆီလိမ္းေပးကာ ေခါင္းဖီးေပးဆဲျဖစ္သည္။

ေႏြဦးေပါက္ရင္ အိမ္ေ႐ႇ႕က ပန္းႏုေရာင္ပန္းမ်ား အဆုပ္လိုက္ ပြင့္တတ္ေသာ ဖြားဖက္ေတာ္ အပင္ႀကီးမ်ားမ႐ႇိေတာ့ပါ။ အိမ္မႇာ တစ္စံု တစ္ခုဟာေနသလိုျဖစ္၏။ အိမ္ေပါက္၀တြင္ ညီမငယ္ထိုင္ေန၏။ သူ လူပ်ိဳေပါက္ ဘ၀ကမႇ ေက်ာင္းစေနခဲ့ရေသာ သူ့ညီမသည္ သူအိမ္မႇာ မ႐ႇိေသာ ကာလတစ္ခုတြင္ အပ်ိဳႀကီးဖားဖား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ညီမက သူ့အားျမင္သည္ႏႇင့္ အိမ္ထဲကို ၀မ္းသာအားရ ေျပး၀င္သြား၏။

အိမ္ထဲ မႇာေတာ့ အရင္တုန္းကအတိုင္း ဖြဲ႕စည္းပုံမေျပာင္းလဲ။ အလႇဴတုန္းက ႐ိုက္ခဲ့ေသာ ဓာတ္ပံုကားႀကီးကား ဟိုဟိုသည္သည္ ခ်ိတ္ထားျမဲျဖစ္သည္။ မိသားစုဆယ္ေယာက္ပုံ။ အလႇဴတုန္းက ႐ြာလမ္းမေပၚ စီတန္းလႇည့္စဥ္ အေဖကသပိတ္လြယ္၍ အေမက သကၤန္းပန္းအိုးေပြ႕ကာ ဓာတ္ပံုဆရာ ဆီသို့ ၿပံဳးၾကည့္ေနၾကသည္။ ေနာက္တစ္ပံုမႇာ အလႇဴမ႑ပ္မုခ္၀၌ ႐ႇင္ေလာင္းျဖစ္သည့္ ညီေတာ္ေမာင္က ျမင္းညိဳႀကီးေပၚစီး၍ အေဖႏႇင့္ အေမက ေအာက္မႇာရပ္ေနၾကသည္။ အားလံုးၿပံဳးေနၾကသည္။ ဓာတ္ပံုထဲ တြင္ အေမ့မ်က္ႏႇာသည္ ၾကည္ႏူးမႈအတိျဖင့္ ၾကည္လင္ေနေလသည္။

အိမ္ထဲက အေနာက္ဖက္အခန္းေလးမႇာ အစ္မအခန္းျဖစ္၏။ သူအိမ္က ဒုတိယထြက္ခြာစအခ်ိန္က အစ္မသည္ သူတို့ေမာင္ႏႇမတစ္စု အတြက္ ဒုတိယအေမျဖစ္သည္။ အေမႏႇင့္တူေသာ အစ္မႀကီးျဖစ္၏။ အခုေတာ့ အစ္မသည္ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္ကာ တစ္ရပ္တစ္ေက်းမႇာ ခင္ပြန္းသည္၊ သားတစ္ေယာက္ႏႇင့္အတူ အသိုက္အၿမံဳခြဲခဲ့ေလသည္။

သည္ဘက္ တန္းလ်ားႏႇစ္ခုံက အစ္ကိုႏႇစ္ေယာက္၏ အိပ္ယာ ေနရာျဖစ္၏။ သူမႇတ္မိေနပါေသး၏။ လြန္ခဲ့ေသာဆယ္ႏႇစ္ေက်ာ္က သူတို့ ညီအစ္ကိုသံုးေယာက္ ဤတန္းလ်ားေပၚတြင္ ညစဥ္အတူ အိပ္ခဲ့ၾက၏။ တစ္ခုေသာ ေတာ္သလင္းညတစ္ညတြင္ အိမ္မႇာေမြးထားသည့္ မိက်န္ ဟူေသာ ေခြးမေလးထံသို့ လူပ်ိဳလာလႇည့္၍ တစ္ညလံုးရန္ျဖစ္ေနၾကေသာ ေခြးတစ္သိုက္အား ညီအစ္ကုိသံုးေယာက္ ေခ်ာင္း႐ိုက္ခဲ့ဖူးၾက၏။ အခုေတာ့ ထိုေခြးေလး ဆံုးခဲ့သည္မႇာကိုက မႇတ္မႇတ္ထင္ထင္ ကိုးႏႇစ္နီးပါး႐ႇိခဲ့ၿပီ။ အစ္ကိုအႀကီးဆံုးမႇာကား သားသမီးသံုးေယာက္ႏႇင့္ ၿမိဳ႕ငယ္တစ္ၿမိဳ႕မႇာ ေရာက္႐ႇိအေျခခ်သြားခဲ့သည္။ အစ္ကိုငယ္ကေတာ့ သူ့ဘ၀၏ အျမင့္ဆံုး အေနအထားတစ္ခုမႇ ျပန္က်လာကာ အိမ္ေထာင္သည္အျဖစ္ျဖင့္ အေမ့ နားတြင္ ျပန္ေရာက္ေနသည္။ ညီငယ္သည္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ တြင္ သူ့အားႏႈတ္မဆက္၀ံ့ဘဲ ၾကည့္ေနေလသည္။

သူသည္ ေနာက္ေဖးသို့၀င္ကာ အိမ္ေျမာက္ဖက္ သနပ္ခါးၿခံ ထဲက ႐ႈခင္းေတြကို တစ္၀ၾကည့္ေနမိ၏။ မၾကာမီ ညီမသည္ သူမျမင္ဖူး ေသးေသာ တူ၊ တူမမ်ားကို ေပြ႕ခ်ီကာ အနားသို့ေရာက္႐ႇိလာသည္။ သူ့အား စကားစဖို့ခက္ေနဟန္တူ၏။

”တစ္ေန့က ယင္းမာပင္မႇာ မေဒၚလီႏႇင့္ေတြ႕တယ္။ ေမာင္ေမာင့္ ကို ေမးေနေသးတယ္။ သူတို့ ယင္းမာပင္ကို ျပန္ေျပာင္းလာတာ တဲ့”
ညီမက သူ့ကို အေဖအား ေဒၚေလးတို့ေခၚသလို အစ္ကုိျဖစ္သူ အား ေမာင္ေမာင္ဟု ေခၚသည္။ ညီမက သူႏႇင့္ေဒၚလီတို့၏ အထက္ တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ဇာတ္လမ္းကို သိထားပံုရေလသည္။ ေဒၚလီ တစ္ေယာက္ ဘာေတြလုပ္ေနပါလိမ့္။

အိမ္ေထာင္က်သြားေလၿပီလား။ က်ခဲ့ရင္ေကာ ထိုခင္ပြန္းႏႇင့္ အဆင္ေျပပါေလစ။ သို့ေသာ္ ”ေၾသာ္” တစ္လံုးသာ သူ့ႏႈတ္က ေရ႐ြတ္႐ုံသာ႐ႇိေလသည္။ ညီမက သူ့အား ၿပံဳးစိစိႏႇင့္ ၾကည့္ေနေလသည္။ ေသခ်ာပါသည္။ ဆယ္ႏႇစ္ႏႇစ္ခန့္ မိသား စုတစ္ခု၏ အရိပ္ထဲတြင္ အတူတူေနထိုင္ခဲ့ၾကသည့္ သည္ညီအစ္ကို ေမာင္ႏႇမမ်ားၾကားတြင္ ေျပာစရာစကားေတြ အမ်ားႀကီး႐ႇိပါလိမ့္မည္။ သို့ေသာ္ သူတို့အဖို့ကား စိမ္းေန၏။

”အေမ ေကာ”
သူ့ညီမအား ေမးလိုက္သည္။ ညီမက ေနာက္ေဖးအိမ္ခန္းထဲသို့ ñႊန္ျပသည္။ ညီမငယ္၏ မ်က္၀န္းမ်ား ညိဳ႕ေနသည္ကို သူသတိထားမိ လိုက္၏။

အခန္းမႇာ လံုခ်ည္မ်ား၊ အ၀တ္အထည္မ်ားျဖင့္ ႐ႈပ္ပြေန၏။ ျပတင္းေပါက္မႇာ ခပ္ဟဟသာဖြင့္ထား၍ အလင္းေရာင္သိပ္မ႐ႇိ။

”အေမ ေနမေကာင္းဘူးလား”

အေမက ခပ္ယဲ့ယဲ့ သူ့အားျပန္ၾကည့္သည္။ အေမသည္ သားသမီး႐ႇစ္ေယာက္၏ အေမျဖစ္သည္။ ေလာကဓံ၏ ဆူႀကံဳနိမ့္ျမင့္မ်ား ကို ခါးစီးယူခဲ့သူျဖစ္သည္။ အစ္ကိုငယ္အားမီးဖြားစဥ္က အေမခုနစ္ရက္ လံုးလံုး သတိေမ့ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုစဥ္ အေဖ မႏၲေလးမႇာ ေနာက္အိမ္ေထာင္ ႐ႇိသည္ဟု ၾကားသိရစဥ္က ေရနံဆီပုလင္းလိုက္ေသာက္လိုက္၍ ေဆးကု သခဲ့ရဖူးသည္။ ႏႇလံုးေရာဂါျဖစ္လုဆဲမႇာ ညီမငယ္ကို အသက္ ၄၅-ႏႇစ္ေက်ာ္မႇ ဗိုက္ခြဲေမြးခဲ့ရသည့္ အေမျဖစ္သည္။ အေမ၀မ္းသာေနသလား၊ ၀မ္းနည္းေနသလား။
အေမ့ကို အနည္းငယ္ပူမိသည္။

”အေမ ေဆးမထိုးဘူးလား” အေမကေခါင္းယမ္းသည္။ အေမ့ အသားအေရကို ညိဳမည္းေနသည္။ သူခုႏႇစ္သားအ႐ြယ္က ဖိုလ္၀င္ေတာင္ ပြဲမႇာ အတူလည္ခဲ့ ၿပံဳးေပ်ာ္ခဲ့သည့္ အသက္ ၃၅-ႏႇစ္အ႐ြယ္ အေမ မဟုတ္ေတာ့ၿပီ။
”ဘာမႇ မျဖစ္ပါဘူူး။ ေပ်ာက္သြားမႇာပါ။”

အေမ့ေဘးတြင္ ေသြးေဆးပုလင္းႏႇင့္ ကြမ္း႐ြက္ျပဳတ္ရည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဒီေဆးေတြက သူငယ္စဥ္က ဖ်ားနာခဲ့စဥ္က အေမကိုယ္တိုင္ တိုက္ေကြၽးကုသခဲ့သည့္ ေဆးနည္ေတြပဲ ျဖစ္သည္။

”ေဆးထိုးရင္ ေငြႏႇစ္ရာကုန္မႇာ၊ ကိုယ့္မႇာ ဘာ၀င္ေငြမႇ႐ႇိတာ မဟုတ္ဘူး၊ မင္းေကာ အလည္ျပန္လာတာလား။”
အေမ့အသံက ေျပးလာသူတစ္ေယာက္၏ ေမာေနသည့္အသံမ်ိဳး ျဖစ္၏။ အေမအိပ္ေနသည့္ ခုတင္လက္ရမ္းေပၚ သူလက္တင္လိုက္ေတာ့ ဖံုမႈန့္မ်ားစြာကို စမ္းမိေလသည္။

”မင္းျပန္လာေတာ့မယ္လို့ အေမ့စိတ္ထဲက အလိုလိုထင္ေနမိလို့ ေမ်ာ္ေနတာ တစ္ပတ္ေလာက္႐ႇိၿပီ”
အေမ့အသံက တုန္ရီေန၏။

သူ ႐ြာမျပန္တာၾကာၿပီ။ ၿမိဳ႕ျပ၏ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားထဲ စီးေမ်ာသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ အခ်ိန္မ်ား၊ ေငြစကၠဴမ်ားကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေက်နပ္ခဲ့သည့္ သူ့ပံုရိပ္ကို သူျပန္ျမင္လာခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ အေမ့နားမႇာ သံုးႏႇစ္ေက်ာ္ မေနႏိုင္ခဲ့သူ။

အခန္း၏ အထပ္သားနံရံဆီသို့ သူအၾကည့္လႊဲလိုက္၏။ သူ့မ်က္ရည္ေတြ အေမမျမင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပ။
အခန္းနံရံေပၚက သူငယ္ငယ္ကဆြဲခဲ့သည့္ ေျမျဖဴျခစ္အ႐ုပ္ ကေလးမ်ားက သူ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို ေမ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ေန ၾကေလသည္။    ။

ေနထြတ္

—————————————————————————

(ေမ၊ ၁၉၉၈ မႇာေရးခဲ့ျပီး မေဟသီမႇာ စိစစ္ေရးအပယ္ခံရပါတယ္။ ေနာက္ ၂၀၀၆ မွာ ဂ်ပန္ကထုတ္တဲ့ မိုးေသာက္ၾကယ္စာေစာင္မွာ ေဖာ္ျပခံရျပီး ၂၀၀၇ မႇာ ျမန္မာမီဒီယာအသင္း(ေနာ္ေ၀)က ထုတ္တဲ့ ဥဒါန္းစာေစာင္မႇာ အပယ္ခံရတဲ့ စာအျဖစ္ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။)
—————————————————————————

မေအးမဆိုတာက ဒီရြာသူ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕ေယာက်္ားကိုဆယ္ ျပားက ၿမိဳ႕ကေခၚလာတာလိုလို လမ္းၾကံဳဆဲြတာလိုလိုနဲ့ အတည္ညား သြားၾကတာ။ ႐ုပ္ရည္ေလးက သနားကမား၊ ခႏၶာကိုယ္အခ်ဳိးအစားက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေျပေျပျပစ္ျပစ္ရႇိတယ္။ ကိုဆယ္ျပားအသားမည္း သေလာက္ သူက အသားလတ္လတ္ရယ္။ အသက္ကလည္း အနည္းဆုံး ေျခာက္ႏႇစ္ခုနစ္ႏႇစ္ေတာ့ ငယ္ပုံရတယ္။ ဆယ္ႏႇစ္၊ ဆယ့္ငါးႏႇစ္ေလာက္ ေတာ့ၾကာခဲ့ၿပီေပါ့။ မေအးမေရာက္လာခါစတုန္းကေတာ့ တကယ့္အပ်ဳိ ေပါက္အရြယ္ေလး။

ဒီတုန္းကေတာ့ သူ့ေခတ္လို့ေျပာရမလားပဲ။ ကိုဆယ္ျပားက အရႇာအေဖြေကာင္းေတာ့ ေငြႏႇယ္ေၾကးႏႇယ္၊ ဘဟာ့ႏႇယ္ေတြေပါတယ္ ဆိုရမႇာပါ။ ကိုဆယ္ျပားက အမ်ားတကာလို လက္ေၾကာတင္းေအာင္ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့သူ မဟုတ္ေပမယ့္ မုိင္ႏႇစ္ဆယ္ေလာက္ေ၀းတဲ့ၿမိဳ႕ကို အေရာက္အေပါက္ရႇိတယ္။ စပ္စပ္စုစုရႇိတယ္။ ကုလားပဲတို့၊ ႏႇမ္းတို့၊ ၾကက္သြန္ေျမပဲတို့ ရာသီထြက္သီးႏႇံေတြကို တစ္၀က္ေငြေခ်စနစ္နဲ့ ၿမိဳ႕က ပဲြ႐ုံကိုသြင္းတယ္။ ဒီအရပ္မႇာက ဒီလိုသီးႏႇံစားေတြ မရႇိၾကေသးေတာ့ အဲဒီေခတ္အခါကေတာ့ ကိုဆယ္ျပားတစ္ေယာက္ ၀င္ေငြကိုေျဖာင့္လို့။ အဲနည္းနည္းေတာ့ ပင္ပန္းတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ကိုဆယ္ျပား မပ်င္း အားဘူး။ ေအးမေလးမ်က္ႏႇာရႇိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေအးမေလးၾကည့္တတ္တဲ့ ေငြလည္းရတယ္မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ မေအးမတို့မႇာ ေခ်းမယ့္ငႇားမယ့္ သူနဲ့ ကူမယ့္ညီမယ့္သူနဲ့ မ်က္ႏႇာပန္းပြင့္လုိက္တာလြန္ပါေရာ။

ကေလးႏႇစ္ေယာက္ရလာေတာ့ မေအးမတို့ေခတ္ကကုန္ေနၿပီ။ အလုပ္ကလည္း မ်က္စိနားတစ္ခ်ဳိ႕ ပြင့္ကုန္ၾကေတာ့ ပဲြစားေတြမ်ားလာ ၿပီကိုး။ ကိုဆယ္ျပားကလည္း သြားရင္းလာရင္း အယိုအဖိတ္ေတြမ်ား လာတာလည္းပါေပမေပါ့။ အငယ္ကေလးေတာင္ ၆ ႏႇစ္သားရႇိခဲ့ၿပီ။ ေနာက္ထပ္လည္း ကေလးမရေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ေလ ကေလးေတြေတာင္ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္း မထားႏုိင္ဘူးျဖစ္လာတယ္။ ဒါကလည္း ရပ္ဓေလ့ရြာဓေလ့လိုျဖစ္ေနေတာ့ ေက်ာင္းကို သိပ္စိတ္ မ၀င္စားတာလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကိုဆယ္ျပားမႇာလည္းအရက္ကေလး တျမျမ။ ဒီေတာ့လည္း မေအးမနဲ့ ညတုိင္းလို စကားမ်ားေနေတာ့တာကိုး။ တကယ္လို့ သူတို့ေျမာက္ဘက္က ေခ်ာင္းႀကီးသာစကားေျပာတတ္ရင္ သူတို့လင္မယားရဲ႕ အတြင္းေရးကို ဒီထက္ပိုသိဦးမယ္။

တစ္ေန့ေတာ့ အျဖဴေရာင္ မႇန္လုံကားေလးတစ္စီး မေအးမတို့ အိမ္ေဘးေရဆိပ္လမ္းေပၚ လာရပ္တယ္။ ကားကဂ်စ္ကားလိုပဲ။ ဘာရယ္ ေတာ့ မသိၾကဘူး။ ကေလးေတြနဲ့ လူႀကီးတစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကားဆိုတာကို အနီးအနားတစ္၀ိုက္မႇာ ျမင္ရခဲေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ၀ိုင္းအုံေနတာေပါ့။ ကားေပၚက ပထမဆုံးလူတစ္ေယာက္ဆင္းလာတယ္။ အဲဒီလူက ကား ေလးရဲ႕ ေနာက္ဘက္က တံခါးကိုသြားဖြင့္တယ္။ ရြာက ကေလးေရာ လူႀကီးေရာ အဲဒီလူလုပ္တာကို အထူးအဆန္းၾကည့္ေနၾကတာၿငိမ္လို့။ ေနာက္တံခါးက ပထမလူတစ္ေယာက္ဆင္းလာတယ္။ လူေတြလည္း မတုိင္ပင္ရဘဲ အဲဒီေနာက္လူကို ၿပိဳင္ေငးေနၾကျပန္တယ္။ ဒီလူက ကားေမာင္းတဲ့သူထက္ အဆင့္ပိုျမင့္တယ္ဆိုတာ သိလုိက္ၾကၿပီေလ။ လူပုံလည္းၾကည့္ပါဦး။ ဆံပင္က ဆီေတြထဲႏႇစ္လာခဲ့သလား ေအာက္ေမ့ရ တယ္။ နဖူးေျပာင္ေျပာင္။ မ်က္မႇန္က အညိဳေရာင္ေရႊကိုင္းတပ္နဲ့။

သူ့ေနာက္က တစ္ေယာက္ထပ္ဆင္းလာတယ္။ အဲဒီအခါမႇာ လူေတြ အံ့အားသင့္ကုန္ၾကတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ အသားကျဖဴၿပီး နီစပ္စပ္၊ အရပ္ကလည္း နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုဆယ္ျပားတို့ လက္ခုပ္တစ္ေဖာင္ ေလာက္ရႇိမယ္။ ဆံပင္ေတြ အေမႊးေတြက ေရႊနီ၀က္လုိပဲ။ နီရဲရဲနဲ့ အ ေတာ္သန္တယ္။ မ်က္လုံးေတြကျပာသလို၊ စိမ္းသလို ေၾကာင္ေတာင္ ေတာင္နဲ့၊ လဲ့လို့၊ ႀကိဳးနက္ႀကီးတန္းလန္းနဲ့မ်က္မႇန္က ရင္ဘတ္ေပၚမႇာ တဲြလဲက်ေနတယ္။ ေဘာင္းဘီက ကေလးေတြလိုတိုနံ့နံ့ေလး။ ရႇပ္အက်ႌ လက္တုိကလည္း အပါးကေလး။ ရင္ဖြင့္ၿပီး၀တ္ထားေတာ့ ရင္ဘက္က အေမႊးေတြက ေမ်ာက္၀ံတစ္ေကာင္လို ဗရဗ်စ္ႀကီးေပါ့။ အသားျဖဴတာ လူျမင္ေအာင္လို့ေနမႇာဆိုၿပီး ရြာကလူတစ္ခ်ဳိ႕က ထင္ၾကတယ္။ ႐ႇဴးဖိနပ္က ေတာ့ အေရာင္မရႇိေတာ့ပါဘူး။ ပထမဆုံးကား ေနာက္ခန္းထဲက ထြက္ လာတဲ့လူႏႇစ္ေယာက္က စကားစေျပာတယ္။ ေျမပုံစာရြက္တစ္ခုကိုလည္း ၾကည့္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခ်ာင္းစပ္ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္ၿပီး စကားေျပာ ၾကျပန္တယ္။ ရြာကလူေတြဘယ္သူမႇ နားမလည္ၾကဘူး။ လူႀကီးပိုင္း တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ တစ္လုံးစ၊ ႏႇစ္လုံးစက်က္မိတယ္ထင္ရဲ႕။ ဒါအဂၤလိပ္ စကားပဲတဲ့၊ ဒီလူကေတာ့ ”ဘုိ” စစ္စစ္ပဲျဖစ္မယ္လို့ေျပာၾကတယ္။ ကေလးေတြကေတာ့ ဒီ ”ဘို” ဆိုတဲ့ လူႀကီးကို အထူးအဆန္း ၀ိုင္း အုံၾကည့္လုိက္၊ ဟိုကျပံဳးၿပီး လက္ျပတုိင္း ”၀ါး” ကနဲ ရယ္လုိက္နဲ့ ပဲြက်ေနၾကတယ္။ ဆံပင္ဆီနစ္ေနတဲ့လူႀကီးက အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္၊ ငါးဆယ္ေလာက္ပါပဲ။ သူက စကားပိုက်ယ္တယ္။ စကားေျပာရင္လည္း ”အင္” ၊ ”အယ္” နဲ့ ႐ႈပ္ေနတာပဲ။ အရပ္ရႇည္ႀကီးနဲ့ ”ဘို” ဆိုတဲ့ လူကိုေတာ့ အသက္မမႇန္းႏုိင္ၾကဘူး။ သူက ရႇက္တတ္လို့နဲ့ တူတယ္ေပါ့ စကားကို ပါးစပ္လႈပ္႐ုံပဲ ေျပာတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အနီးအနားက ကမ္းပါးယံထိပ္မႇာ ႐ႇိေနတဲ့ ကိုဆယ္ျပားတို့ မေအးမတို့အိမ္ထဲ၀င္သြားၾကတယ္။ လူေတြကေတာ့ ကိုဆယ္ျပားတို့အိမ္၀န္းထဲမႇာ အျပည့္ပဲ။ ဘုရားပဲြတုန္းက ၿမိဳ႕ကဇာတ္ မင္းသားေတြလာတုန္းကထက္ေတာင္ စည္တယ္ဆိုရမႇာပဲ။ နာရီ၀က္ ေလာက္ၾကာေတာ့ ျပန္ထြက္လာၾကတယ္။ လူေတြကလည္း သူတို့ကုိ မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ အကဲခတ္ေနၾကတယ္။ ကားျဖဴေလးကိုတအံ့တၾသ ကိုင္တြယ္ၾကည့္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြလူႀကီးေတြလည္း သိသိသာသာေရာ မသိမသာေရာ ခြာရႇဲသြားၾကတယ္။ သူတို့ကေတာ့ ပုံမႇန္ပါပဲ။ ကားတံခါး ဖြင့္၊ ကားထဲ၀င္ထုိင္ၿပီး လမ္းမအတုိင္း ေခ်ာင္းစပ္ကိုဆင္းသြားတယ္။ ေႏြခါဆိုေတာ့ ေခ်ာင္းေရက နည္းေနတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမႇ ဒီကားအသစ္စက္စက္လႇလႇေလးကို ေရထဲျဖတ္ေမာင္းလိမ့္မယ္လို့ မထင္ ၾကဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မႇာပဲ ကားက ေရထဲမႇာ ႏြားသိုးႏႇစ္ေကာင္အၿပိဳင္ ျဖတ္ေျပးသလို၊ ေ၀ါကနဲ လႇည္းလမ္းအတုိင္းေမာင္းသြားတယ္။ ကေလး ေတြလည္း ေခ်ာင္းေရထဲသူ့ထက္ငါ ေျပးၿပီးလိုက္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေလးေတြဆုိ ေခ်ာင္းဟိုဘက္ ေတာစပ္အထိေရာက္ေအာင္ ေတာင္ လုိက္ၾကည့္ၾကတယ္။

ကိုဆယ္ျပားနဲ့ မေအးမတို့အိမ္မႇာေတာ့ လူေတြရႇိေနၾကတုန္းပဲ။ ရြာထဲက လူႀကီးေတြလည္း ေရာက္လာၾကတယ္။ အရင္က ဒီလိုလူအမ်ား ရဲ႕ ဂ႐ုစိုက္တာ မခံရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မေအးမကေတာ့ ျပံဳးတုံးတုံးနဲ့၊ အသံစြာတာတာနဲ့ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီသတင္းဟာ၊ ဒီရြာမႇာတင္ မကေတာ့ဘူး။ ေခ်ာင္း႐ိုးတစ္ေလ်ာက္ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္အကုန္သိကုန္တယ္။

ေရဒီယိုေလးနားေထာင္၊ ၿမိဳ႕လူၾကံဳပါလာတတ္တဲ့ သတင္းစာ အေဟာင္းေလးေတြကို တစ္လေနမႇ ေလးငါးရြက္ေလာက္လႇည့္ငႇား ဖတ္ေနၾကတဲ့ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ဖက္စပ္ကပါတဲ့၊ လူႀကီးပိုင္းလည္လည္ ၀ယ္၀ယ္ရႇိခဲ့ဖူးသူေတြကလည္း ကုမၸဏီျဖစ္မယ္တဲ့။ လူငယ္ေတြကေတာ့ ကုမၸဏီဆိုတာ ဘာရယ္လို့မသိၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ကိုဆယ္ျပားနဲ့မေအးမတို့ စကားကပိုမႇန္မႇာပါ။ တစ္ေယာက္က ဒ႐ိုင္ဘာတစ္ေယာက္က စကားျပန္၊ တစ္ေယာက္က ႏုိင္ငံျခားက ”ဘုိ” စစ္စစ္တဲ့။ သူတို့က ႏုိင္ငံျခား ကုမၸဏီက ေရႇ႕ေျပးအဖဲြ႕ထဲကဆိုတာပါ သိလုိက္ၾကရတယ္။

မၾကာပါဘူး။ ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ ကားအသစ္ ေလးေတြေရာ၊ အသစ္ႀကီးေတြေရာ တဖဲြဖဲြေရာက္လာတယ္။ ကားအားလုံး ရဲ႕ တံခါးေတြမႇာ ကုမၸဏီတံဆိပ္ေရးထားတာ ႏႇစ္ခုစီပါတယ္။ ေျမထိုးတဲ့ ကားႀကီးေတြ ေျမသယ္ကားႀကီးေတြနဲ့ ရြာပတ္၀န္းက်င္မႇာညံေနတာပဲ။ လမ္းအသစ္ေတြေဖာက္တယ္၊ လူေတြလည္း သေဘာက်ၾကတာေပါ့။ ေႏြရာသီမႇာဆုိ ခ်ဳိင့္က်င္းေပါ၊ ေက်ာက္ခဲထူထုံးထူတဲ့၊ မုိးရာသီမႇာဆို ရြံ႕အုိင္ျဖစ္ေနတတ္တဲ့လမ္းေတြကို ျပင္ေပးတာကိုး။ သစ္ပင္ေတြခံေနတဲ့ အေကြ႕အေကာက္လမ္းေတြကို ေျဖာင့္ျဖဴးေနတဲ့ လမ္းမႀကီးေဖာက္ပစ္ တယ္။ ကားႀကီးေတြလည္းမနည္းဘူး။ ႏုိင္ငံျခားသား ”ဘို” ေတြလည္း မနည္းဘူး။

မၾကာလုိက္ပါဘူး။ မေအးမတို့ အိမ္ႏႇစ္လုံးထဲက ႏႇစ္ထပ္ပ်ဥ္ ေထာင္အိမ္ႀကီးဟာ သန့္ရႇင္းၿပီးေလေကာင္းရတဲ့ ”ဘိုတဲ” ျဖစ္သြားေတာ့ တာပါပဲ။ အိမ္ငႇားခဘယ္ေရြ႕ဘယ္မ်ရတယ္လို့ တိတိက်က်မသိရေပမယ့္ ကိုဆယ္ျပားကေတာ့ ကားေမာင္းဆရာေတြနဲ့ အရက္ကိုမိုးလင္းေအာင္၊ ေသာက္ႏုိင္လာတယ္၊ ၿမိဳ႕က ကားႀကီးေမာင္းဆရာေတြဆီကပါလာတဲ့ အေရာင္အေသြးစုံတဲ့ အရက္မ်ဳိးစုံလည္း မၾကာခဏေသာက္ႏုိင္လာခဲ့ တယ္။ ဟိုေျမသယ္ကားကလူႀကီးက မုန့္ဖိုးေပးလုိက္ ဟိုစက္ဆီယဥ္ေမာင္း ဆီက ရလုိက္နဲ့ေပါ့။ ေဟာ မေအးမဆိုလည္း ၾကံရည္ဖန္ရည္နဲ့မဟုတ္ လား။ လက္ဖ်ားမႇာေငြေတြသီးလို့။

ေန့လယ္ေန့ခင္းအားရင္ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ့ ထန္းလ်က္ခဲျမည္းရင္း ေတာအေၾကာင္း၊ ေတာင္အေၾကာင္း ေရာက္တတ္ရာရာေျပာတတ္တဲ့ လူႀကီးပိုင္း၊ လူလတ္ပုိင္းတစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေခ်ာင္းေျမာင္းဘက္၊ မုိင္ငါးဆယ္၊ မုိင္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္မႇာ ေရနံတူးဖို့ဆိုလား။ ေရနံေၾကာေတြ႕လို့ဆိုလား။ ေျပာေနၾကတာပါပဲ။ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ေရနံထြက္ရင္ေတာ့ အာရပ္ႏုိင္ငံ ေတြလုိ ခ်မ္းသာဦးမႇာပဲ၊ တို့မ်ားလည္း စက္ဆီ၊ ေရနံဆီေပါေပါနဲ့ ေဖာေဖာသီသီသုံးရၿပီ၊ လူတန္းေစ့ေနႏုိင္ေတာ့မႇာပဲ လို့ဆိုၿပီး ေတြး စိတ္ကူးယဥ္ေနၾကတယ္။

စိတ္ကူးအယဥ္ႏုိင္ဆုံးကေတာ့ မေအးမပဲ။ ေအးမတို့လူတန္းေစ့ ေနႏုိင္ၿပီကိုး။ မဂၢဇင္းေလးဘာေလး ဖတ္တတ္ၾကတဲ့ လူေတြကေျပာ ၾကတာေတာ့ မေအးမတို့က ေဒၚလာစားျဖစ္ေနတာတဲ့။ ေဒၚလာဆိုတာ ဘာရယ္လို့ဆိုတာ မယ္မယ္ရရသိတဲ့သူဆိုလို့ ရြာမႇာေတာ္ေတာ့္ကိုရႇား ပါတယ္။ ရြာေရႇ႕ပိုင္းက ၿမိဳ႕မႇာေက်ာင္းေနခဲ့ဖူးတဲ့ ဘဲြ႕ရေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ႏႇစ္ေယာက္ေလာက္သာ သိၾကတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ ၾကားဖူးခါ စတုန္းကေတာ့ ေဒၚလာဆိုတာ ေရႊဒဂၤါးလို့ပဲ ေအာက္ေမ့ၾကတဲ့သူေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ မိုးက်လာလို့ေတာင္သူေတြ ယာထြန္၊ ပ်ဳိးၾကဲအလုပ္မ်ား ေနၾကရေပမယ့္ ကိုဆယ္ျပားကေတာ့ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ့ ဓာတ္ဆီ၊ ဒီဇယ္ဆီ၀ယ္လက္ေတြနဲ့ တ႐ုန္း႐ုန္း၀ိုင္းျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကာလၾကာလာေတာ့လည္း ကိုဆယ္ျပားတစ္ေယာက္ထဲပဲ ၀ိုင္းျမဲလာ တတ္ခဲ့တယ္။ ေနထြက္ကေန၀င္ အရက္ဆုိင္၊ ထန္းရည္ဆုိင္မႇာ ေတးတ ဆိုဆိုနဲ့ေပါ့။ လူကလည္း အသက္ေျခာက္ဆယ္၊ အရက္ကြၽမ္းေနတဲ့ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္လို ေလလာရင္လဲမယ့္ပုံ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ မေအးမနဲ့ ကေလးႏႇစ္ေယာက္ကေတာ့ ”ဘုိ”ေတြနဲ့ ကားေတြလုိက္စီးလုိက္ ငါးႏႇစ္ ေနလို့မႇ တစ္ေခါက္မေရာက္ျဖစ္တဲ့ၿမိဳ႕ကို သုံးေလးရက္ျခားတစ္ေခါက္ လုိက္သြားလိုက္နဲ့။ ေရႊတဲြလဲ ေငြတဲြလဲနဲ့ တၿပံဳးၿပံဳးတေပ်ာ္ေပ်ာ္ေပါ့။ ခ်မ္းသာတဲ့ဒဏ္ကို ဆယ္ျပားတို့မခံႏုိင္ၾကရႇာဘူးလို့ လူႀကီးသူမေတြကေတာ့ မသိမသာေျပာၾကတယ္။

မိုးက်လာေတာ့ ေခ်ာင္းေရကႀကီးတတ္တယ္။ ရံဖန္ရံခါမ်ားဆို အလြန္ေဒါသႀကီးတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုပဲ လႈိင္းသံေတြက၀ုန္း၀ုန္း နဲ့ေပါ့။ အဲဒီမႇာပဲ ေခ်ာင္းကူးတံတားေဆာက္ဖို့ အစီအစဥ္အသစ္က မေအးမတို့အိမ္ေလးကို ဘိုတဲဆက္ျဖစ္ဖို့က ဖန္လာသလိုပဲ။ ေခ်ာင္းေရ က်ခ်ိန္ေလးမႇာ ေရဆည္ၿပီး သတၲဳပိုက္လုံးႀကီးေတြ အလ်ားလုိက္ခ်တယ္။ တံတားေဆာက္လမ္းေဖာက္နဲ့ ေနာက္ထပ္ေလးငါးလေလာက္  ကုမၸဏီက လူေတြ အဲဒီရြာအနီးတ၀ုိက္မႇာၾကာသြားတယ္။ တံတားကေတာ့ ယာယီ တံတားပါ။ ဒါေပမယ့္ ကား၊ လႇည္း၊ ႏြား ေမာင္းခ်င္သလိုေမာင္း ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပးလို့ရတယ္။

မေအးမတို့ လင္မယားလည္း ရန္ျဖစ္ဖို့ေငြေပးခုိင္းေတာင္ မျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။ ကိုဆယ္ျပားတစ္ေယာက္ကေတာ့ လုံးလုံးကို အရက္ ခ်ဳိးျဖစ္သြားခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မေအးမကေတာ့ တကယ္ပါရမီျဖည့္ဘက္ႀကီး လို ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပါပဲ။ သူကိုယ္တုိင္ကလည္း ဆံပင္ေတြေကာက္၊ အေမာက္ေတြတင္လို့ အရြယ္ကလည္း အရြယ္ေကာင္း၊ ကိုယ္ေနဟန္ ထားကလည္း ပါးပါးခ်ပ္ခ်ပ္ဆိုေတာ့ တကယ့္ၿမိဳ႕ႀကီးသူတစ္ေယာက္လိုပဲ။ ေနရိပ္ထဲမႇာ အေနၾကာေတာ့ ခပ္လတ္လတ္သူ့အသားအေရက ျဖဴႏု လာေပမေပါ့။ မႈံနံ့သာေတြ၊ ျခံဳပု၀ါေတြနဲ့သာဆိုရင္ အပ်ဳိမကေလးတမ် နဂိုေသြးႂကြၿပီး ”ဘုိ” ေတြ၊ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းေတြၾကားမႇာ သိပ္မ်က္ႏႇာပန္း ပြင့္၀င္ဆံ့ ေနေတာ့တာေပါ့။

အသိၪာာဏ္ပါ တိုးတက္လာတယ္လို့မ်ား ေျပာရမလားမသိဘူး။ မေအးမရန္မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ စကားလည္း ဖြာေလာင္ဖြာေလာင္မေျပာေတာ့ ဘူး၊ ရန္ျဖစ္ရမႇာလည္း ရႇက္တယ္၊ ေအာက္တန္းက်တယ္တဲ့ ဒီတစ္ႏႇစ္ ေလာက္အတြင္း ေျပာင္းလဲသြားပုံေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြမ္းယာကို ႏႈတ္ခမ္းလႇေအာင္ ရံခါရံခါစားတတ္လာတယ္။ ဒီကတည္းက ကိုဆယ္ ျပားနဲ့ မေအးမတို့ရဲ႕ လားရာဆန့္က်င္မႈကို တစ္ခ်ဳိ႕ကရိပ္စားမိလာၾက တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ့အိုးနဲ့သူ့ဆန္တန္ေနျပန္တာမ်ဳိး၊ ရန္မျဖစ္ဘဲ ၾကည္ျဖဴေနၾကတာမ်ဳိး ေတြးၾကည့္ျပန္ရင္လည္း တစ္မ်ဳိးႀကီးေပါ့ေလ။

အဲ ေနာက္သုံးလေလာက္ၾကာေတာ့ ကုမၸဏီေရႇ႕ေျပးအဖဲြ႕ စခန္းသိမ္းတယ္ဆိုလား။ လမ္းမႀကီးနဲ့တံတားႀကီးပဲ က်န္ရစ္တယ္။ ႐ုတ္တရက္ဆုိေတာ့ ကားသံလူသံ စည္ကားဆူညံေနတဲ့ ရြာလမ္းႀကီးဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ရြာထဲက ယားယားယားယားနဲ့ လူတစ္ခ်ဳိ႕လည္း ပ်င္းတိပ်င္းေျခာက္ျဖစ္ကုန္ၾကတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမႇ ဘာလို့ဆိုတာ မယ္မယ္ရရမသိၾကဘူး။ ေနာက္တစ္သုတ္ အတူးလာမယ္လို့လည္း ဆုိၾကတာပါပဲ။ အဲဒီမႇာတင္ မေအးမတို့လည္း ေဒၚလာစားဘ၀ တစ္ခန္းရပ္ပါေရာ။

ဒါေပမယ့္ မေအးမမႇာ ေရႊတဲြလဲေငြတဲြလဲ က်န္ရစ္တယ္။ ပစၥည္းပစၥယေလးလည္း ေတာ္ေတာ္အဖတ္တင္ခဲ့တယ္။ မေအးမတို့တင္ ဘယ္ကလိမ့္။ ရြာလမ္းမ တစ္ေလ်ာက္ အိမ္ေထာင္စုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လည္း၊ အေနအစား ေခ်ာင္လာခဲ့ၾကတာပါပဲ။
ႏႇစ္လေလာက္ၾကာလို့ ယာယီတံတားေအာက္က သံပိုက္လုံးေတြ သာ ကားႀကီးသုံးေလးစီးနဲ့ ျပန္လာသိမ္းသြားေရာ၊ တူးမယ့္အုပ္စုက ေပၚမလာေတာ့ဘူး။ ဘာလို့မ်ားပါလိမ့္လုိ့လဲ ေတြးၾကတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က ေတာ့ ေရနံမထြက္လို့ပဲလို့ ေျပာၾကတယ္။

ခက္တာက လူခ်င္းေတာင္ ယႇဥ္မရပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ အရက္ နံ့ေဟာင္တာေနတဲ့ အ႐ိုးေပၚအေရတင္မ်က္ႏႇာက ေဖာသြပ္ေနတဲ့ ယစ္ ထုပ္ႀကီးကိုဆယ္ျပားရဲ႕မိန္းမ မေအးမေလးကိုယ္၀န္ရႇိလာတာပါပဲ။ လူတစ္ ခ်ဳိ႕ကေတာ့ အံ့အားသင့္ၾကတယ္။ ခုနစ္ႏႇစ္၊ ရႇစ္ႏႇစ္ေလာက္ေနမႇ ေနာက္ တစ္ေယာက္ရလာတာဆိုေတာ့လည္း စဥ္းစားစရာပဲလို့ဆိုတဲ့လူေတြက ဆုိတယ္။ ကိုဆယ္ျပားနဲ့ေတာ့ ကေလးရႏုိင္မႇာ မဟုတ္ဘူးလို့လည္း အပိုင္တြက္တဲ့သူက တြက္ၾကတယ္ေလ။

သိတယ္မဟုတ္လား၊ အရပ္ဆိုတာက လိုတစ္မ်ဳိး မလိုတစ္မ်ဳိး၊ အေရမရ၊ အဖတ္မရ၊ အမနာပေျပာခ်င္ဆိုခ်င္ၾကသမို့လား။
ကိုဆယ္ျပား တစ္ေယာက္ကေတာ့ အရင္ကထက္ကို အရက္ ေတြပိုေသာက္ေနတယ္လို့ ထင္လာရတယ္။ ။

ေနထြတ္

————————————-

ျမန္မာ့ဓနမဂၢဇင္း ဇန္န၀ါရီလ၊ ၁၉၉၆။

————————————-